Subscribe:

Wednesday, June 24, 2009

Check Your Fortune

လူတစ္ေယာက္မွာ ကံၾကမၼာဆိုတာ ရွိပါတယ္။ဒါေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ေတာ့ ဘယ္တူမလဲေနာ္။အခုက ေမးလ္ကေန ရတဲ့ဟာ ေလးကုိပဲ တင္ေပးတာေနာ္။ အားလံုးပဲ အေပ်ာ္တမ္း အပ်င္းေျပ ေစဖုိ႔ပါပဲ ။ ကဲ...လုိခ်င္တဲ့ နံပါတ္ေလးကို Click လုိက္ပါ။ၿပီးေတာ့ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ပါ။ ကုိယ့္ရဲ့နံပါတ္ေလးက ကိုယ့္ကုိ ဘယ္လုိမ်ား ေျပာသလဲ ဆုိတာကုိေနာ့္။ ၿပီးရင္ မက္မက္ကုိလဲ ေျပာျပဦး..ဟိဟိ..အဲလုိမ်ိဳး စပ္စုတာ။ :P .....သေဘာေလး သက္သက္ပါပဲေနာ္။ စာေရးဖုိ႔ အခ်ိန္ေပး မရေတာ့ ဆားခ်က္ေနတာပါ... အဟား...ပင္လယ္ေရေတြ ခမ္းကုန္ရင္ေတာ့ မက္မက္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္.... :P

NO.1
NO.2
NO.3
NO.4
NO.5
NO.6
NO.7
NO.8
NO.9
NO.10
NO.11
NO.12
NO.13
NO.14
NO.15
NO.16
NO.17
NO.18
NO.19
NO.20
NO.21
NO.22
NO.23
NO.24
NO.25
NO.26
NO.27
NO.28
NO.29
NO.30
NO.31
NO.32
NO.33
NO.34
NO.35
NO.36
NO.37
NO.38
NO.39
NO.40
NO.41
NO.42
NO.43
NO.44
NO.45
NO.46
NO.47
NO.48
NO.49
NO.50
NO.51
NO.52
NO.53
NO.54
NO.55
NO.56
NO.57
NO.58
NO.59
NO.60

အားလံုးပဲ အပ်င္းလဲေျပ၊ အေမာလဲေျပၿပီးျပံဳး ေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစ။

Tuesday, June 23, 2009

Do Men Remember Anniversaries


အခုတစ္ေလာ ညစဥ္ညတုိင္း သူမေယာကၤ်ားကုိ အိပ္ရာထဲမွာ မေတြ႔မိ။ ဒါနဲ႔ အိပ္ရာက ထလုိက္ၿပီး သူမေယာကၤ်ားကုိ ေအာက္ထပ္ဆင္း ရွာခဲ့တယ္။ ထမင္းစား ခန္းထဲမွာ ေယာကၤ်ားျဖစ္သူကို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္္ နဲ႔အတူ အေတြးမွာ လြင့္ေျမာေနတာကို ေတြ႔ရွိလုိက္တယ္။

သူ႔မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္ေတြကုိ သုတ္ၿပီး ေကာ္ဖီကုိ တစ္ငံုခ်င္း ေသာက္ေနတဲ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူကုိ သူမၾကည့္ၿပီး

ဒီအခ်ိန္ႀကီး ေအာက္ထပ္မွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ၊ ဘာျပသနာေတြ ခံစားေန ရတာလဲ Darling ! သူမေျပာေျပာဆုိဆုိ ထမင္းစား ခန္းထဲသုိ႔ ၀င္လာေလသည္။

အနားေရာက္လာတဲ့ မိန္းမကုိ သူမကုိ တစ္ခ်က္ၾကည့္လုိက္ၿပီး

ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္တုန္းက တို႔ေတြစ ခ်ိန္းေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္ေလးကို သတိရ လုိ႔ပါကြာ။ အဲဒီတုန္းက Honeyက ဆယ့္ေျခာက္နွစ္သမီး ေလးေပါ့။ Honey..အဲဒီခ်ိန္ေလးကို မွတ္မိေသးလား လုိ႔ ေလးေလးနက္နက္ ေမးလုိက္ပါတယ္။

စိတ္ထိခုိက္ ခံစားလြယ္တဲ့ ေယာကၤ်ားကုိ မ်က္ရည္မ်ားကို သူမသုတ္ေပးရင္း မွတ္မိတာေပါ့ Darlingရယ္လုိ႔ သူမေျဖ လိုက္ပါတယ္။

သူ စကားလံုးေတြ ထြက္မရဘဲ ဆုိ႔နင့္သြားၿပီး ခဏနားလိုက္ခါ

ကုိယ္ရဲ့ကား ေနာက္ခန္းမွာ ကုိယ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္အေဖႀကီး လုိက္ဖမ္းတုန္းက မွတ္မိေသးလား။

မွတ္မိတာေပါ့ Darlingရယ္ လို႔ သူမေျဖၿပီး သူ႔အနားမွာ ခံုယူၿပီး ထိုင္လုိက္ပါတယ္။

ေယာကၤ်ားျဖစ္သူက ဆက္လက္ၿပီး....Honey အေဖက ငါ့သမီးကို မင္းမယူရင္ မင္းကုိ ေထာင္ထဲ ပို႔ပစ္မယ္လုိ႔ ေသနတ္နဲ႔ မ်က္နွာကို ေထာက္ၿပီး ေျပာတာကိုေရာ မွတ္မိေသးလား

အဲဒါလည္း မွတ္မိပါတယ္လုိ႔ ညင္သာစြာ သူမ ေျဖဆုိလုိက္ပါတယ္။

သူပါးမွ မ်က္ရည္စမ်ားကို သုတ္ရင္း ေျပာလိုက္တာက ငါ ဒီေန႔ မင္းကုိအျပစ္ မယူဘဲ လြတ္ေျမွာက္ခြင့္ ေပးလုိက္တယ္။

အခုပံုျပင္ေလးက ေယာကၡမကုိ အိမ္ေထာင္ႏွစ္ ပတ္လည္မွာ သားမက္ တစ္ေယာက္ရဲ့ သတိရေနတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးပါ။ပံုျပင္ေလးကုိ Do Men Remember Anniversaries ေလးထဲက ဘာသာျပန္ပါတယ္။

Thursday, June 18, 2009

အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ

လူ႔ဘ၀မွာ လူေတြဟာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ရ ၊ မျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္ရနဲ႔ ကံၾကမၼာရဲ့ လွည့္ကြက္ ဇာတ္ခံုႀကီးမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ကေနၾက ရတာေပ့ါ။ဘ၀ဟာ တစ္ခါတစ္ခါ ေကာ္ဖီခါးခါး တစ္ခြက္လုိ ျဖစ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ခါ ၀ိုင္တခြက္လုိ ပ်င္းရွတတနဲ႔။ ပူေလာင္မႈေတြ ဆင္းရဲမႈေတြနဲ႔ လံုးလည္လုိက္ ေနရတယ္။ပုထုဇဥ္လူသားတို႔ရဲ့ ထံုးစံအရ ဆႏၵနဲ႔ ဘ၀ဟာ တစ္ထပ္ထဲ မက်တဲ့အခါ အလိုမက်တာေတြ ၊ မေက်နပ္တာေတြ ။ၾကံဳၾက ဆံုၾက ရေတာ့တာပဲ။အလုိျပည့္ တဲ့အခါ ေပ်ာ္ၾက ၊ ေမာ္ၾကနဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံုပါပဲ။

ဒီေတာ့ လူသားအားလံုးမွာ သူတုိ႔ရဲ့ ကုိယ္ပုိင္ဆႏၵ ရွိသလို မက္မက္မွာလဲ ရွိတာေပါ့။ လူသားထဲက လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေလာဘလဲ ရွိတယ္၊ ေဒါသလဲ ရွိတယ္။ ေမာဟနဲ႔လည္း ျပည့္ေနတာပဲ။ ဒါေတြကုိပဲ စြန္႔လြတ္ဖုိ႔ မတတ္ႏုိင္ေတာ့ အသိတရားနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးနည္းပါးေအာင္ ပဲလုပ္လုိက္ ရပါတယ္။

မက္မက္က ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရာတစ္ခု ၊ လုိခ်င္တဲ့ အရာတစ္ခု ဆုိရင္ မရရေအာင္ လုပ္ယူတတ္တဲ့ အက်င့္ေလး ရွိတယ္။ အဲဒီအတြက္ေတာ့ ကုိယ္ကလညး္ မေလာပါဘူး။ အခ်ိန္ေပးတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္း ကဆုိရင္ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အရာဆုိရင္ ေတာင့္တလုိ႔ ခ်က္ခ်င္း မရတဲ့အခါ မေလာပါဘူး။ ေစာင့္ေနေပးလုိက္တယ္။ အဲဒီလုိခ်င္တဲ့ ဆႏၵစိတ္က ျပင္းျပင္းျပျပ ရွိေနေတာ့ သံုးေလးရက္ အတြင္းမွာ ရခဲ့တယ္။ တခ်ိဳ႕အရာေတြဟာ ရက္ပုိင္းေလာက္ပဲ ၾကာတတ္သလုိ တစ္ခ်ိဳ႕အရာ ေတြကေတာ့ ႏွစ္နဲ႔ၾကာ တတ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ စိတ္ေလး တစ္ခုပါပဲ ။ ေလာကမွာ မျဖစ္ႏုိင္တာ မရွိဘူး ၊ မျဖစ္ေသးတာပဲ ရွိတယ္မလား။ ကုိယ္ဒီေန႔ မရေပမယ့္ ေနာက္ေန႔မွာ လုိခ်င္တဲ့ ဆႏၵ ျပည့္ရင္ျပည့္ မွာေလေနာ့္။

ကဲ...ျပာတာလူး ငွက္ျပာမေလးေရ.. မက္မက္ရဲ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကူးဆႏၵ ေလးကေတာ့ တကယ္လုိ႔သာ ကုိယ့္ရဲ့ ဆႏၵသာ တစ္ထပ္တည္း က်ခဲ့မယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ပုိင္ ႀကိဳးစားမႈေၾကာင့္ ရရွိလာတဲ့ ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါက မေသခ်ာတဲ့ အနာဂတ္ စိတ္ကူးယဥ္ မႈပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ ကုိယ့္ဘ၀က သံုညအဆင့္ မွာပဲရွိ ေနေသးေတာ့ အဲဒီစိတ္ကူးေတြဟာ အခုခ်ိန္မွာ ေလထဲတိုက္ အိမ္ေဆာက္ေနရ သလုိပါပဲ။ ဘာပဲေျပာေျပာေလ ဒါက ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုပါ။ :)

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ အေျခအေနအရ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က် ခဲ့မယ္ဆုိရင္ အမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ လွပသာယာတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး မိသားစု တစ္ခုကုိ ဖန္တီးဖုိ႔ ဆႏၵေလး ရွိထားပါတယ္ ။ ဘယ္လုိဖန္တီးမလဲ ဆုိတာေတာ့ အေသသတ္ မေျပာျပဘူး ၊ ေအာ္..မွားလုိ႔ ..... အာ၀ါးးေပးရင္ ေပးလုိက္...လံုး၀ပဲ...မေျပာျပဘူး...အဟား... :P

ေနာက္ဆံုး မက္မက္ရဲ့ မျဖစ္မေန အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရမယ့္ ဆႏၵကေတာ့ အရင္ကလဲ မက္မက္တစ္ခါ ေရးဖူးပါတယ္။ အဲဒီျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးကုိ အျမဲပဲ စိတ္ကူးနဲ႔ က်င္းပၿပီး ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္ေနခဲ့ ရတာပါ။ ဒါကုိ လက္ေတြ႔မွာ ဘယ္ေတာ့က်မွ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ခြင့္ရမလဲ မေျပာတတ္ဘူး။ ကုိယ္မေသခင္ေတာ့ အဲဒီဆႏၵေလး ျပည့္၀ရင္ အတုိင္းထက္ အလြန္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါကေတာ့ အသံမစဲ ပဌာန္းပြဲကုိ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ က်င္းပခ်င္တာပါ။ ေတာင္းဆုျပဳ တုိင္းသာျပည့္ မယ္ဆုိရင္ အဲဒီဆႏၵေလး အျမန္ဆံုး ျပည့္စံုရ ပါလုိ၏။

ကဲ...ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္ ညီမေလး ငွက္ကေလးေရ။ အခုတစ္ေလာ စိတ္ေတြအရမ္း စိတ္ေထြးေနလုိ႔ စာေရးရတာ မုဒ္မရဘူး ျဖစ္ေနတာပါ။ အေၾကြးဆပ္တာ ေနာက္က်သြား တဲ့အတြက္ နားလည္ပါေနာ့္္။ လာလည္ၾကတဲ့ စာဖတ္သူ အေပါင္းကုိလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။


Tuesday, June 16, 2009

ေပ်ာ္ရႊင္မႈ



တစ္ေန႔မွာ မိခင္ျဖစ္သူ ျခေသၤ့မကို သားျဖစ္သူ ျခေသ့ၤေလးက ေမးပါတယ္။ အေမ သားတို႔ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဆိုတာ ဘယ္မွာလဲ?ဒီိအခါမွာ မိခင္ ျခေသၤ့မက ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဆုိတာ သားရဲ့ အၿမီးေပၚမွာ ေပါ့လို႔ျပန္ ေျဖသတဲ့။

ဒါန႔ဲျခေသၤ့ေလးက သူ႔ရဲ့အၿမီးကို ဖမ္းယူႏိုင္ခဲ့ရင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဆုိတာကို သူပိုင္ဆုိင္ ႏိုင္မယ္ထင္ၿပီး ဖမ္းကာယူ ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔လံုး အၿမီးကုိ ဖမ္းယူကာ ေဆာ့ကစား ေသာ္လည္း အေမေျပာတဲ့ အၿမီးေပၚမွာ ရွိတယ္ဆုိတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ဆုိတာကို ရယူႏုိင္ခဲ့ျခင္း မရွိပါဘူး။

ဒါကုိ အေမျဖစ္သူ ျခေသၤ့မႀကီးကို ေျပာျပေတာ့ ျခေသၤ့မႀကီးက သား ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ဆုိတာ တကူးတက ခက္ခက္ခဲခဲ လုိက္ရွာေနစရာ မလုိပါဘူး။ သားရဲ့အၿမီးကို လႈပ္ရမ္းႏုိင္သေလာက္ ေစာင့္ေရွာက္လႈပ္ရမ္း ေနျခင္းျဖင့္ သားရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ဆိုတာဟာ သားနဲ႔ အတူရွိ ေနတာေပါ့လို႔ ျပန္ေျဖသတဲ့။

ကဲ...ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါေလာက္ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ဆုိတာ တမင္တကာ ဖန္တီးလုပ္ယူ လုိ႔ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ဘ၀ေလးမွာပဲ ေရာင့္ရဲကာ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနျခင္းျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဆိုတာကို ခံစားရမွာပါ။ လူသားတုိင္း ကိုယ့္ရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း အစစ္အမွန္ကုိ ရွာေဖြႏုိင္ ၾကပါေစ။

**သင့္ရဲ့ဘ၀ကုိ အတိုအရွည္ ေရြးခ်ယ္လုိ႔ မရပါဘူး ၊ဒါေပမယ့္ သင့္ဘ၀ကို ဘယ္လုိေနထုိင္ ရမလဲ ဆိုတာကို
သင္ေစစား ညႊန္ၾကားလုိ႔ရ ႏုိင္ပါတယ္။

**သဘာ၀ရဲ့ ရာသီဥတုကို သင္ထိန္းခ်ဳပ္လို႔ မရပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သင့္ရဲ့စိတ္ အေျခအေန ကိုေတာ့သင္ ထိန္းခ်ဳပ္လုိ႔ ရႏုိင္ပါတယ္။

**သင့္ရဲ့ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္(သုိ႔) ရႈျမင္ပံုေတြကို ေျပာင္းလဲလုိ႔ မရပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သင္ျပံဳးေန ႏိုင္ပါတယ္။


**တစ္ပါးသူကုိ သင္ထိန္းခ်ဳပ္ လုိ႔မရပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သင့္ကုိယ္သင္ေတာ့ ထိန္းခ်ဳပ္လုိ႔ ရပါေသးတယ္။

**မနက္ျဖန္ (သုိ႔) အနာဂတ္ကို သင္ႀကိဳမျမင္ ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ယခုပစၥပၸဳန္ အခ်ိန္ကို လိမၼာပါးနပ္စြာနဲ႔
သင္အသံုးခ် ႏုိင္ပါေသးတယ္။

**အရာရာကို ေအာင္ျမင္မႈ သင္မရ ႏုိင္ပါဘူး ၊ ဒါေပမယ့္ သင့္ရဲ့ ႀကိဳးပမ္းမႈေတြ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို အထေျမာက္ေအာင္ အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားေဆာင္ရြက္ ႏုိင္ပါတယ္။

သင္ႏွင့္တကြ လူသားအားလံုး မိမိရဲ့ ေန႔စဥ္လူေနမႈ ဘ၀မွာ အေကာင္းဆံုးနဲ႔ ထာ၀ရ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ကိုလက္၀ယ္ ပုိင္ဆုိင္ ႏုိင္ပါေစ။

Saturday, June 13, 2009

၀ါသနာ


၀ါသနာအေၾကာင္း ေျပာရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဘာမွေသေသ ခ်ာခ်ာ မရွိဘဲ အားလံုးက စိတ္အလုိလိုက္ၿပီး ေယာင္၀ါး၀ါးပါပဲ။စာအုပ္စာေပေတြ ဖတ္တာအျပင္ ကေလးဘ၀မွာ အကအခုန္ ၀ါသနာပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုတာ ၀ါသနာပါတယ္။ ေန႔ခင္းဘက္ အိမ္မွာေန တဲ့အခါ မိသားစုက ေနပူထဲ အျပင္ေပးမထြက္ မေဆာ့ခိုင္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အိမ္ကိုေခၚေဆာ့တယ္။ ေဆာ့ေတာ့လဲ ကတုိင္းခုန္တိုင္းပဲ။ ညပိုင္းေရာက္တဲ့ အခါမွာလဲ သိတဲ့အတိုင္း ကေလးသဘာ၀ ကေလးေတြ စုေ၀းၿပီး ညအခါ လသာသာမွာ ကုိယ္စီကိုယ္စီ အုပ္စုေလး ေတြဖြဲ႔ၿပီး နွစ္သက္ရာ ကစားၾကတယ္။ ေဆာ့ၿပီးေမာရင္ အခင္းေလးေတြ ခင္းၿပီးအလွည့္က် ကၾက၊ ဆုိၾကပါတယ္။အဲလိုအဆုိ၊ အက၊ အခုန္ ၀ါသနာ ပါေတာ့ မိသားစု ေတြက အက မင္းသမီးမ်ား ျဖစ္သြားမလား လို႔ေတာင္ထင္ခဲ့တယ္။ အခုအသက္ ႀကီးလာေတာ့ ကတယ္ဆုိတာ ကိုယ္နဲ႔မဆုိင္ သလုိပါပဲ အရမ္းကုိ တည္ျငိမ္ရင့္ က်က္သြားတယ္....အဟီးး....ကဖုိ႔မေျပာနဲ႔ တြန္႔ေတာင္မတြန႔္ ရဲေတာ့ဘူး။ :P

ေက်ာင္းတတ္လို႔ အတန္းႀကီးလာေတာ့ ရုပ္ရွင္ဗီြဒီယုိ ကားေတြတအား ၾကည့္ခဲ့တယ္။ တေန႔ကို ဗီြဒီယုိေခြ ငါးေခြေျခာက္ေခြေလာက္ကို မထတမ္း ၾကည့္ခဲ့တာ။ ရုပ္ရွင္ရံုမွာလဲ တစ္ပတ္တခါ ကားသစ္လဲတုိင္း မျပတ္တမ္း သြားၾကည့္ေနက်။ အဲဒီမွာ ရုပ္ရွင္မင္းသမီး ေတြလုိ အိုင္တင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ စိတ္ကူးေတြ ယဥ္လုိက္ေသးတယ္။ မသိရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရုပ္ရွင္မင္းသမီး ၾကေနတာပဲ...အဟဲ....အဲဒီမွာ မင္းသမီးလုပ္ဖုိ႔ကို ၀ါသနာ ပါသြားတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ တုန္းကဆုိ မို႔မုိ႔ျမင့္ေအာင္ေခတ္ေလ။

မက္မက္က မုိ႔မုိ႔ျမင့္ေအာင္ဆို အရမ္းႀကိဳက္တာ။ သူ႔မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာရင္ကို မႀကိဳက္ဘူး။ အဲလုိမႀကိဳက္ မွန္းသိေတာ့ ကုိယ့္အေၾကာင္း သိတဲ့ သူေတြက ေနာက္ေျပာင္ၿပီး မမို႔မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာရင္ကုိ ေျပာတဲ့သူနဲ႔ ရန္ျဖစ္ျပစ္လိုက္တာ။ကုိယ့္ကိုလဲ မမုိ႔လုိ႔ ေခၚမွႀကိဳက္တာ။ အဲ့အခ်ိန္က မမို႔တုိ႔က ဆံပင္အေမာက္ေထာင္ စတိုင္လ္နဲ႔ ဆုိေတာ့ မက္မက္လဲ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ မုိ႔မုိ႔ျမင့္ေအာင္ စတုိင္လ္နဲ႔ ကုိယ့္ဆံပင္ကုိ အေမာက္ေထာင္ထားတာ။ အဟား...အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူ႔ကုိၾကည့္ၿပီး မင္းသမီးလုပ္ဖို႔ အရမ္း ၀ါသနာပါၿပီး ေတာ္ေတာ္ရူးခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ ႀကီးလာတဲ့အခါ မင္းသမီးလုပ္ဖို႔ မေျပာနဲ႔ ဓာတ္ပံုရုိက္ တာေတာင္ ရွက္တတ္တယ္ေတာ့။အဟီးးး ... :P

အထက္တန္း ေရာက္လာတဲ့အခါ စစ္ေဆးရံုက စတိုင္လ္လွလွေလးနဲ႔ စစ္ဗိုလ္မ အရမ္းျဖစ္ ခ်င္ခဲ့တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ေအာင္လည္း စတင္ႀကိဳး စားပါတယ္။စိတ္ကူးထဲမွာ အျမဲတမ္း စစ္ေဆးရံုက သူနာျပဳ ၀တ္ရံုေလး ေတြ၀တ္ၿပီး နားက်ပ္ေလး ဂုတ္မွာခ်ိတ္လို႔ တစ္ေယာက္ထဲ စိတ္ကူးေတြ အရမ္းယဥ္ခဲ့တယ္။လူႀကီးေတြကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ရင္ တကယ္စစ္ဗိုလ္မ လုပ္မွာလားတဲ့။ ညည္းပံုစံနဲ႔ ေရွ႕တန္းထြက္ ရတဲ့ဒဏ္၊ ၿပီးေတာ့ စစ္ေျမျပင္မွာ ရဲေဘာ္ေတြ ဒဏ္ရာျပင္းထန္စြာ ရေနတဲ့အခါ ေသြးေတြဘာေတြ နဲ႔ကုိယ္အဂၤါ ပ်က္စီးေနတဲ့ သူေတြကို ကိုင္တြယ္ျပဳ စုရမယ္ ၊ အဲဒီဒုကၡကို မခံႏိုင္ ဘူးဆုိရင္ေတာ့ ေသခ်ာစဥ္းစား ေပါ့ဆုိၿပီး ေျပာတယ္။

နင္ရဲ့ရြံတတ္ပံု၊ ေၾကာက္တတ္ပံု နဲ႔ဆုိ ဘယ္လိုလုပ္ မလဲတဲ့ ေသခ်ာစဥ္းစားပါတဲ့။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္ကစစ္ကားေတြ၊ တုိက္ပြဲျဖစ္ေနတဲ့ ကားေတြၾကည့္ေတာ့ လူႀကီးေတြက ေျပာတယ္၊ တကယ့္အျပင္မွာလဲ စစ္ျဖစ္ရင္ အဲဒီအတိုင္းပဲတဲ့ ၊ နင္ထင္သလုိ လွလွပပ ေက်ာ့ေက်ာ့ေလး မထင္နဲ႔တဲ့။ အဲဒီမွာ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ သြားတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ ျပန္ၿပီးစဥ္းစား သံုးသပ္ေတာ့ ေအာ္...ငါ၀ါသနာ ပါတယ္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ အေပၚယံ အလွအပေလးနဲ႔ ရုပ္ရွင္ျမင္ကြင္းထဲက စတိုင္လ္ခပ္မိမိနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္ေနတာကို စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး သူတို႔ရဲ့ ၀တ္ရံုအလွ အေပၚမွာ ျငိတြယ္မိတာကုိ။ အခုေတာ့ ကုိယ္မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အဲဒီဘ၀မွာ သူတို႔ေတြ လုပ္ကိုင္ေန ရတာကုိ ၾကည့္ၿပီးအရမ္းကို ေလးစားမိတယ္။ အဲဒီလူေတြကုိလည္း အရမ္းကိုယ္ခ်င္းစာ မိပါတယ္။အဲဒါနဲ႔ တဆက္ထဲ သိလုိက္ရတာက ကိုယ့္၀ါသနာဟာ စစ္ေဆးရံုက စစ္သူနာျပဳ လုပ္တဲ့အလုပ္ မဟုတ္ဘဲ သူတို႔ရဲ့ စတုိင္လ္က် ၀တ္ရံုေလးကို စြဲလမ္းၿပီး ၀တ္ခ်င္လြန္းလို႔ ၀ါသနာ လုိ႔ထင္ခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ မႈေလးပါပဲ။


ေက်ာင္းေတြပိတ္ေတာ့ အေဖက အဂၤလိပ္ စကားေျပာ သင္ေပးတဲ့အခါ သူ႔သားသမီး ျဖစ္တဲ့ မက္မက္တုိ႔ကုိပါ သူ႔တပည့္ေတြနဲ႔တစ္၀ုိင္းတည္း သင္ေပးပါတယ္။ ကုိယ္ကအဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ကေလးဆုိေတာ့ အေဆာ့မက္တယ္။ ကစားဖုိ႔ေလာက္ပဲ အာရံုက ရွိေနတာေပါ ။အေဖက သူ႔တပည့္ေတြထက္ သူ႔သားသမီးကို ပိုေတာ္ေစခ်င္ေတာ့ တပည့္ေတြ ေရွ႕မွာဆုိ ဆူရင္ကုိယ့္ပဲ ဆူတယ္ ၊ အေဖဆူေတာ့ စိတ္ေကာက္တယ္။ စာသင္ေတာ့ မယ္ဆုိရင္ အေၾကာင္းတစ္ခုခု ျပၿပီးပုန္း ေရွာင္ေတာ့တာပဲ။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြမွာ သူ႔တပည့္ေတြ နဲ႔အတူ အေဖ့ဆီမွာ စာသင္ၾက ရပါတယ္။တစ္ခါတစ္ခါ အျပင္က ဆရာေတြဆီမွာ လည္းလုိက္တတ္ ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေဖေလာက္ေတာင္ ေလယူေလသိမ္း မေကာင္းဘူး ဆုိတာ သိေပမယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အျပင္ကုိ သြားအတူ လာအတူ စားအတူ သြားလာေနရေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးပဲ တတ္ခဲ့တယ္။ဒါကလဲ ခဏတာ ေလာက္ေလးပါပဲ။

အဲဒီေနာက္မွာ ျမန္မာျပည္မွာ သာသနာ လာျပဳေနတဲ့ ဘံုေက်ာင္းက ထိုင္၀မ္တရုတ္ေတြနဲ႔ ရင္းနွီးၿပီး သူတုိ႔ဆီ သြားလည္ရင္းနဲ႔ စကားျပန္ အစ္မႀကီးေတြကို ေတာ္ေတာ္အား က်ခဲ့တယ္။ သူတို႔လိုလဲ တရုတ္စကားကို သြက္လက္ေအာင္ အရမ္းေျပာ ခ်င္ခဲ့တယ္။သူတို႔လုိ အားက်ၿပီး စကားျပန္ အရမ္းလုပ္ ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဆယ္တန္းေျဖၿပီးေတာ့ ေအာင္စာရင္း မထြက္ခင္မွာ အျပင္သင္တန္းေတြ လုိက္တတ္ရင္း တရုတ္တန္း ၁၇လမ္းက ေရႊဆိုင္မွာ အလုပ္၀င္ လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီကေန တဆင့္ လုပ္ငန္း အေတြ႔အႀကံဳ ရလာေတာ့ ဘ၀တတ္လမ္း အခြင့္အေရးအရထုိင္၀မ္နိုင္ငံက လာဖြင့္တဲ့ ေရႊဆုိင္မွာ အလုပ္ေျပာင္း လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီက စကားျပန္ အစ္မကို အရမ္းအားက်ခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘ၀အတြက္ လုိအပ္တဲ့ L.C.C.I Level 1,2,3 နဲ႔ Computer စာရင္းကုိင္လဲ တက္လုိက္ေသးတယ္။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းလုပ္ တဲ့အခါ လုိအပ္တဲ့ Marketing လည္းတက္လုိက္ ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြ တက္သာတက္ ေနရတာ အဲဒီစာရင္း ဇယားေတြ ကိုင္တြယ္ရတာကို လံုး၀မႀကိဳက္၊ ၀ါသနာလည္း မပါခဲ့ဘူး။ တကယ္တမ္း သိလုိက္ရတာက ျမဳပ္ကြယ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ရဲ့၀ါသနာဟာ ဒီစာရင္းကုိင္ မဟုတ္ဘဲ တဘက္သားကို နားလည္ေအာင္စကားျပန္ေပး ရျခင္းနဲ႔ စာသင္ေပးရျခင္း ျဖစ္တယ္ ဆုိတာပါပဲ။

အဲဒီလို သင္တန္းေတြ တက္ေနရင္းမွာပဲ အခါအခြင့္ သင့္လာေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ စီးပြားေရး လာလုပ္ၾကတဲ့တရုတ္ျပည္က တရုတ္လူမ်ိဳး ေတြဆီမွာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အတူတူ စကားျပန္ အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ခဲ့တယ္။ တရုတ္ေတြဆီက ကိုယ္နားမလည္ ကိုယ္မသိတဲ့ စကားကုိလဲ ပုိတတ္ကၽြမ္းလာေအာင္ သင္ယူရင္းနဲ႔ တစ္ဖက္ကလဲ အလုပ္သမားေတြကို ကုိယ္၀ါသနာ ပါတဲ့ စကားျပန္ အလုပ္နဲ႔ ဘာသာျပန္ ေပးရပါတယ္။စက္ရံုမွာ ၀န္ထမ္းအားလံုးရဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး တာ၀န္ေရာ စက္ရံုတစ္ခုလံုးရဲ့ ဘ႑ာေရးေရာ ကိုင္တြယ္ရေတာ့ကိုယ့္အတြက္ အရာအားလံုးကုိ အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔ သင္ယူခြင့္ေတြ ရရွိလာတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္က အသက္က ၁၈ ႏွစ္ ၁၉ ႏွစ္ေလာက္ေပါ့။ အသက္အရြယ္ ငယ္ငယ္နဲ႔ စကားျပန္ မေလးကို အားလံုးက ခ်စ္ၾကပါတယ္။သူေဌးၿပီးရင္ ကိုယ္ကအႀကီးဆိုေတာ့ အားလံုးက ေၾကာက္လဲေၾကာက္၊ ခ်စ္လဲခ်စ္ၾကပါတယ္။

အဲဒီလို ကုိယ္က သူတို႔ေတြကို မိဘလို မိသားစုလုိ သံေယာဇဥ္ ေစသနာ ေတြနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေပး ခဲ့လို႔နဲ႔ တူပါတယ္။သူတို႔ကလည္း အလုပ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္သမားလုိ မဆက္ဆံပါဘူး။ ကိုယ့္ကို မိသားစု၀င္ တစ္ေယာက္လို တန္ဖုိးထားၿပီး ေနရာေပးပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုလည္း သူတို႔ယံုၾကည္ ၾကပါတယ္။ကုိယ္ကလဲ သူတို႔ကို ခ်စ္တယ္။ ေစသနာ အျပည့္အ၀ ထားတယ္။ ကုိယ္ကလဲ သူတုိ႔ေတြ လူလိမ္မခံ ရေအာင္လဲ တစ္ဖက္က သင္ေပးတယ္။ ျမန္မာစကားက အစေပါ့။ကုိယ္ကသူ တုိ႔ဆီက သင္ယူ ၿပီးသူတုိ႔က ကုိယ့္ဆီက သင္ယူနဲ႔ပါပဲ။ အဲဒီလို ေစသနာရဲ့ ေရာင္ျပန္ ဟပ္မႈေၾကာင့္ တူပါတယ္။

သူတို႔နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး စီးပြားေရး လုပ္ဖို႔လာသမွ် ႏိုင္ငံျခား ဧည့္သည္ေတြဟာ ၀န္ႀကီးငွာနေတြမွာ ၀န္ႀကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုမႈမွာ တကယ့္ဘာသာျပန္ ကၽြမး္က်င္တဲ့ သူေတြကို မေခၚယူပဲနဲ႔ မက္မက္ကို အားကုိးၿပီး တစ္ဖက္ကေန စကားျပန္မႈမွာ ရဲ၀င့္ေအာင္၊ သတိၱရွိေအာင္၊ ကၽြမ္းက်င္ေအာင္ ပံ့ပိုးလုိ႔ မက္မက္ကိုပဲ သြားေလရာ ေခၚေဆာင္ၿပီး စကားျပန္ ခုိင္းပါတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ့ ေမတၱာ၊ ေစသနာ ဟာကိုယ္ရဲ့ ဘာသာျခား စကားတတ္ ေျမာက္မႈမွာ ေမ့မရတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ေတြပါ။ အခုထိလည္း မက္မက္ရဲ့ ေက်းဇူးရွင္ေတြ ျဖစ္တဲ့ တခ်ိန္က ကိုယ့္အလုပ္ရွင္ ေတြကို ေမ့မရပါဘူး။ အျမဲတမ္း သူတို႔ရဲ့ ေက်းဇူးတရားေတြကို ျပန္လည္ဆင္ျခင္ရင္း သူတုိ႔သင္ ေပးလိုက္တဲ့ ပညာနဲ႔ ကိုယ္တတ္သေလာက္ သိသေလာက္ေလးကို ျပန္လည္ေ၀မွ်လုိ႔ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ မက္မက္ရဲ့ အိမ္မွာပဲ ကေလးေတြကို ေခၚယူၿပီး တရုတ္စာကို ၀ါသနာအရ အခမဲ့ ျပန္လည္သင္ျပ ေပးပါတယ္။

အခုစကၤာပူ ႏုိင္ငံကုိ ေရာက္ေနစဥ္မွာလဲ သူတစ္ပါးကို သင္ၾကားျပသ ေပးခ်င္တဲ့ ၀ါသနာအရ ကိုယ္သိသေလာက္ကို အခမဲ့ ျပန္လည္ သင္ျပေပး ေနပါတယ္။ဆရာမ အျဖစ္နဲ႔ သူတုိ႔ကို သင္ၾကားျပသေပးရင္း ကုိယ္ကလဲ အသစ္တဖန္ ျပန္လည္ေလ့လာ မွတ္မိတာေပါ့။ ဘာသာရပ္ တစ္ခုဟာ ေလ့လာၿပီးရင္ျပန္လည္ အသံုးမခ်ဘဲ ျပစ္ထားရင္ ေမ့လြယ္ကုန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မက္မက္ရဲ့ ၀ါသနာအရ အခုဆုိရင္ ဆရာမ အျဖစ္နဲ႔ကိုယ္သိသေလာက္ တတ္သေလာက္ေလးကို တပည့္ေတြကို ျပန္လည္ေ၀မွ် သင္ၾကားေပးပါတယ္။

ကဲ...တီတီနက္နဲ႔ ညီမၿငိမ္းေလးတို႔ေရ...မက္မက္ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံ တုန္းကလုိ ကုိယ္လုပ္ကုိင္ ခဲ့ရတဲ့ စကားျပန္အလုပ္ရယ္ အခုစကၤာပူမွာ Sales&Marketing Executive ရာထူးနဲ႔ လုပ္ကုိင္ေနရတဲ့ အလုပ္ရယ္ ၊သူတစ္ပါးကို ဆရာအျဖစ္နဲ႔ ကုိယ္သိတဲ့ ဘာသာစကားကို အခမဲ့ ျပန္လည္သင္ၾကား ျပသေပးရတဲ့ အလုပ္ရယ္ ဟာဆုိရင္ မက္မက္အတြက္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ တကယ့္၀ါသနာေၾကာင့္ ျဖစ္တည္လာ ရတာေတြပါ။

အဲဒီလိုလည္း ကိုယ့္ကုိကုိယ္ ထင္ျမင္ယံုၾကည္ မိပါတယ္။ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈ ပညာရပ္ေတြမွာ မိမိ္ရဲ့ ၀ါသနာနဲ႔ လုပ္ကိုင္ပါမွ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ဆြတ္ခူးရရွိ ၾကမွာပါ။ မည္သည့္အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ေနပါေစ၊ မိမိရဲ့ ၀ါသနာကို အေျချပဳလို႔ လုပ္ကုိင္ပါမွ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အလုပ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေအာင္ျမင္မႈ ကိုရရွိ ခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မက္မက္လဲ ပင္ပန္းမႈဒဏ္၊ စိတ္ဖိစီးမႈဒဏ္ေတြကို ကုိယ္၀ါသနာ ပါရာလုပ္ကိုင္ ရတဲ့အတြက္ အဲဒီက ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ပီတိေတြကို စားၿပီး ပင္ပန္းမႈကို ေျဖေဖ်ာက္လုိ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏႈး ရပါတယ္။

မက္မက္ရဲ့ ၀ါသနာကေတာ့ အဲဒီေလာက္ပါပဲ၊ တီတီနက္နဲ႔ တီတီလိပ္ျပာေလးတုိ႔ ဒီေလာက္နဲ႔ ေက်နပ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္ ။ မက္မက္ကို ခင္မင္လို႔ တက္ဂ္ထားတဲ့ အတြက္လဲ အစ္မႏွင္းဆီနက္နဲ႔ ညီမေလးဆုေလးတုိ႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။မက္မက္ရဲ့ ၀ါသနာကို လာေရာက္အားေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူ အစ္ကို၊အစ္မ၊ ဦးဦး၊တီတီ တို႔ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အားလံုးပဲ အာ၀ါးးးးးးးးးေနာ္.. :D


Monday, June 8, 2009

ဒိြဟစိတ္


စားမယ္ ၊ မစားဘူး။
သြားမယ္ ၊ မသြားဘူး။
နားမယ္ ၊ မနားဘူး။
အိပ္မယ္ ၊ မအိပ္ဘူး။
ေခၚမယ္ ၊ မေခၚဘူး၊
ေနမယ္၊ မေနဘူး။
ေျပာင္းမယ္ ၊ မေျပာင္းဘူး။
ခ်စ္တယ္၊ မခ်စ္ဘူး။
မုန္းတယ္ ၊ မမုန္းဘူး။
ေပ်ာ္တယ္ ၊ မေပ်ာ္ဘူး။
စိတ္ညစ္တယ္ ၊ စိတ္မညစ္ဘူး။


((((((((( အား)))))))))))))))))))

မသိေတာ့ဘူး ၊ ဘာမွကုိ မသိေတာ့ဘူး :( စိတ္ရႈတ္လာၿပီ။ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ ? Yes Or No တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္မယ္ ။ ေျပာၾကပါဦး။

ေမ့မရတဲ့အမွတ္တရ



ဘေလာ့ဂါ အစ္ကုိ၊အစ္မ တို႔အားလံုးပဲ မဂၤလာပါ လုိ႔ႏႈတ္ခြန္း ဆက္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အစ္ကုိအစ္မမ်ား အားလံုးတုိ႔အား အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အခုလို အမွတ္တရ တစ္နွစ္ျပည့္ ေန႔မ်ိဳးေလးရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ရမယ့္ အခ်ိန္မွာ အိမ္မွာက အင္တာနက္က အျဖတ္ခံ လုိက္ရတယ္။ ရံုးမွာကလဲ စေန၊တနဂၤေႏြက ပိတ္ရက္ဆုိေတာ့ အလုပ္မွာက သံုးလုိ႔မရ၊ သူငယ္ခ်င္း ရဲ့၀ိုင္ယာလက္စတစ္ေလး ကိုသူအားေတာ့မွ ခဏငွားၿပီး အီးလ္ေမးလ္ေလာက္ပဲ ၾကည့္ရတဲ့ အျဖစ္ပါလားေနာ္။

၀ိုင္ယာလက္ မိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြန္နက္ရွင္က တက္လုိက္က်လိုက္နဲ႔ ...အင္း..ဘ၀..ဘ၀... တခါတခါ မထင္မွတ္ထားတဲ့ အခိ်န္မွာ မထင္မွတ္တာေတြ ျဖစ္ၾကရတယ္။ အခ်ိန္ေကာင္း ေရာက္မွ အင္တာနက္ အျဖတ္ခံလုိက္ရတယ္လုိ႔... ဟင့္....အမွတ္တရ ဘေလာ့တႏွစ္ျပည့္ေလးကုိ အစ္ကို အစ္မ ေတြရဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြနဲ႔ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ၿပီး ပီတိျဖစ္ရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က အင္တာနက္ သံုးလုိ႔မရ၊ ျဗဲ..၀ဲ..အဲ..အဲ့...ေျပာရင္းနဲ႔ ငုိခ်င္လာၿပီ။

ဟဲ..ဟဲ...ဒီေတာ့ ဘယ္ရမလဲေနာ္။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြကို ဒီရက္ေတြမွာ သည္းခံၿပီး အခုလုိ တနလၤာေန႔ ရံုးျပန္တတ္ေတာ့မွ ရံုးမွာ အလုပ္မလုပ္ခင္ေလး၊ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးကို လစ္ရင္လစ္သလုိ ယူၿပီးေက်းဇူးတင္ စကားေလး ေရးမိတာေပါ့။ :)

ဒီေတာ့တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို ေက်းဇူးတင္စကား လုိက္ေျပာလို႔ မရေတာ့ ပို႔စ္အျဖစ္တင္ၿပီး အားလံုးကုိ ေတာင္းပန္စကားနွင့္ ေက်းဇူးတင္ စကားေလး ခြန္းေခၽြပါရေစေနာ္။ :)

အစ္ကုိ အစ္မေတြရဲ့ ေစတနာ ေမတၱာ မ်ားကို အခုလို သိခြင့္ရေတာ့ ေျပာမျပ ႏုိင္တဲ့ပီတိေလး ျဖစ္ရတယ္။ အရမ္းေပ်ာ္ရႊင္မိတယ္။ တကယ့္လက္ေတြ႔ အျပင္ေလာကမွာ စည္စည္ကားကား နဲ႔ေမြးေန႔ပြဲ ေလးကို က်င္းပရ သလုိမ်ိဳး ခံစားရတယ္။ :) တကယ္ေျပာတာပါ။ ဒီတႏွစ္ျပည့္မွာ ျပဳလုပ္တဲ့ အမွတ္တရ ေလးကေတာ့ မက္မက္ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လုိ႔ရႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။

မက္မက္ရဲ့ အမွတ္တရ ဘေလာ့ေလး ေမြးေန႔အား ကြန္မန္႔တြင္ ေရးသားျခင္းျဖင့္ တက္ေရာက္ ဂုဏ္ျပဳေပး ခဲ့ၾကေသာ ဘေလာ့ကာ အစ္ကုိ ၊ အစ္မ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ဦးဦးအိမ္ (ကုိအိမ္)၊ ဦးဦးဖြတ္ခ်ိန္ (ကိုဖုိးစိန္)၊ တီတီေဆာင္း၊ ဦးဒိန္း(ကိုဟိန္းညီ)၊ အေလအလြင့္ ေမာင္ေလးကုိရဲ၊ တီတီလြမ္း (မမအလြမ္းေျပ)၊ တီတီကြမ္္း (မမခင္ဦးေမ)၊ ဦးစိုင္း (ေမာင္ေလးစိုင္းစုိင္း)၊ ဦးဆန္း၀င္း(ကုိဆန္း၀င္း)၊ ဂုရုႀကီး(မမယ္ဂုမီ)၊ တီတီ၀ါ (မမ၀ါ၀ါခုိင္းမင္း)၊ တီတီသစၥာ (မမေမသစၥာေမာင္)၊ တီတီခါး(မမုိးခါး)၊ ဦးေနာ္နဲ႔မယ္မယ္ (ကုိရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္)၊ တီတီတင္ခ်ာ (မသဥၨာ)၊ တူေလးဂ်ယ္ရီ (ေမာင္ေလးဖုိးဂ်ယ္)၊ တီတီမ်ဴး(မျမဴး)၊ ဆရာေတာ္တိကၡ၊ ဦးဦးကဗ်ာလြယ္အိတ္ (ကိုသားၿဖိဳး)၊ ဦးဦးအခ်စ္စမ္း (ကုိခ်စ္စမ္းေမာင္)၊ တီတီစိတ္ (မမစိတ္ေျဖရာ)၊ တီတီ60 (မေ၀ေလး)၊ ေျမးမေလး (ညီမကေလးငယ္ေလး)၊ ဦးကုိတုိးေရး (ကုိတိုးေလး)၊ ဦးကာႀကီး (ကိုဥပသကာ)၊ တီတီဆု (ညီမေလးဆုေ၀)၊ ဦးေမ်ာက္၀န္းနက္ (ကုိေမ်ာက္၀န္းနက္)၊ ဦးဦးအလယ္လြန္ (ကုိတလႏြန္)၊ မမ (ဆံုႏုိင္ခြင့္ ေန႔ရက္ေလး)၊ နွပ္ထေရး (ညီမေလးငွက္ကေလး)၊ သယ္ရင္းမေဗဒါ၊ တီတီတန္႔တန္႔(မသက္တန္္႔)၊ဦးဇက္(ကုိဇက္တီ)၊တီတီေရာင္ (ညီမေလးေရာင္ျပန္)၊တီတီကဗ်ာနဲ႔ တီတီ၁၆ေမ (အစ္မပန္းကဗ်ာႏွင့္ အစ္မေမ၁၆)၊ ညီမေလးဆုငယ္၊ ဦးခေရာင္း (ကုိခေရာင္းလမ္း)၊ ဦးဦးေမာင္နယ္ (ကုိေမာင္ငယ္)၊ တီတီေယာင္းေယာင္း (မမီးေလးဇာ)၊ တီတီမန္း (ညီမေလး မန္းသူေလး)၊ ဦးႏုိင္ကို-အာမီ (ကုိႏုိင္ကုိ)၊ ဦးဦးအန္တီ (ကုိအန္ဒီ)၊ တီတီေမဒီ (မေမဒီဇာ)၊ ေဂ်ာင္ကြယ္က ဦးငယ ္(ကိုေမာင္ငယ္)၊ အန္ကယ္လ္ေကာင္း (ေမာင္ေလးေမာင္ေကာင္း)၊ ဦးဦး၀င္းလတ္ (ကို၀င္းလတ္)၊ အန္ကယ္လ္ဖုိးသား (ေမာင္ေလးဖုိးသား)၊ ဦးဦးစိတ္စမ္းေရ (ဂရုဖ္)၊ တီတီဇင္ (မမသက္ဇင္)၊ ဦးဂစ္ (ကုိအခ်စ္မဲ့ဂစ္တာ)၊ တီတီစင္ဒန္ရာ (မမစႏၵာလင္း)၊ တီေႏြး (ညီမေလး ေႏြးေႏြးသဲမြန္)၊ ညီမ LaiLai ၊ ဦးရီးေတာ္ (ကုိအလွတရား)၊ တီတီေကာင္း (မေကာင္းကင္ျပာ)၊ ဦးဦး၀င္းသိန္း (ေဒါက္တာ၀င္းသိန္း)၊ တီတီပယဲ (မျမတ္သြယ္)၊ တီတီခ်င္း (ညီမေလးခ်င္းမေလး)၊ ဘတ္ဘတ္ (ကုိ၀သန္မုိး)၊ တီတီဆည္း (မဆည္းဆာသံစဥ္)၊ ဦးေရညိန္း (ကိုရင္ညိန္း)၊ ဦးေန (ကုိေနေဒးသစ္)၊ ဦးဦးအာနဲ႔ တီတီမ ီ(ကုိအာမီစုိးလ္)၊ ဦးသီဟ (ကုိသီဟသစ္)၊ တီတီမီ (မမမယ္လုိဒီေမာင္) ၊ဦးေဇာင္း (ကုိေဇာင္း)၊ တီတီလမင္း (မလမင္းငယ္၂၀၀၈)၊ တီတီည (မညေလး)၊ ဦးငေဒါက္ (ေမာင္ေလးမုိးေသာက္)၊ တီတီယမမင္း (မမယမင္း)၊ ဦးဦးမဲတုန္း (ကုိခ်စ္ျခင္းေစရာ)၊ ဦးဦးတိန္ (ကုိေဖသိန္း)၊ဦးသုခမိန္ (ကိုသုခမိန္-အီးဂ်ာနယ္) တုိ႔အား ယခုလုိ ကြန္မန္႔တြင္ အားေပးဂုဏ္ျပဳ တတ္ေရာက္ခဲ့ၾက တဲ့အတြက္ ေဖာ္မျပ ႏုိင္ေသာ ပီတိေလး ျဖစ္မိပါတယ္။ ေက်းဇူးလဲ တင္ပါတယ္။ အားလံုးပဲ စိတ္၏ ခ်မ္းသာျခင္းနဲ႔ ျပည့္စံု ႏုိင္ၾကပါေစ။

CBOX တြင္ လာေရာက္ ဆုေတာင္းစကား ေခၽြေပးၾကေသာ အစ္ကုိအစ္မ်ား ျဖစ္ၾကေသာ မေမသစၥာေမာင္၊ ကုိၾကယ္ျဖဴစင္၊ ကုိၿဖိဳးေဝတုိး၊ ကုိSai Sai၊ ကိုသူရိန္၊ ဘုန္းဘုန္းမနက္ျဖန္၊ ကုိDaywalker၊ ကုိေသာ္ဇင္၊ ကိုniceGuy၊ ကုိဟိန္းညီ၊ ကိုအိမ္၊ မmydiary၊ ကိုရင္ျပည့္စ၊ ကိုသားၾကီး၊ ကုိရန္လင္း(JP)၊ ကုိ၀သန္မိုး၊ မညခင္းႏွင့္ကုိလမင္း၊ မေရာင္ျပန္၊ မnyimuyar၊ ကုိစကား၀ါေၿမ၊ Promise၊ မအနမ္း၊ ကိုသလႅာဝတီ၊ ကုိတလႏြန္၊ ကိုေမ်ာက္၀န္းနက္၊ မႏွင္းဆီနက္၊ ကုိburmaborn၊ ကုိၾကယ္စင္က၊ ကုိyegyi (အလင္းေစသမန္)၊ မကဗ်ာမေလး၊ ကုိုတုိးေလး၊ ကိုJulyDream၊ မသဥၹာ၊ ကိုဖုိးဂ်ယ္၊ မမုိးခါး၊ ဦးဂင္ႀကီး၊ ဦးကြီႏိုင္း၊ ကုိreenoemann၊ ေရႊလမ္းေငြလမ္း ဦး၀င္းၾကည္၊ ကိုmgnge၊ ဦးကုိကုိေမာင္၊ ကုိsangpi၊ မmayD၊ ကိုျဖိဳး၊ ကိုsangpi၊ ကိုpnthဖုိးသား၊ ကုိသိခၤ၊ ကုိKoMyo၊ ကိုျဖိဳး၊ ကုိFaithfulLove၊ ကိုျမစ္က်ဳိးအင္း၊ မမခ်စ္ရ၊ မDREAMLOVER2009MM၊ မkom၊ မစႏၵီမိုးျမင့္၊ ကိုျပည့္စုံ၊ ကိုေ၀ါသားေလး၊ ကိုၾကယ္စင္ႏွစ္စီး၊ မေဆာင္း၊ ကိုမိုးေသြးငယ္၊ မဆည္းဆာသံစဥ္၊ မငွက္ကေလး၊ တီပယဲ၊ ကုိဂ်ာမုန္းဒန္၊ ကုိဗညားရွိန္၊ မyatanar ၊ကုိလင္းၾကယ္ျဖဴ၊ ကုိF.P၊ ကုိမင္းအိမ္ျဖဴ၊ ကိုငခ်မ္းေကာင္၊ ကုိေသာ္ဇင္၊ ကုိေႏြဆူးလကၤာ၊ ကိုအခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ၊ ကိုဝင္းျမင့္၊ ကုိမိုးစက္အိမ္၊ ကိုktlinnstar၊ မေဗဒါ၊ ကိုၾကယ္စင္ႏွစ္စီး၊ ကိုသုေဏာ္စုိင္း၊ ကုိေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္၊ ကုိကုိုတုိးေလး၊ မညေလး၊ ကိုထင္လင္းေအာင္၊ မႏွင္းဆီနက္၊ ကိုTharafinyunt၊ ကိုရဲ၀င့္သူ၊ကုိArmy Soul၊ မပန္းခင္းေလး၊ မအိမ္လြမ္းသူ၊ ကိုေခတ္လူ၊ ကိုအီးတီ၊ မဖူး၊ မေဟမာန္၊ ကုိKoMyo၊ မမေမအိခင္၊ အစ္မမမ၊ ကိုအိုက္ခီေလာက္၊ ကုိYoungGun၊ ကုိေကေမာင္ၿငိမ္း၊ ကုိco ye'၊ တုိ႔အား အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေျမာက္ မိပါတယ္။ အရမ္းလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ရပါတယ္။ အားလံုးေသာ မိတ္ေဆြ အေပါင္းတို႔လည္း အျမဲတမ္း ျပံဳးေပ်ာ္ႏုိင္ ၾကပါေစ။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈနဲ႔ ျပည့္စံုၾက ပါေစလုိ႔ မက္မက္ကလဲ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။

အမွတ္တရ ကဗ်ာမ်ား၊ အမွတ္တရ စကားမ်ား နွင့္အမွတ္တရ လက္ေဆာင္မ်ား ေပးခဲ့ၾကေသာ ကိုဖိုးစိန္၊ ညီမေလး ကေလးငယ္ေလး၊ တီတီ၀ါ (မမ၀ါ)၊ တီတီတန္႔တန္႔ (မသက္တန္႔) ကိုအိမ္၊ ကုိဥပသကာ၊ ကိုဖုိးသား၊ ကိုဘားမားဘုန္း၊ ကိုစိုင္းခြန္ဖ ၊ကို၀ိမုတိၱ၊ ဘုန္းဘုန္းတိကၡ၊ ဘုန္းဘုန္းကုမာရ၊ ကိုခ်စ္စမ္းေမာင္၊ တီတီႏွင္းဆီနက္၊ တီတီေဆာင္း၊ ကိုဖုိးတရုတ္၊ ကုိရင္ညိန္း၊ ကုိအာမီစုိးလ္၊ ကုိသားျဖိဳး၊ ကိုေမာင္ငယ္၊ ကုိ၀သန္မုိး (ဘတ္ဘတ္)၊ ကိုမင္းထက္၊ ကိုမုိးေမာင္ (ဟတ္ပီးကေလာက္)၊ ကိုမုိးေသြးငယ္၊ တီတီတင္ခ်ာ (မသဥၨာ)၊ ကုိအန္ဒီ၊ ကုိေမ်ာက္၀န္းနက္၊ ကိုျပည့္စံုေအာင္၊ အစ္ကုိခ်စ္စုိး၊ မအိေ၀ျဖိဳး၊ တီတီသစၥာအလင္း၊ တီတီႏွင္းဆီနက္၊ ညီမငွက္ငယ္ေလး ၊မမေမသူ၊ ဦးကုိကိုေမာင္ ၊ဦးဦးဂီတာ၊ ဦးဦးပန္းစကား၊ ကုိလူဆိုးေလး၊ ကိုျပည့္စံုေအာင္ တုိ႔အား အထူးပင္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ေက်းဇူးလဲ တင္ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္ မေရးေပမယ့္ မက္မက္ကို ေမးလ္ပို႔ၿပီး ဆုေတာင္း စကားေလးမ်ား ေျပာေပးခဲ့ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကုိလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ေက်းဇူးအထူး တင္ရမယ့္ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ Dream Blogေလးမွ ဘန္နာေလးအား ဖလပ္ရွ္ဘန္နာေလး ျပဳလုပ္ေပးၿပီး တစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ ေပးခဲ့ေသာ မက္မက္ရဲ့ဆရာ ေမာင္ေလး ခ်မ္းခ်မ္းအား ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဆရာခ်မ္းလဲ မက္မက္ေပ်ာ္သလုိ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။ စိတ္၏ ခ်မ္းသာျခင္းနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။ မက္မက္လဲ အရမး္ေပ်ာ္တယ္။

ကာယကံရွင္ မက္မက္ေလး နဲ႔အတူ လာလည္ၾကတဲ့ အစ္ကုိ အစ္မ မ်ား အားလံုးပဲ မက္မက္နဲ႔ အတူတူ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္လုိ႔ ခံစားရပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ အဲဒီေန႔ေလး တစ္ရက္ကေတာ့ မက္မက္အတြက္ ေမ့မရႏုိင္တဲ့ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး ေန႔ေလးတစ္ေန႔ပါပဲ။