Subscribe:

Friday, May 15, 2009

မိဘေမတၱာသားလိမၼာ


သာဝတၳိျပည္ သာဝတၳိၿမိဳ႕မွာ အသျပာရွစ္သိန္း ခ်မ္းသာတဲ့ ပုဏၰားလင္မယား ရွိပါတယ္။ သူတို႔မွာ သားေလးေယာက္ ဖြားျမင္ပါတယ္။ အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ သားတစ္ဦးစီကို မိဘတို႔ ၀တၱရားနဲ႔အညီ ေငြအသျပာ တစ္သိန္းစီ ေပးၿပီးအိမ္ေထာင္ ရက္သားခ် ေပးလုိက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ ပုဏၰားမ ကြယ္လြန္သြား တဲ့အခါ ပုဏၰားႀကီးမွာ ေငြအသျာ ေလးသိန္းနဲ႔ တစ္ဦးတည္း က်န္ေနခဲ့တယ္။ ဒီအခါမွာ သားေလးေယာက္နဲ႔ ေခၽြးမေလးေယာက္က ငါတုိ႔အေဖက အထီးက်န္ေနၿပီ သူသာေနာက္မိန္းမ ထပ္ယူရင္ အခုက်န္ေနတဲ့ ေငြအသျပာ ေလးသိန္း ငါတို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး ၊ အေဖကို အခုလိုေသးမရွိ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးရင္ ဒီအသျပာေတြ ရႏုိင္တယ္ဆုိၿပီး တိုင္ပင္ၿပီး ပုဏၰားႀကီးကို လုပ္ေကၽြးၾကပါတယ္။ စိတ္ထဲက မိဘေက်းဇူးကို သိတတ္လို႔ ျပဳစုတာ မဟုတ္ဘဲ ပုဏၰားႀကီးဧ။္ အသျပာ မ်က္နွာေၾကာင့္သာ လုပ္ေကၽြးၾကတာပါ။

ဒီလုိနဲ႔ ပုဏၰားႀကီး ယံုေလာက္တဲ့ တစ္ေန႔မွာ သားေတြက ေျပာပါတယ္။ အေဖ.. အေဖက အသက္ႀကီးၿပီ စီးပြားေရးလဲ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အေဖကိုလည္း တစ္ေယာက္ထဲ ထားရတာ စိတ္မခ်ဘူး၊ ဒီေတာ့ သားေလာက္အိမ္မွာ တေယာက္တလွည့္ လိုက္ေနပါ။ အေဖပိုင္တဲ့ အသျပာ ေလးသိန္းကိုလဲ သားတို႔ စီးအပြားအတြက္ ခြဲေ၀ေပးပါလုိ႔ ဖခင္ပုဏၰားဆီမွာ အေမြေတာင္းပါတယ္။ ပုဏၰားႀကီးကလည္း ေအာ္..ငါ့သားေတြေခၽြးမေတြက ေတာ္လုိက္၊လိမၼာလိုက္တာ။ င့ါအေပၚမွာလဲ အင္မတန္ လိမၼာေရးျခားရွိၿပီး ျပဳစုၾကတယ္ ဆုိၿပီးသူ႔မွာ က်န္ေနတဲ့ ေငြေလးသိန္းကို တစ္ေယာက္ တစ္သိန္းစီ သားေလး ေယာက္ကို ခြဲေ၀ေပးပါတယ္။ ပုဏၰားလည္းပဲ သားေတြအိမ္မွာ လုိက္ေနပါတယ္။

အေမြေတြရၿပီး တစ္လေလာက္ ၾကာေတာ့ သားႀကီးကဆူပူ ေခၽြးမက ျငဴစူေတာ့ သားလတ္အိမ္ကို သြားေနခဲ့ပါတယ္။ သားလတ္ကဆူပူ မိန္းမက ျငဴစူျပန္ေတာ့ ေနာက္သားတစ္ေယာက္ အိမ္ကိုေျပာင္းေနရ ျပန္ပါတယ္။ ေနစရာ အားကုိးစရာ မရွိေတာ့ ေဆြမ်ိဳးေတြကလည္း လက္မခံ ၾကျပန္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ အိမ္အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းၿပီးေန ခဲ့ရာမွာ ေနာက္ဆံုး အားကုိးစရာ ေနစရာ မရွိေတာ့ ပုဏၰားအဖုိးအိုႀကီး ေလလြင့္ၿပီး ၿမိဳ႕တကာ ရြာတကာ မွာေတာင္းရမ္း စားေသာက္ၿပီး ေနခဲ့ရပါတယ္။

တစ္ေန႔မွာ ပုဏၰားႀကီး စဥ္းစားတယ္။ သာဝတၳိၿမိဳ႕မွာ လူေတြကို ၾကင္နာသနားတတ္၊ အားကုိးစရာ ေပးတတ္တဲ့ ရဟန္းေဂါတမ ရွိတာပဲ။ ငါလည္း အားကိုးစရာမ်ား ရလုိရျငား သြားဦးမွပဲ လို႔ဆုိၿပီး ျမတ္စြာဘုရားထံ ေရာက္ရွိလုိ႔ လာခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားထံ ေရာက္ေတာ့ ပုဏၰားအဖိုးႀကီးက သူ႔ဘ၀ဇာတ္ကို ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေျပာျပတယ္။ ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ပုဏၰားႀကီးကို သနားသြားၿပီး ဂါထာေလးပုဒ္ သင္ေပးလုိက္ပါတယ္။

ပုဏၰား၊ သင္ ဒီဂါထာေလးပုဒ္ကို အရေဆာင္ထားပါ။ ပုဏၰားပြဲလမ္းသဘင္ အစည္းအေ၀း က်င္းပတဲ့အခါ ပုဏၰားမ်ားစြာ တတ္ေရာက္လာ ပါလိမ့္မယ္။ သင့္သားေလးေယာက္လဲ ဒီအစည္းအေ၀းပြဲမွာ တတ္ေရာက္လာပါမယ္။ အဲဒီအခါ သင္ဒီဂါထာေလးပုဒ္ကုိ ပရိသတ္ေရွ႕မွာ ဆုိျပလုိက္ပါလို႔ ေဟာၾကားလုိက္ပါတယ္။ ပုဏၰားလည္း အစည္းအေ၀းပြဲ ေရာက္ရွိလာတဲ့ အခါၾကေတာ့ အုိ..ပရိသတ္အေပါင္း ပုဏၰားတို႔ အကၽြႏု္ပ္ အေၾကာင္းကို ခဏေလာက္ ေျပာခြင့္ျပဳပါ။ အကၽြနု္ပ္ကို ရဟန္းေဂါတမ သင္ေပးလိုက္တဲ့ ဂါထာေလးပုဒ္ကို ဆုိခြင့္ျပဳပါလုိ႔ ခြင့္ေတာင္းၿပီး ဂါထာေလးပုဒ္ကို ေျပာျပပါတယ္။

နံပါတ္တစ္ဂါထာရဲ့ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ အကၽြႏု္ပ္မွာ သားေလးေယာက္ ဖြားျမင္ပါတယ္။ ဒီသားေတြကို မိဘတို႔ ၀တၳရားနဲ႔ အညီျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့ေသာ္လည္း ငါအသက္အရြယ္ ႀကီးလာေတာ့ ေခြး၊ႏြား၊၀က္တို႔ကို ႏွင္ထုတ္သလုိ ငါ့အားေမာင္းထုတ္တယ္။ ငါ့သားေတြဟာ ေခြးထက္မုိက္တဲ့ သားေတြပါတကား။

နံပါတ္ႏွစ္ ဂါထာရဲ့ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ငါ့မွာအသျပာ ရွိတုန္းေတာ့ ငါ့အားခ်ိဳသာစြာ ဆက္ဆံတယ္။ မိဘဆီက အေမြေတာင္း ၿပီးတဲ့အခါက် ေနာက္ထပ္ ရလမ္းမျမင္ေတာ့ ငါ့အား ေငါက္ငမ္းဆူပူ လုိက္ၾကတာ ငါ့သားေလးေယာက္ကို သရဲစီး ဘီလူးစီးေနတဲ့ သူမ်ားလုိ႔ေတာင္ ထင္မိပါတယ္။

နံပါတ္သံုး ဂါထာရဲ့ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ အသက္အရြယ္ အိုမင္းႀကီးရင့္တဲ့ ငါ့အား ႏြားအို ကၽြဲအိုႀကီးေတြကို ခုိင္းမေကာင္းလုိ႔ အစာေရစာ မေကၽြးဘဲ ေခ်ာင္ထုိးထားသည့္ တရစာၦန္လို ပစ္ထားၾကပါတယ္။ အားကိုးစရာ မရွိတဲ့ ငါ့မွာ ၿမိဳ႕တကာ လွည့္လည္ၿပီး ေတာင္းရမ္းစား ေသာက္ရတဲ့ ဘ၀ေရာက္ ေနရပါတယ္။

နံပါတ္ေလး ဂါထာရဲ့ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ အို...ပရိတ္သတ္ အေပါင္းပုဏၰားတို႔ ငါ့မွာ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ အားကိုးစရာ ေတာင္ေ၀ွးတစ္ေခ်ာင္းရွိပါတယ္။ ဤေတာင္ေ၀ွးသည္ ငါလမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ ေခြးေဟာင္ျခင္း၊ ႏြားေမာင္းျခင္း၊ခ်ံဳထဲမက် ေရာက္ေအာင္ႏွင့္ ခလုတ္ကန္ သင္းမ်ားကို ကူညီရွင္းလင္း ေပးပါတယ္။ ငါဧ။္ရင္မွ ေပါက္ဖြားလာေသာ ရင္ႏွင့္သည္းခ်ာ သားေလးေယာက္ ရွိေသာ္လည္း ဖခင္ျဖစ္သူ ငါ့အေပၚမွာ ေစာ္ကားမိုက္ရိုင္း လုိက္ပံုမ်ား ေတာင္ေ၀ွးေလာက္ေတာင္ အားမကိုး ရပါတကားလို႔ ပုဏၰား အဖုိးအုိက ပရိသတ္ေတြကို ရင္ဖြင့္ျပပါတယ္။

ဒီအခါမွာ ပရိသတ္ေတြက ပုဏၰားႀကီးကို သနားလာ ၾကပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က ျဗဟၼဏ ၀ါဒမွာ မိဘဆီက အေမြယူၿပီး ျပန္လည္မျပဳစု မလုပ္ေကၽြး ဘူးဆုိရင္ အဲဒီသူကို သတ္တဲ့ဥပေဒ ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ သားေလးေယာက္က ပုဏၰားႀကီးဆီလာၿပီး အေဖ သားတုိ႔ကို ခြင့္လြတ္ပါ၊ သားတုိ႔ မွားပါၿပီလို႔ မ်က္ရည္စက္လက္ နဲ႔အသနားခံ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ ၾကပါတယ္။ သားဆုိးသမီးဆုိးေတြကို ပစ္ရုိးထံုးစံ မရွိတဲ့ မိဘျဖစ္တဲ့ ပုဏၰားႀကီးက မၾကည့္ရက္ေတာ့ သတ္မယ္ လုပ္ေနတဲ့ ပုဏၰား ပရိသတ္ မ်ားကိုလည္း ပုဏၰားအဖိုးႀကီးမွ ကၽြႏု္ပ္ဧ။္ သားမ်ားဟာ တႀကိမ္တခါ မွားၾကတာမို႔ ခြင့္လြတ္ေပးပါရန္ ေတာင္းပန္ေပးပါတယ္။

ဒီအခါမွာ ပုဏၰားမ်ားက အဖကို လုပ္ေကၽြးပါ။ ေနာက္တခါ ဒီလိုမ်ိဳး ထပ္ျဖစ္ရင္ အသင္တို႔ကို သတ္ရပါ လိမ့္မည္လို႔ ေျပာဆိုသတိ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီမွာ သားေလးေယာက္က ပုဏၰားအဖုိးႀကီးကို အိမ္ျပန္ေခၚ သြားပါတယ္။ ေရမိုးခ်ိဳးေပး၊ အေမြးနံသာေတြ လိမ္းက်ံေပးၿပီး ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပဳလုပ္ေပးပါၿပီး ဇနီးမယား၊ သားသမီးေတြကို ဖခင္ျဖစ္သူ ပုဏၰားႀကီးအား လုပ္ေကၽြးျပဳစုဖို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ မွာၾကားၾကပါတယ္။

ေန႔စဥ္ သားတစ္ေယာက္ဆီက ဆြမ္းအုပ္တအုပ္ပို႔ေတာ့ ဆြမ္းအုပ္ေလးအုပ္နဲ႔ ခ်မ္းသာေနတဲ့ ပုဏၰားႀကီးက စဥ္းစားတယ္။ ငါအခုလို စိတ္ခ်မ္းသာ လူခ်မ္းသာ ျဖစ္သာ ရဟန္းေဂါတမရဲ့ ေက်းဇူးေတာ္ ေၾကာင့္ဆုိၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကို ဆြမ္းအုပ္နွစ္အုပ္ ဆပ္ကပ္လွဴ တန္းပါတယ္။

တစ္ေန႔ သားႀကီးျဖစ္သူက အလွဴအတန္း လုပ္ခ်င္ေတာ့ ဖခင္ပုဏၰားနဲ႔ တိုင္ပင္တယ္။ ဒီေတာ့ ပုဏၰားက ျဗဟၼဏေတြကုိ မလွဴခ်င္ဘူး အေဖကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ေဂါတမကိုသာ လွဴခ်င္ပါတယ္ လုိ႔ဆုိေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကို ဆြမ္းကပ္လွဴဒါန္း ၾကပါတယ္။ ပုဏၰားက အရွင္ဘုရားရဲ့ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ယခုတပည့္ေတာ္ရဲ့ သားေလးေယာက္ဟာ လိမၼာသိတတ္ၿပီး ျပဳစုလုပ္ေကၽြးျခင္းေၾကာင့္ တျပည့္ေတာ္ဟာ ယခုဆုိရင္ျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရပါတယ္လုိ႔ ဘုရားအား ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

သားေလးေယာက္နဲ႔ ေခၽြးမေလးေယာက္ကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရားက ခ်စ္သားတို႔ အသင္တို႔သည္ မိဘကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးျခင္းျဖင့္ ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာအမႈကို ျပဳလုပ္ေလသည္ ဆုိၿပီး မိဘကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးတဲ့ တရားေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္ မူျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ပုဏၰားအဖုိးႀကီးနဲ႔ သားသမီးေခၽြးမတို႔ အရိယာ ေသာတပန္ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။

ေလာကမွာ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ေဒသ ေရာက္ေရာက္ ဘယ္အရြယ္ပဲ ေရာက္ေရာက္ မေမ့သင့္ အေမ့အပ္တဲ့ အရာငါးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဘယ္အရာနွင့္မွ် ႏိႈင္းယွဥ္လုိ႔ မရတဲ့ အနႏၱအနႏၱ ငါးပါးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေက်းဇူးေတြကို အခါအခြင့္ သင့္ရင္သင့္သလုိ ဆပ္ရပါမယ္။ မိဘဆရာ သမားေတြရဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးဟာ ႏိႈင္းမရေအာင္ ႀကီးမားလြန္းပါတယ္။ ေလာကမွာ ေက်းဇူးဆပ္လို႔ မေက်ႏိုင္တာ အေဖနဲ႔ အေမရဲ့ ေက်းဇူးေတြပါ။ ဘယ္သားသမီးကမွ် ေက်ေအာင္မဆပ္ ႏိုင္ၾကေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက မိဘေက်းဇူးကို တရားနွင့္သာ ေက်ေအာင္ဆပ္လုိ႔ ရပါတယ္လုိ႔ ေဟာၾကားထားပါတယ္။

သဒၵါတရား၊ သီလတရား၊ ဒါနတရား၊ ပညာအရာမွာ အားနည္းေနတဲ့ မိဘေတြကို သဒၵါတရား ေတြရွိလာေအာင္ သီလတရားေတြ ရွိလာေအာင္၊ ဒါနတရားေတြ ရွိလာေအာင္၊ ပညာဥာဏ္ အရာမွာ အားနည္းေနတဲ့ မိဘေတြကို တရားနဲ႔ ဆံုဆည္းႏုိင္ေအာင္ သားသမီးေတြက စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ ေက်းဇူးဆပ္ ေပးသင့္ပါတယ္။

ေျမးျမစ္ေတြကို ထိန္းခိုင္းၿပီး အိမ္မွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ မေနေစဘဲ မိဘေတြကို ေက်ာင္းကန္ဘုရား သြားႏုိင္လာေအာင္ ၊သြားခ်င္လာေအာင္၊ တရားရွာ ရမယ့္အရြယ္မွာ တရားနဲ႔ပုတီးနဲ႔ ေနႏိုင္ေအာင္ သားသမီးေတြက စီမံေဆာင္ရြက္ ေပးရင္ျဖင့္ မိဘေတြကို သဒၵါနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ တယ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာၾကားပါတယ္။

ကိုယ္က်င့္သီလ နည္းေနတဲ့ အက်င့္စာရိတၱ ပ်က္ျပားေနတဲ့ အေမမိဘ၊ ဥပုတ္ မေစာင့္နိုင္တဲ့ အေမမိဘေတြကို ဥပုတ္ေစာင့္နုိင္ေအာင္ သီလေတြ လံုၿခံဳႏုိင္ေအာင္ ေစာင့္ႏုိင္ဖုိ႔ သားသမီးေတြက ေက်ာင္းကန္ဘုရား ပို႔ေပးၿပီး သီလေစာင့္ တည္ႏိုင္ေအာင္ စီမံေဆာင္ရြက္ကာ သီလႏွင့္ ေက်းဇူးဆပ္လုိ႔ ရပါတယ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာၾကားပါတယ္။

အသက္အရြယ္ ႀကီးလာတဲ့ မိဘေတြက သားသမီးကို ျပန္အားကုိး ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ သားသမီးေတြက အေမမိဘကို မေပးကမ္း ဘူးဆုိရင္ မိဘေတြက လွဴစရာ တန္းစရာ မရွိၾကေတာ့ ဒါနလုပ္လုိ႔ မရပါဘူး။ဒီေတာ့ သားသမီးေတြက မိဘလက္ထဲကို လွဴဖုိ႔ တန္းဖို႔ အတြက္ ဘယ္ေနရာမွာျဖင့္ ေက်ာင္းေဆာက္ေနပါတယ္ ဘယ္ေနရာမွာျဖင့္ ဘုရားတည္ ေနပါတယ္ ဆုိၿပီး အေမ အေဖ တုိ႔အတြက္ သံသရာ ရိကၡာထုတ္ ထုတ္ၾကပါ ဆုိၿပီးမိဘအတြက္ ေန႔စဥ္ဒါန ျပဳတတ္ေအာင္ ျပဳႏုိင္ေအာင္ လွဴႏုိင္၊ တန္းႏိုင္ေအင္ ပံုမွန္ကုသုိလ္ ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ႏုိင္ေအာင္ သားသမီးက ေဆာင္ရြက္ေပးရင္ျဖင့္ စာဂ(ဒါန)ႏွင့္ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ေဟာၾကားပါတယ္။


ေက်ာင္းကန္ဘုရား မသြားနိုင္တဲ့ မိဘ၊ တရားအားမထုတ္ရေသးတဲ့ မိဘေတြကို ေက်ာင္းကန္ဘုရား ပို႔ၿပီးေတာ့ အေမ၊အေဖ ဘယ္ေနရာမွာ တရားပြဲ ရွိပါတယ္ အေမတို႔ အေဖတို႔ တရားသြားနာပါ ဆုိၿပီး သားသမီးေတြကေသေသခ်ာခ်ာ လုိက္ပို႔ေပးရမယ္။ တရားစခန္းပြဲ ရွိတယ္ဆုိလွ်င္လည္း မိဘေတြ ေအးေအးေဆးေဆး တရားအား ထုတ္နိုင္ေအာင္ စီမံေဆာင္ရြက္ ေပးရင္ျဖင့္ ပညာနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ ျခင္းျဖစ္ပါတယ္ လုိ႔ေဟာၾကားပါတယ္။

မိဘေတြကို သဒၵါ၊သီလ၊စာဂ၊ပညာ ဆိုတဲ့ေလးမ်ိဳးနဲ႔ ဆပ္ရင္ျဖင့္ မိဘေက်းဇူး ေက်ပါတယ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာၾကားထားတာပါ။ မိဘအသက္ ရွိစဥ္မွာ ပစ္ထားၾကၿပီး ေသသြားမွ မ်က္ရည္က်ျပ မေနပါနဲ႔။ အဲဒါဆို တန္ဖုိးမရွိတဲ့ သားသမီးေတြ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ မိဘေက်းဇူးကို မဆပ္ႏုိင္ရင္ ေနပါ၊ ေက်းဇူးေတာ့ မကန္းသင့္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အဖကို လက္၀ဲပုခံုးေပၚတင္ အမိကို လက္ယာပုခံုးေခၚ တင္ၿပီးလုပ္ေကၽြး ျပဳစုတာေတာင္ မိဘေက်းဇူးကို ေက်ေအာင္မဆပ္ႏုိင္ ေသးပါဘူးတဲ့။

ယူဇနာ ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္း ထုတည္ရွိတဲ့ မဟာပထ၀ီေျမႀကီး ဘယ္ေလာက္ပင္ ထူပါတယ္ ေျပာေျပာ မိဘဂုဏ္ေက်းဇူးနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ရင္ ၀ါးရြက္ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ ယူဇနာ ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ အျမင့္ေဆာင္တဲ့ ျမင့္မုိရ္ေတာင္လည္း မိဘေက်းဇူးႏွင့္ ႏႈိင္းစာလွ်င္ ႏြားဦးခ်ိဳေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။စၾကာဠာ အနႏၱ ဘယ္ေလာက္ပင္ က်ယ္က်ယ္ မိဘေမတၱာ ေက်းဇူးမ်ားနွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္လွ်င္ အပ္နဖားေပါက္ ေလာက္ေလးပဲ ရွိပါတယ္။ ဘယ္၍ဘယ္မွ် ရွိတယ္လုိ႔ သမုဒၵရာေလးစင္းမွ စီးဆင္းတဲ့ ေရမ်ားကို တိုင္းတာလို႔ မရသလုိပဲ သမုဒၵရာမွာ စီးဆင္းတဲ့ ေရမ်ားကို မိဘေက်းဇူးမ်ားႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္လွ်င္လည္း မိုးေရစက္ တစ္ေပါက္ေလာက္ပင္ ရွိပါတယ္တဲ့။

မိဘနွစ္ျဖာ၊ရွိေလရာ
ဘယ္ခါ မေမ့အပ္
အခြင့္သင့္ကာ တတ္ႏိုင္ရာ
မွန္စြာေက်းဇူးဆပ္
မဆပ္ႏိုင္ဘူး ထားလုိက္ဦး၊
ေက်းဇူး မကန္းအပ္။
မဆပ္ျခင္းထက္ ေက်းစြပ္ခ်က္
ဆထက္ဆုိးသည္မွတ္။

လုိ႔ဆုိတဲ့ မိဘေမတၱာ သားလိမၼာ တရားေတာ္ကို နာၾကားၿပီး ျပန္လည္ေရးသား လိုက္ပါတယ္။မိဘကို လုပ္ေကၽြးေသာ သူသည္ ပစၥဳပၸန္မွာလည္း အသက္ရွည္ က်န္းမာၿပီး သြားေလရာမွာ မ်က္နွာပြင့္ပါတယ္၊ ေဘးအႏၱာရယ္ဆုိးမ်ား က်ေရာက္ျခင္းမွလည္း ကင္းေ၀းေစပါတယ္။လူ၊နတ္ ခ်စ္ခင္ၿပီး သာ၀တၱ ံနတ္ျပည္က သိၾကားမင္းကေတာင္ ေန႔စဥ္ရွစ္ခုိး ရပါတယ္ေနာ္။


လူသားတုိင္း မိဘဆီက ေမွ်ာ္ကုိးၿပီး ေက်းဇူးဆပ္တာ မျဖစ္ေစဘဲ မိဘဧ။္ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို သိျမင္ၿပီး ေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္လို႔ သားလိမၼာ သမီးလိမၼာ ဘ၀ကို ပိုင္ဆုိင္ရရွိ ႏုိင္ၾကပါေစ။တကယ္ေတာ့ ဒီပို႔စ္ေလးကို မက္မက္ရဲ့ ရင္ထဲမွာ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း က်ေရာက္ေနတဲ့ အေမမ်ားေန႔ အေဖမ်ားေန႔ ကိုရည္မွန္းၿပီး နာၾကားခဲ့ရတဲ့ တရားေတာ္ကို ျပန္လည္ေရးသား ေပးလိုက္တာပါ။

Wednesday, May 13, 2009

မစားေတာ့ဘူးကြာ စြန္႔လြတ္လုိက္ၿပီ

၀က္သားလဲ မစားေတာ့ဘူး
Swine flu ကုိေၾကာက္လုိ႔

ၾကက္သားလဲ မစားေတာ့ဘူး
Bird flu
ျဖစ္မွာစိုးလို႔




အမဲသားလဲ မစားဘူး
Mad cow နဲ႔တိုးသြားရင္ ဒြတ္ခ




ၾကက္ဥလဲ စားခ်င္ေတာ့ဘူး

Salmonella bacteria ၀င္မွာစိုးလုိ႔ ... ဟိဟိ





ငါးကေတာ့.. ဟဲဟဲ..

အဆိပ္သတၳဳဓာတ္မိတဲ့ငါးနဲ႔ မိမွာစုိးလုိ႔

heavy metal poisons in their waters.





သစ္သီးစားမယ္လုိ႔ ဆုိေတာ့.. ဟင့္

ပိုးသတ္ေဆဖ်န္းထားတဲ့ ေဆးဘက္ႏြယ္၀င္ နဲ႔မိမွာေၾကာက္ ...ဟူး....
insecticides and herbicides.



Hmmmmmmmmm!!!!!!!!!!!!!


ဗိုက္ဆာေနၿပီ..ဘာစားမလဲ.... (ေဒြးေၾကာ္ျငာထဲကိုေပါ့.. :P )

ဒါဆုိ ဘာစားရမွာလဲ... ဟင့္...စားစရာ မရွိေတာ့ဘူးလား.. :(

အဲ...တစ္ခုပဲရွိတယ္.... ဟဲဟဲ..အဲဒါက



ဟာ... ဒါဆို ေခ်ာကလက္နဲ႔ အိုင္စ္ခရင္ေပါ့..ဟုတ္လား.. ဟဲဟဲ...!!!!!!!
သင္သိလား>>>>> 'STRESSED'
<<<<<<<<<
'DESSERTS' တဲ့
ဒီေတာ့ ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ ဆြဲသာဆြဲေတာ့...



တဲ့... ဟဲ....ဟဲ... သေရေတာင္ က်လာၿပီ... ခစ္...ခစ္ :P

Monday, May 11, 2009

အနီေရာင္မိန္းကေလး(ဒုတိယပိုင္း)


သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူနွစ္သူ ႏွစ္ေယာက္၊ တစ္ေယာက္အေပၚ တစ္ေယာက္ နားလည္ျခင္းေတြနဲ႔ သူတို႔အခ်စ္ကို တည္တန္႔ေအာင္ တည္ေထာင္ထားၾကတယ္။ မိဘေတြကလည္း သေဘာတူ၊ အတြဲကလည္း ညီဆုိေတာ့ ေနနဲ႔လ ေရႊနဲ႔ျမ ပံုပမာ ကဲ့သို႔ ျမင္သူတိုင္း အားက်ရတဲ့ ခ်စ္သူစံုတြဲေလးပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ မိဘေတြ အလိုေတာ္အရ ႏွစ္ဘက္ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြ သေဂၤဟ မ်ားစြာေရွ႕မွာ မဂၤလာပဲြကို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ခမ္းခမ္းနားနား က်င္းပၾကခဲ့တယ္။ ပန္းခင္းထားတဲ့ ပ်ားရည္ဆမ္း ခရီးကုိ နွစ္ဦးသား ေပ်ာ္မဆံုးနဲ႔ အခ်စ္ေတြနဲ႔ ထံုမြန္းခဲ့ ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ဘက္မိဘေတြ လက္ဖြဲ႔တဲ့ အိမ္အသစ္ ေလးမွာေပ်ာ္မဆံုး ေမာ္မဆံုး နဲ႔ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ ၾကတာေပါ့။ အရိပ္လုိ တစ္ေယာက္နားက တစ္ေယာက္မခြာရက္ခဲ့။

"သဲေရ.... ကိုယ္ဒီေန႔ အိမ္ျပန္ေနာက္ က်မယ္ေနာ္... ကိုယ့္ကို ထမင္းစား မေစာင့္နဲ႔ေတာ့။"

"ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ....ေမာင္... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သဲေစာင့္ေနပါ့မယ္...ေမာင္သာ ေစာေစာျပန္ လာခဲ့ေနာ္။"

"ေမာင္.... အလုပ္ကိစၥ နဲနဲရွိလုိ႔ပါ။ သဲ...ေစာင့္ခ်င္တယ္ဆုိလဲ သေဘာပဲ။" ေျပာေျပာဆုိဆုိ ထြက္သြားေသာ လင္ျဖစ္သူ ကုိထြန္းေနာင္ ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ရင္း သဲသက္ေထြး တစ္ေယာက္ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။

လက္ထပ္ၿပီး သိပ္မၾကာ ခင္မွာပဲ ကိုထြန္းေနာင္ တစ္ေယာက္ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ အလုပ္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အၿမဲတမ္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေနာက္က်ေန တတ္တာကုိ သဲသက္ေထြး တစ္ေယာက္ ရိပ္မိေသာ္လည္း ေမးလုိက္လွ်င္ ေမာင္ၿငိဳျငင္ သြားမွာကိုလည္း မလုိခ်င္ခဲ့။ ခ်စ္လြန္းအား ႀကီး၍လည္း မေမးရက္ခဲ့။ အိမ္ျပန္လာလွ်င္လည္း မိန္းမျဖစ္သူ သဲသက္ေထြးကို တမင္တကာ ေရွာင္ရွားေနတာကို သဲတစ္ေယာက္ မခံစား ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ဒီေတာ့ သဲသက္ေထြး ထုတ္ေမးရၿပီေပါ့။

"ေမာင္....အလုပ္မွာ ပင္ပန္းလာလုိ႔လား ဟင္။ ဒါမွမဟုတ္ သဲကို စိတ္ဆုိးေနတာလား။ သဲကို စိတ္ဆုိးရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာျပပါ ေမာင္ရယ္။ ဒါမွမဟုတ္... ေမာင္....ေနာက္..တစ္....ေယာက္...မ်ား..."

သဲသက္ေထြး ထုိသို႔ေျပာရင္းမွ အသံသိမ္၀င္ သြားေလသည္။ မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္မ်ား ပါးျပင္ေပၚသို႔ အလုိလို လိမ့္ဆင္းက်လာကာ သူမ မၾကားခ်င္ေသာ စကားကို ေမာင့္ႏွဳတ္ဖ်ားမွ မထြက္လာ ေစရန္ဘဲ ေမွ်ာ္လင့္မိေလသည္။

"အာ...သဲ...ကလဲကြာ...ေမာင္ အလုပ္မွာ နဲနဲပင္ပန္း လာလုိ႔ပါကြာ.....သဲကို မခ်စ္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သဲကိုေမာင္ အခ်စ္ဆံုးဆုိတာ သဲလည္း သိမွာပါကြာ။ ကိုယ့္မိန္းမေလာက္ ေနာက္ထပ္ခ်စ္ ရမယ့္သူ မရွိေစရ ပါဘူးကြယ္.....ကဲ.....ေက်နပ္ၿပီလား....အိပ္ေတာ့ေနာ္....သဲ...စိတ္မေကာင္း စရာေတြ မေတြးေန ပါနဲ႔ကြာ..."

သဲသက္ေထြး တစ္ေယာက္ ကိုထြန္းေနာင္ဧ။္ နွစ္သိမ့္စကားေၾကာင့္ ေက်နပ္သြားရကာ ကိုထြန္းေနာင္ ရင္ခြင္သြင္းသို႔ တုိး၀င္ကာ

"သဲကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ခြဲမသြား ပါနဲ႔ေနာ္....ေမာင္.....သဲ...ေမာင့္ကိုယံုပါတယ္"

ကိုထြန္းေနာင္ တစ္ေယာက္ ဇနီးေခ်ာေလး သဲသက္ေထြးအား ေထြးေပြ႔ထား လုိက္ေလသည္။ ေမာင္တစ္ေယာက္ တစ္ခါတစ္ခါ အလုပ္ကိစၥ အေၾကာင္းျပကာ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေနာက္က်ရံု တင္မက တစ္ခါတစ္ခါ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ ခရီးသြား ရမည္ဆုိကာ တပတ္ေလာက္ ခရီးထြက္ ေနရသည္။ အလုပ္ကိစၥ ဆုိသျဖင့္ သူမအေနႏွင့္ ဘာေျပာရမည္နည္း မည္သုိ႔မွ် မတတ္နိုင္ပါေလ။ ခဏခဏ ခရီးထြက္ေန ရသျဖင့္ သူမလည္း လင္ေယာကၤ်ား မရွိတဲ့ ခရီးထြက္ခ်ိန္မွာ မိဘအိမ္သို႔ ျပန္ေနေလသည္။ သူမတစ္ေယာက္ထဲ ေမာင္မရွိတဲ့ ေန႔ရက္မ်ားကို မျဖတ္သန္းခ်င္ေပ။

"သဲ..ေရ...ဒီတစ္ခါ ေမာင္ခရီး ထပ္ထြက္ရမယ္။ အခုတေခါက္ နဲနဲၾကာမယ္ နဲ႔တူတယ္။ အဲဒါ သဲ ေမေမတို႔နဲ႔ သြားေနလိုက္......ေမာင္ျပန္လာရင္ သဲကို ေမာင္လာေခၚမယ္ေနာ္...သဲကို တစ္ေယာက္ထဲ ထားထားသြားရတာ ေမာင္စိတ္မ ခ်ဘူးကြာ..... ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေမာင္နဲ႔ တစ္ခါတည္း ေခၚသြားခ်င္တယ္။"

"ေအာ္.. ဘယ္တတ္ႏိုင္မွာလဲ ေမာင္ရယ္ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ သြားတာပဲ သဲ နားလည္ပါတယ္။ ေမာင္ စိတ္ခ်လက္ခ်သာ သြားပါ သဲ.... ေမေမတုိ႔နဲ႔ ခဏသြား ေနလုိက္ပါမယ္။ ေမာင္ျပန္ေရာက္မွ သဲလာခဲ့မယ္။ ေမာင္ေရာက္မယ့္ ေန႔ကို ႀကိဳၿပီး ဖုန္းဆက္ေပါ့ ေမာင္ရယ္....”

"ငါ့မိန္းမက လိမၼာ သိတတ္ လုိက္တာကြာ....ဒါေၾကာင့္ ေမာင္က ခ်စ္ေနရတာ....ေမာင္လည္း အလုပ္ကိစၥ ျပီးတာနဲ႔ ေဟာဒီက ေမာင့္အခ်စ္ တုန္းေလးဆီ ခ်က္ခ်င္းကို ေျပးလာမွာပါကြာ....သိပ္မၾကာပါဘူး တစ္လ နီးပါးေလာက္ပါပဲ။"

သဲသက္ေထြး တစ္ေယာက္ဘယ္ တတ္ႏိုင္မွာလဲ...ခ်စ္လင္ ကိုထြန္းေနာင္ ေျပာေတာ့လည္း နားေထာင္ရ သည္ပဲေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ အိမ္ကို တံခါးပိတ္ၿပီး ေမေမတို႔ အိမ္သို႔ သူမ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ ေလသည္။ သူမ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ေမာင္ ၊ ခရီးက ျပန္လာမယ့္ ရက္ကို လက္ခ်ိဳးေရတြက္ရင္း အထီးက်န္စြာ ေန႔ရက္တုိင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနရခ်ိန္ ဆယ္ရက္ေလာက္ အၾကာမွာ မိမိတို႔ရဲ့ အိမ္ကေလးကို သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရန္နွင့္ အလြမ္းေျပ သြားေရာက္ၾကည့္ လုိက္တဲ့အခါ...........

သူမအံ့ၾသျခင္း မ်ားစြာနဲ႔ မိန္းမ ဖိနပ္တရံကို အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ ေတြ႔လုိက္ေတာ့......ေနာက္ သူမတို႔နွစ္ေယာက္ အိပ္ခန္းမွ မိန္းမတစ္ေယာက္ဧ။္ ရယ္ေမာသံကိုပါ သူမေကာင္းစြာ ၾကားမိေလသည္။ သူမေတာ္ေတာ္ အံၾသထိတ္လန္႔ မိသြားေလသည္။ ဟုတ္ပါသည္.....ေမာင့္အသံမွ ေမာင့္အသံ အစစ္..... ဒါဆို မိန္းမအသံက....အုိ.......ဘုရား....ဘုရား....ဒါဆို ေမာင္......ေမာင္..ေမာင္.....သူမ စုိးရိမ္တၾကီးနဲ႔ ထိတ္ထိတ္ျပာျပာ ျဖစ္ခဲ့ရပါၿပီ.....သူမဘာလုပ္ရမည္နည္း....သူမေဒါသေတြ တဟုန္ထိုးတတ္ လာေလေတာ့သည္။

သူမ အေၾကာအခ်ဥ္ေတြ ရပ္ဆုိင္းသြား သလုိခံစားရၿပီး အရူးတစ္ေယာက္နွယ္ ငါ့ကိုလုပ္ ရက္လိုက္တာ...ငါ့ကို သစၥာေဖာက္တယ္.... ငါ့ကို သစၥာေဖာက္တယ္ ....မုန္းတယ္.....မုန္းတယ္ .... ပါးစပ္မွလည္း တတြတ္တြတ္ ေျပာဆုိၿပီး အရူးတစ္ေယာက္နွယ္ အိမ္ေနာက္ေဖး ဘက္ဆီ ေျပးထြက္သြားကာ ဓားတစ္ေခ်ာင္း ယူလာခဲ့ေလသည္။ အဲဒီေနာက္ အခန္းတံခါးကို ဆြဲဖြင့္ကာ ၾကည့္လုိက္စဥ္ ေသခ်ာပါတယ္.....ေမာင္မွ ေမာင္အစစ္၊ ေဘးမွာလဲ မိန္းမတစ္ေယာက္....မိမိတို႔ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္သာ အိပ္သည့္ ကုတင္တြင္ ဘယ္က မိန္းမနွင့္ ေမာင္ ေဖာက္ျပားသနည္း.....သူမေဒါသ အရွိန္ မည္သုိ႔မွ် ေလွ်ာ့လို႔ မရေတာ့ေပ။

အခန္းထဲသို႔ ရုတ္တရက္ ၀င္ေရာက္လာမႈေၾကာင့္ ကိုထြန္းေနာင္နွင့္ မိန္းကေလး ျဖစ္သူတုိ႔မွာ ထိတ္လန္႔ သြားေလသည္။ ကိုထြန္းေနာင္မွလည္း သူခိုးလူမိ သြားသည့္ႏွယ္...

“ရွင္...လုပ္ရက္တယ္ေနာ္....ကုိထြန္းေနာင္...ကၽြန္မက ရွင့္အေပၚမွာ ဘာေတြမ်ား မေက်နပ္ စရာေတြ လုပ္ခဲ့လုိ႔ ဒီလုိေျပာင္းလဲ သြားရတာလဲ ရွင္ဟာ သစၥာေဖာက္.........ေတာ္ေတာ္ ယုတ္မာတဲ့ သစၥာေဖာက္... ေအးေအးေလးနဲ႔ မိန္းမကြယ္ရာမွာ ေဖာက္ျပားတယ္...သစၥာေဖာက္..ရွင့္ကို အရွင္မထားဘူး...”

ေျပာေျပာဆုိဆုိ သဲသက္ေထြး တစ္ေယာက္ ကိုထြန္းေနာင္တို႔ အတြဲနားကို တုိးကပ္လာေလသည္။

“သဲ..သဲ...မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ.... ကုိယ္ရွင္းျပပါရေစ.....”

“ဘာ....အခုလုိ လက္ပူးလက္ၾကပ္ မိေနတာေတာင္ ရွင္က ဘာရွင္းျပ ခ်င္ေသးတာလဲ.... ဘာမ လာရွင္းျပ မေနနဲ႔ ....... မၾကားခ်င္ဘူး.....ကၽြန္မ ဘာဆို ဘာမွ မၾကားခ်င္ဘူး....ရွင့္ကိုလည္း သတ္မယ္.... ရွင့္ေကာင္မ ကိုလည္း သတ္မယ္.... ရွင္တို႔ေတြကို အရွင္မထားဘူး.... “

“သဲ...သဲ...မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ... “

(((((အားးးးးးးးးးးးးးးး)))))

ႏွစ္ေယာက္သား ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖင့္ ရင္၀တြင္ ဓားထုိးစုိက္မိ သြားေလသူုကေတာ့.......အခ်စ္ၾကီးလုိ႔ အမ်က္ႀကီး သြားရရွာတဲ့ သဲ.........သက္........ေထြး..........


လင္မယားနွစ္ေယာက္ စကားမ်ားတာကို ၾကည့္ရင္းမွင္သက္ မိေနေသာ မိန္းကေလးမွ

“ကို.....ကို.... ကို... လူသတ္မိၿပီ....”

ေျပာေျပာဆုိဆုိ ထြန္းေနာင္ရဲ့ ခ်စ္သူအသစ္ေလး နႏၵာတစ္ေယာက္ သူနွင့္ေ၀းရာသို႔ ထြက္ေျပး သြားေလသည္။ ကိုထြန္းေနာင္တစ္ေယာက္ အခုမွ ေနာင္တႀကီးစြာ ရၿပီး ဇနီးျဖစ္သူ အားေပြ႔ဖက္ကာ ငိုေၾကြးေနေလသည္။

"သဲ...သဲ....ေမာင့္ကို ခြင့္လြတ္ပါကြာ.....ေမာင္မွား သြားပါတယ္....သဲအေပၚမွာ ေမာင္ သစၥာေဖာက္ မိပါတယ္.."

မၾကာမီ...ရဲသားမ်ား ဖမ္းဆီးျခင္း ခံရတဲ့ ကိုထြန္းေနာင္တစ္ေယာက္ သူဧ။္မိုက္ျပစ္ကို ျပန္လည္ေပးဆပ္ရင္း ေထာင္ဒဏ္ က်ခံေန ရေလသည္။ မိဘျဖစ္တဲ့ သဲသက္ေထြးရဲ့ မိခင္နဲ႔ ဖခင္ကေတာ့ သူတုိ႔ရဲ့ သမီးေလး အျပစ္မရွိဘဲ ေသဆံုးခဲ့ ရတဲ့အတြက္ မည္သို႔မွ် ေျဖဆည္လို႔ မရႏိုင္ေပ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဧ၊္ သမီးေလးအား သူမ မဂၤလာ ေဆာင္ခဲ့စဥ္က ၀တ္ခဲ့ေသာ အနီေရာင္ ၀တ္စံုေလးကို ၀တ္ဆင္ေပးၿပီး ထုိအိမ္၌ပင္ အသုဘ အခမ္းအနားကို က်င္းပခဲ့ၿပီး ေကာင္းမြန္စြာ သၿဂိဳလ္ခဲ့ေလသည္။

"ကဲ...သမီး.....အဘ သိသေလာက္ ဇာတ္လမ္းေလးက ဒါပါပဲကြယ္.....အဲဒီေန႔က စၿပီး သဲသက္ေထြး တစ္ေယာက္ မကၽြတ္မလြတ္ႏိုင္နဲ႔ အခုအိမ္ႀကီးမွာ ယေန႔အထိ ရွိေနခဲ့တာေပါ့။"

“အဘ...ဒါဆို သူ႔ေယာကၤ်ား ကိုထြန္းေနာင္ ဆိုတဲ့လူကေရာ..... ျပန္လြတ္လာၿပီလား...”

“ျပန္လြတ္လာတာေပါ့ သမီးရယ္.... ဒါေပမယ့္ ျပန္ထြက္လာ ၿပီးတဲ့ေနာက္ အဲဒီ အိမ္မွာပဲ ေနထုိင္ရာမွာ သဲသက္ေထြးရဲ့ ေနွာင့္ယွက္မႈ ဒဏ္ကို မခံႏုိင္လုိ႔ အိမ္ႀကီးကို ေရာင္းၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ အဲဒီစိတ္နဲ႔ပဲ ေသဆံုးခဲ့ ရတာေပါ့....သမီးရယ္....”

“ေနာက္ေျပာင္းလာတဲ့ အိမ္္သားမွန္ သမွ်လည္း သူမေႏွာင့္ယွက္လို႔ မေနရဲဘဲ ေျပာင္းေျပးၾကရတာ ၾကီးပါပဲ........သူ႔အိမ္မွာ မည္သူမွ် ေနတာကို သူႀကိဳက္ပံု မေပၚဘူးေလ......ဒါေၾကာင့္ တမ်ိဳးမဟုတ္ တမ်ိဳးနဲ႔ လုိက္ေႏွာင့္ယွက္ ေနတာေပါ့....အခုဆုိ သမီးတို႔ လက္ထက္ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီမလား...”

“ေအာ္....ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ အဘရယ္... မသဲသက္ေထြးေရာ ကိုထြန္းေနာင္ေရာ သနားစရာ ေကာင္းလုိက္တာ....ေနာ္....အေၾကာင္းမသိ ခင္ကေတာ့ သမီးတို႔ အရမ္းေၾကာက္တယ္ အဘ.... အခု အဘေျပာျပေတာ့ သူကိုေၾကာက္ စရာလုိ႔ မျမင္မိဘဲ သနားတယ္....အဘရယ္...”

“ဒါေပါ့ သမီးရယ္......... အခ်စ္ႀကီးေတာ့ အမ်က္ႀကီးသြား ရရွာတာပါ....ေကာင္မေလးက ေအေအးေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာ ေလးပါ... အင္မတန္ သိတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပါကြယ္....ကဲကဲ...သမီးတို႔လည္း လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၾက... ေနေတာင္ေစာင္းေတာ့မယ္.....အဘလဲ သြားစရာေလး ရွိလို႔ သြားလိုက္ဦးမယ္သမီးေရ...”

“ဟုတ္ကဲ့အဘ...အခုလုိ ေျပာျပေပးတာ အဘကို အင္မတန္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...ေနာက္ႀကံဳႀကိဳက္ ရင္လည္း သမီးတို႔ အိမ္ကို ၀င္ပါထြက္ပါအဘ...”

“ေအးေအး...ေကာင္းၿပီ သမီး”

သူမတို႔ အေရွ႕မွ ထြက္သြားေသာ အဘ ကိုမ်က္စိတစ္ဆံုး လွမ္းၾကည့္ရင္း ေဒၚနွင္းဆီတစ္ေယာက္ အေတြးေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာနဲ႔ က်န္ခဲ့ေလသည္။ သားျဖစ္သူဧ။္ ေခၚမႈေၾကာင့္ သတိ၀င္ကာ အိမ္သို႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။ အိမ္သို႔ေရာက္ေသာ္ ေယာကၤ်ားျဖစ္သူ ဦးခန္႔သာအား ေျပာျပမိေလသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ မိသားစု ေလးဦး စံုစံုညီညီနဲ႔ ဆုေတာင္းပြဲ လုပ္ေလသည္။

အနီေရာင္ ၀တ္ရံုရွင္မေလး သဲသက္ေထြး နွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူလုိက္ၾကသည္။ သူမတို႔မိသားစုနဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ပါရန္နဲ႔ သူမတို႔ မိသားစုအား မေႏွာင့္ယွက္ပါရန္ ေမတၱာရပ္ ခံေလသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ အနီေရာင္ ၀တ္ရံုမေလးနွင့္ ေဒၚနွင္းဆီတို႔ မိသားစု ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနထုိင္သြားေလသည္။ ဤအိမ္ႀကီးတြင္လည္း သူမသေဘာတိုင္း သြားလာလႈပ္ရွား ေနေလသည္။

သားနွင့္ သမီးမွလည္း ညဘက္ကို အနီေရာင္နွင့္ မမကို ေတြ႔ေသာ္လည္း မေၾကာက္လွန္႔ တတ္ေတာ့ေပ။ တခါတခါ သားေလး ညနက္ သည္အထိ စာက်က္ေနရင္ ေဘးမွာ အနီေရာင္ ၀တ္ရံုရွင္ မသဲသက္ေထြးမွ ေစာင့္ၾကည့္ေနေလသည္။ တျဖည္းျဖည္းနွင့္ ကေလးေတြနဲ႔ သူမပို၍ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ လာေလသည္။ အိပ္ခါနီးဆုိ သူမအိမ္အတြင္း ၀င္ေရာက္ေလွ်ာက္ သြားေနေလသည္။ တခါတခါ ကေလးေတြနဲ႔ သူမ ေဆာ့ေနေလသည္။ တခါတခါ ကေလးေတြ အိပ္လွ်င္လည္း သူမ တေယာက္အခန္း ထဲမွာပင္ ကေလးေတြ ႏုိးလာခ်ိန္ထိ ေစာင့္ေနေလသည္။

ေနာင္နွစ္၂၀ၾကာေသာ္.....ကေလးေတြလည္း ဘဲ႔ြရ အလုပ္လုပ္ရင္း တေန႔ေတာ့
“ေမေမ သားတုိ႔ အိမ္ေျပာင္းၾက ရေအာင္ေနာ္.....သားနဲ႔ညီမေလး ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၿပီး xxxxxx ၿမိဳ႕နယ္က ကြန္ဒိုတိုက္ခန္း ၀ယ္လုိက္ၿပီ ေမေမ။”

“ဟုတ္တယ္...ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ။ကိုကိုက ေဖနဲ႔ေမ့ကုိ အံၾသသြားေအာင္ ႀကိဳမေျပာတာပါ။ အခု သမီးတို႔က အိမ္အသစ္မွာ ထားၿပီး ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို တဖန္ျပန္ လုပ္ေကၽြးခ်င္ လို႔ပါေနာ္။”

“ၿပီးေတာ့ ဒီေန႔ဟာ ေဖနဲ႔ေမတို႔ရဲ့ ႏွစ္ငါးဆယ္ေျမာက္ မဂၤလာ ရက္ျမတ္ေန႔ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဖနဲ႔ေမ့ကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ကြန္ဒုိ၀ယ္ ၿပီးသားတုိ႔က ထားခ်င္တာပါ။”

“သားတုိ႔ရဲ့ သိတတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေလးကို ေက်းဇူးတင္ ပါတယ္ကြယ္ သမီးနဲ႔ သားရယ္.... ဒါေပမယ့္ အေမနဲ႔ အေဖက ဒီအိမ္ေလးကို ေတာ္ေတာ္ သံေယာဇဥ္တြယ္ ေနတယ္ေလ။”

“နားလည္ပါတယ္ ေမေမ။ သမီးတို႔လည္း မေျပာင္းခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သမီးတို႔ရဲ့ လုပ္ငန္းအေျခေနနဲ႔ ဒီအိမ္မွာ ေနတာထက္ ကြန္ဒုိတုိက္ခန္းမွာ ေျပာင္းေနတာက ပိုသင့္ေတာ္ မယ္ထင္လုိ႔ ကိုကိုနဲ႔သမီး စီစဥ္လုိက္ ရတာပါ...သမီးတို႔လည္း ဒီအိမ္ေလးကို သံေယာဇဥ္ ရွိပါတယ္....ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ ေမေမရယ္။”

“ေအးပါ....သမီးရယ္ အေမတုိ႔ နားလည္ပါတယ္... ဘယ္တတ္နိုင္မွာလဲ..သင့္ေတာ္ရာကို ေျပာင္းေနၾကရမွာပဲေလ...”

သို႔ႏွင့္ ဦးခန္႔သာႏွင့္ ေဒၚႏွင္းဆီတို႔ ဒုတိယမိ အိမ္ေျပာင္းဖို႔ စီစဥ္ေနၾကရပါၿပီ။ မဂၤလာဦး လက္ထက္ထဲက ပစၥည္းမ်ားကို ယူၿပီး မလိုအပ္သည့္ ပစၥည္းမ်ားကို လြင့္ပစ္သင့္လြတ္ပစ္ၿပီး ေပးကမ္းသင့္သည္မ်ားကို ေပးကမ္းေနေလသည္။

“ေဖေဖ...ဒီဗီဒိုကုိ ယူဦးမလို႔လား.....မယူရင္ သူမ်ားေပး လုိက္မယ္ေနာ္....ေဖ...”

“အေမတုိ႔လည္း မလိုအပ္ဘူး သား...သူမ်ားေတြ လိုအပ္တဲ့သူ ရွိရင္ ေပးရေအာင္ အျပင္ကို ထုတ္လုိက္ၾကကြယ္...”

ဒီလိုနဲ႔ သားျဖစ္သူနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတို႔ ဘီဒိုကို ေရႊ႕ထုတ္လုိက္စဥ္ မထင္မွတ္ထားေသာ ျမင္ကြင္းတစ္ခု ေဒၚႏွင္းဆီ ျမင္ေတြ႔လိုက္ ရေလသည္။ သို႔ႏွင့္

“ကိုခန္႔သာ.....ဒီမွာလာ ၾကည့္စမ္း ပါဦးေတာ္... ဒီမွာ...”

“ေဟ....ဘာတုန္းဟ....”

ေဒၚႏွင္းဆီ ထုိးျပရာသို႔ ဦးခန္႔သာ ၾကည့္လုိက္စဥ္ နွစ္ေယာက္သား အံၾသျခင္း မ်ားစြာနဲ႔အတူ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား ျဖစ္သြား ရေလသည္။ စာရြက္၀ါ၀ါႀကီး ေအာက္မွ ေျခာက္ေသြ႔ေနေသာ ေသြးစြန္းကြက္ အ၀ိုင္းေလးက ေသဆံုးသူ သဲသက္ေထြးဧ၊္ ၀ိဥာဏ္ကို ခ်ဳပ္ထားတယ္ ဆုိတာ ဦးခန္႔သာႏွင့္ ေဒၚႏွင္းဆီတုိ႔ အလိုလို သိရွိလိုက္ေလသည္။

သဲသက္ေထြး မိဘမ်ားက သမီးအေပၚ အခ်စ္ႀကီးလြန္း၍ သမီးဧ။္ ေသြးနွင့္အတူ သူတုိ႔သမီးေလးအား သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ ေယာကၤ်ားဧ၊္ သတ္ျဖတ္ျခင္း ကိုခံရေပမယ့္ သူတို႔လင္မယား အတူေနခဲ့တဲ့ ဒီအိမ္ေလးထဲမွာ သူမဧ။္ ၀ိဥာဥ္ ဘ၀ကို ေအးခ်မ္းစြာ ျဖစ္သန္းေနေစရန္ ေစသနာ နွင့္ပိတ္ေလွာင္ ထားခဲ့ လုပ္ေဆာင္ ခဲ့တာကို မည္သူမွ် မသိခဲ့ မသိလုိက္ၾကေပ။ သူမအတြက္ မိဘမ်ားဧ။္ ခ်စ္ျခင္းမွာ သူမဘ၀ တစ္ခုလံုးကို နစ္မြန္းေစခဲ့ေလသည္။ ယခုေတာ့ သူမအတြက္ လမ္းဖြင့္ေပး ခဲ့တာလား၊ သူမဧ။္ ကုသိုလ္ကံကပဲ ကၽြတ္ခ်ိန္တန္ ခဲ့တာလား မေျပာတတ္ေပ။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးခန္႔သာနွင့္ ေဒၚႏွင္းဆီတုိ႔မွာ ဆရာေခၚ၍ ပိတ္ေလွာင္ ခံထားရသည့္ ေသဆံုးသူ သဲသက္ေထြး ၀ိဥာဏ္ေလးအား ျပန္လည္ဖြင့္ေပး ခဲ့ေလသည္။ ေရႊစကၠဴ ေငြစကၠဴ မ်ားမီးရိႈ႕၍ သူမအတြက္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပဳလုပ္ကာ သူမဧ၊္၀ိဥာဥ္ ဘ၀ကို လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးလိုက္ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ဤအိမ္ႀကီးတြင္ အနီေရာင္ ၀တ္ရံုပိုင္ရွင္ ၀ိဥာဥ္ေလးမွာ သူမတုိ႔ မိသားစုအား ထာ၀ရ ႏွဳတ္ဆက္ထြက္ခြာ သြားေလသည္။ လက္ျပႏွဳတ္ဆက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ အနီေရာင္ မိန္းကေလးအား မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္စမ်ားနွင့္ ပီတိျဖစ္ ၀မ္းသာေန ရရွာေသာ ေဒၚနွင္းဆီ အပါအ၀င္ မိသားစု အားလံုးဧ။္ ရင္ထဲမွာေတာ့******


ဒီဇာတ္လမ္းေလးက စကၤာပူမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ပုဒ္ကို စိတ္ကူးယဥ္ ခံစားေရးသား လုိက္တာပါ။မက္မက္ရဲ့ စာအေရးအသား ညံမႈေၾကာင့္သာ ဖတ္လို႔မေကာင္းခဲ့ရင္ နားလည္ေပးပါ။ အခုလို ပထမပိုင္းေရာ ဒုတိယပိုင္းေရာ မၿငီးမညဴ ဖတ္ေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါေနာ္... :D

Saturday, May 9, 2009

အနီေရာင္မိန္းကေလး



ေဒါက္...ေဒါက္... ေဒါက္...

အခန္းတံခါး ေခါက္သံၾကား၍ ေဒၚနွင္းဆီ တစ္ေယာက္ နားေနရာမွ အခန္းအျပင္သို႔ ထြက္လိုက္သည္။ မည္သူမွ် မေတြ႔။ ဒီလိုနဲ႔ အိမ္တံခါးမႀကီးကို ဖြင့္ၾကည့္သည္ မေတြ႔။ စိတ္ထင္လုိ႔ ျဖစ္မွာပါေလ အထင္ျဖင့္ အိမ္အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေနလိုက္သည္။ သားသမီး မ်ားကလည္း ေက်ာင္းသြား၊ ေယာကၤ်ားျဖစ္သူကလည္း အလုပ္သြား ေနသျဖင့္ ဒီအိမ္ႀကီးမွာ သူမတစ္ေယာက္ထဲ က်န္ေနခဲ့ေလသည္။ သူမတုိ႔ ဒီအိမ္ႀကီးကို စေျပာင္းလာ ကတည္းက စိတ္မွာ တစ္ခုခုကို ခံစားေနရသည္။ သူမတို႔ဧ။္ ၀င္ေငြနဲ႔ သက္သက္သာသာ ရလုိက္ေသာေၾကာင့္သာ ဒီအိမ္ႀကီးကို ၀ယ္လုိက္ႏိုင္ ျခင္းျဖစ္သည္။

သူမအေတြးတုိ႔ ပ်ံ႕လြင့္ေနတုန္း တရွပ္ရွပ္ အသံၾကားသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လုိက္ရာ အနီေရာင္ ၀တ္စံုႏွင့္ မိန္းကေလးတစ္ဦး အခန္းတြင္းသို႔ ေျပး၀င္သြားသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူမ ၾကက္သီးေမြးညင္းမ်ား တျဖန္းျဖန္း ထသြားေလသည္။ သို႔နွင့္ ထုိမိန္းကေလး ၀င္သြားရာ အခန္းတြင္းသို႔ လိုက္ၾကည့္သည္။ မည္သူမွ် မေတြ႔။

ဒီလိုနဲ႔ ညေနက်ေတာ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ဦးခန္႔သာ ျပန္လာေတာ့ ေန႔ခင္းက အေၾကာင္းကို ေျပာျပမိသည္။

"မိန္းမရယ္.... မင္းမလဲ...ကိုယ္တို႔က မေန႔ကမွ ေျပာင္းလာတာ မဟုတ္လား....ဒီေတာ့ စိတ္ထဲထင္မိ ထင္ရာေတြ ျဖစ္ေနတာ ေနမွာပါကြာ...စိတ္ထဲထည့္ မထားပါနဲ႔ကြာ... ဟုတ္ၿပီလား.."

ေယာကၤ်ားျဖစ္သူဧ။္ အားေပးစကားမ်ားေၾကာင့္ ေဒၚနွင္းဆီ တစ္ေယာက္ စိတ္သက္သာရာ ရသြားေလသည္။ သားသမီး မ်ားကိုေတာ့ ေၾကာက္မွာစိုးလို႔ မေျပာခဲ့။ဒီလိုနဲ႔ သူမတို႔ မိသားစု ညအိပ္ရာ ၀င္ခဲ့ၾကေလသည္။

ေဒၚနွင္းဆီ တစ္ေယာက္ မနက္စာ ျပင္ဆင္ေနရင္းမွ...

"သားနဲ႔သမီး ဘယ္လိုျဖစ္လာ ၾကတာလဲ.. မနက္ေစာေစာစီးစီး မ်က္ႏွာလဲ မေကာင္းပါလား ။"

"သားတုိ႔ညက အိပ္လို႔မရဘူး ေမေမ။"
"သမီးလည္း အိပ္လုိ႔ မရဘူး ေမေမ၊ ကိုကိုနဲ႔သမီး ညကေၾကာက္လြန္းလို႔ အသံေတာင္ မထြက္ႏိုင္ဘူး ေမေမ။ သမီးတို႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ အနီေရာင္၀တ္နဲ႔ မိန္းမႀကီး တစ္ေယာက္က ထြက္သြား... ထြက္သြားလုိ႔ လာလာေျပာတယ္ ေမေမ။" သမီးေလးမွာ ေျပာေနရင္း ေၾကာက္လြန္း၍ ငိုေနေလသည္။

"ဟုတ္တယ္ေမေမ၊ သားကိုလည္း ေျခေထာက္ကို လာလာဆြဲတယ္။ ၿပီးေတာ့ မလိုလားတဲ့ မ်က္နွာနဲ႔ သားကို စိုက္ၾကည့္တယ္ေမေမ။"

ေကာ္ဖီေသာက္ေနရင္း သားနဲ႔သမီး စကားမ်ားကို နားေထာင္ေနရင္းမွ အေဖျဖစ္သူ ဦးခန္႔နဲ႔ အေမျဖစ္သူ ေဒၚနွင္းဆီတို႔ တစ္ေယာက္မ်က္နွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္မိေလသည္။ ၿပီးေနာက္ ဦးခန္႔သာမွ "သားန႔ဲသမီး ရယ္... ေဖေဖတို႔က ေျပာင္းလာတာ နွစ္ရက္တစ္ပိုင္းပဲ ရွိေသးတယ္ မဟုတ္လား၊ ဒီေတာ့ အိပ္ရာ အေျပာင္းအလဲ ေၾကာင့္ျဖစ္တာ ေနမွာပါကြယ္။ ၿပီးေတာ့ သားတုိ႔၊ သမီးတို႔က သန္႔ရွင္းေရးေတြ လုပ္ထားေတာ့ ပင္ပန္းၿပီး စိတ္ကေယာင္ေခ်ာက္ျခား ျဖစ္တာ ေနမွာပါကြယ္။ ဒီတခါ အိပ္ရင္ ဘုရားရွစ္ခုိးၿပီး အိပ္ေနာ္သားနဲ႔သမီး၊ သားတုိ႔သမီးတုိ႔ အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ စိတ္အထင္နဲ႔ ေၾကာက္ေနတာပါ။ မေၾကာက္နဲ႔ေတာ့ေနာ္ သားနဲ႔သမီး။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတို႔လဲ ရွိေနတာပဲကြယ္... ေနာ္..ဟုတ္ၿပီလား..ကဲ..ေသာက္စရာ စားစရာ ရွိတာေသာက္။ ၿပီးရင္ ေက်ာင္းသြားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေတာ့။"

"ဟုတ္ကဲ့ ေဖေဖ။"

"ကဲ.ကဲ..ေမႀကီးေရ... သားနဲ႔သမီးကို ေကာ္ဖီထည့္ ေပးလိုက္ပါဦး "ဆိုၿပီး ေဒၚႏွင္းဆီဘက္ လွည့္၍ ေျပာၿပီးေနာက္ မိသားစု စကားလက္ဆံုက်ကာ မနက္စာကို စားေသာက္ၾကေလသည္။


ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ေန႔တုိင္းဒီအျဖစ္နဲ႔ ေဒၚနွင္းဆီ တစ္ေယာက္ႀကံဳ ေနေလေတာ့ စိတ္ထဲမသက္မသာ ရွိေနရေလသည္။ ေန႔လည္ေန႔ခင္းမွာေတာင္ တစ္ေယာက္ထဲ မေနရဲ ေလာက္ေအာင္ကို ျဖစ္ေနရသည္။ အနီေရာင္၀တ္ မိန္းကေလးမွ သူမတို႔ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ေနွာင့္ယွက္ေန ေလေတာ့သည္။ ေယာကၤ်ားျဖစ္သူမွာလည္း ခဏခဏ က်န္းမာေရး မေကာင္း၊ ေဒၚႏွင္းဆီ ကိုယ္တိုင္လည္း မၾကာခဏ က်န္းမာေရးခ်ဴျခာ၊ သားနဲ႔သမီးကလည္း ဖ်ားလိုက္ေကာင္းလုိက္နဲ႔။ တစ္ေယာက္တမ်ိဳး က်န္းမာေရး ခ်ဴျခာေနၾကေလသည္။ သြားလိုက္ရတဲ့ ေဆးခန္းကလည္း ခဏခဏ။ ေဆးခန္းကိုလည္း ကန္ထရိုက္ ဆြဲထားသလား ထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ၾကာလာေတာ့ ရုိးလုိ႔သြားေလသည္။နင္လည္း နင္ေနခ်င္ သလုိေန ငါတို႔လည္း ငါတို႔ေန ခ်င္သလုိ ေနမယ္ဆိုၿပီး ေနထိုင္လာခဲ့ေလသည္။

တစ္ေန႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သားျဖစ္သူကုိေခၚၿပီး ေဒၚနွင္းဆီတစ္ေယာက္ ေစ်းသို႔ ေစ်း၀ယ္ထြက္လာစဥ္

"လူေလးတို႔က အခုမွ ဒီရက္ကြက္ကို ေျပာင္းလာတာ မၾကာေသးဘူးနဲ႔ တူတယ္ ဟုတ္လား။ "

"ဟုတ္ကဲ့အဘ၊ သားတုိ႔ ေျပာင္းလာတာ မၾကာေသးပါဘူး ။"

"လူေလးတို႔က ဘယ္အိမ္ကို ေျပာင္းလာၾကတာလဲကြဲ႔။"

"သမီးတို႔ အိမ္နံပါတ္ xxxx ကို ေျပာင္းလာၾကတာပါ အဘ"ဟုေဒၚႏွင္းဆီမွ ၀င္ေရာက္ေျဖ ဆုိေလသည္။

"ေအာ္... ဟုတ္လားသမီး။ ေနရတာ အဆင္ေရာ ေျပရဲ့လား သမီး။ "

အဖိုးႀကီးဧ။္ ရီေ၀ေ၀ မ်က္နွာမွာ အျဖစ္မွန္ တစ္ခုခုကို ဖံုးကြယ္ထား လိမ့္မည္ဟု ေဒၚႏွင္းဆီ ရိပ္မိေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သူမ မရမက ေမးမည္ဟု အဖုိးႀကီးအား

"အဘ၊ သမီးတို႔ကို ပတ္၀န္းက်င္ အေၾကာင္းေလး အဘ သိသေလာက္ ေျပာျပပါလား၊ အထူးသျဖင့္ သမီးတုိ႔ အခုေနေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေတာ့ေပါ့ အဘရယ္။ "

"သမီးတုိ႔ေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အဘဘာမွ မသိပါဘူးကြယ္။"

"အဘ တခုခုကို ဖံုးကြယ္ထား တယ္ဆုိတာ သမီးရိပ္မိပါတယ္ အဘရယ္။ သမီးတို႔ကို သနားရင္ ေျပာျပပါလား၊ အခု ဒီအိမ္ႀကီးကို စေျပာင္းလာထဲက သမီးတို႔ မိသားစု တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ့ၾကတယ္။ ေဆးခန္းသြားျပေတာ့လည္း ဘာေရာဂါမွ မယ္မယ္ရရ ရွာလို႔မရဘူး အဘ၊ ၿပီးေတာ့ အိမ္မွာ ကၽြန္မတုိ႔ မိသားစုအျပင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိေနတယ္၊ အနီေရာင္၀တ္ မိန္းမတစ္ဦးကို ခဏခဏ ေတြ႔ေနရတယ္ အဘ၊ သမီးတို႔ကို သနားရင္ ေျပာျပပါလား အဘရယ္။ သမီးတို႔ကုိ ကူညီပါေနာ္။

ေဒၚႏွင္းဆီဧ။္ အသနားခံ ေတာင္းပန္မႈေၾကာင့္ အဖုိးႀကီးမွ မေနသာေတာ့ပဲ၊

ေကာင္းပါၿပီ သမီး ၊သမီးသိခ်င္ တယ္ဆုိလို႔ အဘေျပာတာပါ၊ တကယ္ေတာ့ အင္မတန္ ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ခုပါ သမီးရယ္။ ဇာတ္လမ္းက ဒီလိုပါ..........

ဟီး..ဟီး...ခ်ိေဒါ့ဖူး..ဒုတိယပိုင္းက To Be Continue ေနာ္... ခစ္ခစ္.... အာ၀ါးးးးးးးးးးးးးးးးးး :P .......

Wednesday, May 6, 2009

မိဘေမတၱာ



အသက္၈၀အရြယ္ အဘုိးအုိႏွင့္ အသက္၄၅ ႏွစ္အရြယ္ ပညာတတ္ သားျဖစ္သူတုိ႔ ဧည့္ခန္းတြင္းရွိ ဆုိဖာတြင္ ထုိင္ေနၾကစဥ္ ရုတ္တရက္ ျပတင္းတံခါးေပါက္သို႔ က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ လာေရာက္နားေလသည္။ အဲဒီအခါမွာ အေဖျဖစ္သူက အဲဒါဘာေကာင္လဲ လုိ႔ေမးေသာ အခါမွာ သားျဖစ္သူက အဲဒါက်ီးကန္းေလ ဟုေျဖဆုိေလသည္။

ေနာက္မိနစ္ အနည္းငယ္ အၾကာမွာ အေဖျဖစ္သူ အဘုိးအိုမွ အဲဒါ ဘာအေကာင္လဲဟု ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္ေမးေလသည္။ ဒီအခါမွာ သားျဖစ္သူမွ အေဖကလည္း အခုေလးတင္ပဲ က်ီးကန္းပါလို႔ သားေျပာၿပီး ၿပီေလဗ်ာ။

ေနာက္ခဏေနေတာ့ အေဖျဖစ္သူ အဘုိးအိုက တတိယ အႀကိမ္အျဖစ္ အဲဒါဘာ အေကာင္လဲ ဟု ထပ္ေမးေလသည္။ ဒီတြင္ေတာ့ သားက ေဒါသသံျဖင့္ အေဖျဖစ္သူကုိ အဲဒါက်ီးကန္းလုိ႔ ေခၚတယ္ လုိ႔ အသံမာမာျဖင့္ ေျပာေလသည္။

ေနာက္ခဏေနေတာ့ အေဖက သားအား အဲဒါ ဘာေကာင္လု႔ိ ေခၚလဲဟု ေလးႀကိမ္ေျမာက္ ေမးျမန္းေလသည္။ အဲဒီမွာ သားျဖစ္သူက ေဒါသျဖင့္ အေဖ၊ ဘာလုိ႔ ဒီေမးခြန္းကိုပဲ ခဏခဏေမးေနတာလဲ။ အေဖ့ကို က်ေနာ္ ဘယ္နွခါ ေျဖရမလဲ က်ီးကန္းလို႔ ေခၚတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ အေဖနားမလည္ဘူးလား။ မွတ္မထားဘူးလား စသည္ျဖင့္ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းေလသည္။

ခဏေနေတာ့ အေဖက အိပ္ခန္းထဲသုိ႔ ၀င္သြားၿပီး သားေမြးဖြားလာတဲ့ ေန႔မွစၿပီး မွတ္တမ္းအျဖစ္ သိမ္းဆည္းထားတဲ့ ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ျပဲေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ေန႔စဥ္ေရး ဒ႑ရီ ေလးကိုထုတ္လာေလသည္။ စာအုပ္ေဟာင္းေလးမွ စာမ်က္နွာ တစ္ရြက္ကို ယခု အသက္၄၅ နွစ္အရြယ္ သားျဖစ္သူကို ဖတ္ခိုင္းေလသည္။ သားျဖစ္သူ ဖတ္လုိက္တဲ့ စာကေတာ့...................

ဒီေန႔ သံုးႏွစ္အရြယ္ က်ေနာ့သားငယ္ေလး နဲ႔က်ေနာ္ ဆိုဖာေပၚမွာ ထုိင္ေနတုန္း က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ ျပတင္းမွာ လာနားေနတယ္။က်ေနာ့သားက အေဖလို႔ေခၚ ျပၿပီး အဲဒါဘာေကာင္လဲ ေဖေဖလို႔ ၂၃ ခါတိတိ ေမးပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ၂၃ ခါလံုးကို ေျဖလုိက္တယ္။ သားစကား သံေလးနဲ႔ ပီတိျဖစ္ ၀မ္းသာၾကည္ႏူး ေနရတဲ့ က်ေနာ္ေလ သားေမးတာကို မေမာမပန္း ၂၃ ခါလံုးလံုး ေျဖၾကားလိုက္တယ္။ၿပီးေတာ့ စကားအလြန္ တတ္လွတဲ့ သားေလးေမး သမွ်ကို စိတ္ဆိုးျခင္း စိတ္မရွည္ျခင္း မျဖစ္ဘဲ အျပစ္ကင္းၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သားငယ္ေလးကို ပိုက္ေထြးလုိက္ပါတယ္။

ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ၂၃ခါလံုး အဲဒါ ဘာအေကာင္ လုိ႔ေခၚလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကို မိဘျဖစ္သူမွ စိတ္တုိျခင္း ကင္းၿပီးေျဖၾကား ခဲ့ေပမယ့္ အခုဒီေန႔ေတာ့ အေဖျဖစ္သူက တူညီတဲ့ ေမးခြန္းကိုပဲ ၄ႀကိမ္ေလာက္ေလး ေမးတာကို သားျဖစ္သူက ဘာေၾကာင့္စိတ္ဆိုး စိတ္ကတိ ကေအာက္ ျဖစ္ရသနည္း။

အကယ္၍မ်ား မိဘမ်ား အသက္အရြယ္ အိုမင္းလာခ်ိန္မွာ သူတို႔ကို မလုိလား မႏွစ္ၿမိဳ႕ျခင္း မျဖစ္ဘဲ ၀န္ထုတ္တစ္ခုကို ေစာင့္ေရွာက္သကဲ့သုိ႔ သူတုိ႔ကို ျပန္လည္ ေစာင့္ေရွာက္သင့္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ စကားေျပာတဲ့ အခါမွာလည္း ၿငိဳျငင္ျခင္း ကင္းၿပီး ခ်စ္ခင္ဖြယ္ သာယာဖြယ္ စကား၊ စိတ္ခ်မ္းသာ ဖြယ္စကား၊ ရုိေသက်ိဳးႏြံျခင္း၊ နွိမ့္ခ်ျခင္း၊ ၾကင္နာျခင္း အျပည့္နဲ႔ ေျပာဆုိသင့္ပါတယ္။ မိဘမ်ားဟာ သားသမီးေတြ ငယ္စဥ္ထဲက အခုခ်ိန္ထိ ဂရုစိုက္မႈေတြ မျပတ္ၾက ေသးပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္က်ိဳးကို မငဲ့ကြက္ဘဲ သားသမီးေတြ အေပၚမွာ ေမတၱာေတြ စီးဆင္းဆဲ စီးဆင္းလွ်က္ပါ။

မက္မက္ဆိုရင္ မိသားစုမွာ ကိုယ္ကအငယ္ဆံုး၊ အငယ္ဆံုးဆုိေတာ့ နဲနဲေလး မဆုိစေလာက္ ေလးေတာ့ဆုိးပါတယ္။ ဟတ္... ဟတ္.. ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေၾကာ္ျငာက ၀င္ရေသးတယ္ေနာ္.. :P

ငယ္ငယ္ေလးထဲက စိတ္ကဆတ္၊ ထစ္ကနဲဆို စိတ္ကတို တတ္တဲ့သူပါ။ စကားေျပာရင္လည္း စကားလံုး တစ္ခုကို ထပ္ခါထပ္ခါ ေျပာတာကို မႀကိဳက္ခဲ့သလုိ နားလည္းမေထာင္ ခ်င္ခဲ့တဲ့သူပါ။ ထပ္ခါထပ္ခါ ေမးျမန္းတာကိုလည္း မၾကိဳက္ခဲ့သလုိ ထပ္ခါထပ္ခါ ေျဖရတာကိုလည္း မႀကိဳက္ခဲ့ တဲ့သူပါ။စကားေျပာရင္လည္း တစ္ခါဆို တစ္ခါပဲ ၊ ႏွစ္ေခါက္ဆုိ စိတ္က မရွည္ခ်င္ဘူး။ ႏွစ္ခြန္းေျပာရၿပီ ဆုိရင္ စိတ္က နဲနဲ မရွည္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲလုိမ်ိဳး မေကာင္းတာပါေနာ္ :(

ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း တခါတခါ စိတ္မရွည္ပါဘူး ။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေပၚမွာလဲ စိတ္မရွည္ခဲ့ဘူး။ တခါတခါ ကိုယ့္မိဘ အေပၚေတာင္ အဲလုိ စိတ္မရွည္ေတာ့ ျပန္လည္းေျပာမိပါတယ္။ တခုခုဆုိရင္.... ဟာ.. ေမႀကီးကလည္း ၊ ဟာ... ေဖႀကီးကလည္း ဆုိၿပီးစိတ္ မရွည္သလုိ ျဖစ္ခဲ့မိပါတယ္။ မိဘအေပၚ ရုိင္းဆုိင္းတာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ဆိုးလုိ႔ရလို႔သာ ဗိုလ္က်ခဲ့တာပါ။

ႀကီးလာတဲ့ အခါၾကေတာ့ အသိတရားနဲ႔ ျပည့္စံုလာ တဲ့အခါ အရာရာ ေျပာင္းလဲသြား ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆိုးခဲ့တဲ့ ကေလးက ႀကီးလာတဲ့အခါ သူမတူေအာင္ လိမၼာသလုိေပါ့(ဟိဟိ... ကိုယ္ကိုကိုယ္ အဲလုိေလးလဲ ျပန္ေျပာေပးဦးမွ...ေနာ္.. :P ) ေျပာခ်င္တာက ေျပာင္းလဲသြား၊ ျပဳျပင္ယူလုိ႔ ရတာကိုပါေနာ္။

ကဲ..မိတ္ေဆြ!! သင္ေရာ..... သင့္မိဘ အေပၚမွာ စိတ္တိုျခင္း၊ စိတ္မရွည္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသလား? ျဖစ္ခဲ့ဖူးရင္ ေနာက္မက် ေသးပါဘူး မိတ္ေဆြ။ သင္သိတဲ့ အခ်ိန္က စၿပီးျပန္လည္ ျပဳျပင္လို႔ အခ်ိန္ရေန ပါေသးတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အခုပဲ ငါသည္ ယခုအခ်ိန္ မွစ၍ ငါ့မိဘမ်ားကို စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ေစရမည္၊ ငါ့မိဘမ်ား ဘယ္ေလာက္ပဲ အိုမင္းမစြမ္း ရွိေနပါေစ ငါ့မိဘကို တစ္ဖန္ျပန္လည္ ျပဳစုလုပ္ေကၽြး ေစာင့္ေရွာက္ကာ ေကာင္းမြန္ ျမင့္ျမတ္ေသာလမ္းကို ငါေလွ်ာက္ျခင္းျဖင့္ သားလိမၼာ၊ သမီးလိမၼာ ဘ၀ကို ျဖစ္ေစမည္ဟု မိမိကိုယ္မိမိ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္နွင့္သာ ကတိေပးလုိက္ပါ။ သင္... အခ်ိန္မီ ပါေသးတယ္။

အားလံုးပဲ ဒီပံုျပင္ေလး အတိုင္း အတုယူ ႏုိင္ၾကပါေစ........လို႔...........

Sunday, May 3, 2009

ေသာက16 ပါးႏွင့္အႏိၱမတင္းမာမႈ



ဒႆန ဆရာက ေလာကီဆိုင္ရာ ေသာက (Anxieties) တရားကို ေဟာေသာအခါ ၀န္ရိုးႏွင့္ တန္ျပန္၀င္ရိုး (Pole and ounterpales) တို႔အေၾကာင္းကို အေျခခံတည္ၿပီး ေဟာပါတယ္။ ၀င္ရိုးသည္ တကယ့္အစစ္အမွန္ လက္ေတြ႔ဘ၀ Real life တြင္ရွိၿပီး တန္ျပန္၀င္ရိုးသည္ ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ စိတ္ကူးဘ၀ Imagined life တြင္ရွိုသည္။ ဤ၀င္ရိုး ႏွစ္ခု မကိုက္ညီရာမွ တင္းမာမႈ Tension ေတြျဖစ္ေပၚလာသည္။ ဤတင္းမာမႈ တို႔ပင္လွ်င္ ေသာကေတြဟု ဒႆန ဆရာက ပဏာမ အဓိပၸာယ္ ေတြေပးသည္။ ေသာကတို႔တြင္ ဘာသာေရးက ေဟာေသာ ေသာကတို႔ လည္းရွိသည္။ နိစၥဓူ၀ လက္ေတြ႔ၾကံဳေတြ႔ ေနရေသာ ေသာကတို႔ လည္းရွိသည္။ အေျခခံက်က် ေလာကအလံုးစံုႏွင့္ ဆိုင္ေသာ ေသာကတို႔ လည္းရွိသည္။ အထူးစပါယ္ရွယ္ ပုဂၢိဳလ္လိုက္ ေသာကတို႔ လည္းရွိသည္။

ပုဂိၢဳလ္လိုက္ ေသာကတို႔သည္ မိမိ၏ အေျခယိုင္ေနေသာ ေလာကကို မူတည္၍ ပို၍ပို၍ သိျမင္လာေလေလ၊ မိမိကိုယ္ကို ပို၍ပို၍ အာရံုစူးစိုက္ မိလာေလေလ၊ မိမိ၏ ခံစားမႈသည္ ပို၍ပို၍ အကဲဆတ္ လာေလေလ၊ ေသာကသည္ ပို၍ပို၍ ျပင္းထန္လာ ေလေလၿဖစ္ေတာ့သည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေသာကအားလံုးသည္ လူတို႔အား တို႔ေမာင္းရိုက္ေမာင္းေသာ ႏွင္တံ Goods မ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။ အားနည္းသူ တို႔ကိုမူ ခံႏိုင္ရည္ မရွိသည္အထိ ႏွင္တံက ရိုက္ပါ၏။ သို႔ေသာ္ တဖက္မွ ၾကည့္လွ်င္ လူသားေလာက တစ္ခုလံုးအား ဤႏွင္တံႏွင့္ တို႔ေပး၊ရိုက္ေပး ရန္ကား မရွိမၿဖစ္ လိုအပ္ျပန္သည္။

ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေလာကတြင္ ေသာကအားလံုးသည္ ကစားစရာ Game မ်ားျဖစ္ၾကကုန္၏။ အျခားေသာ ေလာကတြင္ကား ေသာကတို႔သည္ နာက်င္မႈ Pains မ်ားျဖစ္ကုန္ၾက၏။ လူႏွစ္ဦးသည္ တူညီေသာ အေျခအေန၌ပင္ တစ္ဦးက ေသာကကို နာက်င္မႈ အျဖစ္ ခံစားမိႏိုင္၏။ အျခားတစ္ဦးကမူ ဂိမ္းအျဖစ္ ခံစားမိႏိုင္သည္။စင္စစ္ေတြး ၾကည့္ပါက ေသာကသည္ ခ်ိဳ႕တဲ့မႈ တစ္ရပ္ပင္ျဖစ္သည္။ ဤခ်ဴိ႕တဲ့မႈက နာက်င္မႈကို ေမြးထုတ္သည္။ ဂိမ္းသည္လည္း ခ်ိဳ႕တဲ့မႈ တရပ္ပင္ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ဤခ်ိဴ႕တဲ့မႈက ေပ်ာ္ရႊင္ႏွစ္သိမ့္မႈ ကိုေပးပါတယ္။

ေလ့လာမိ ရသေလာက္ ေတြ႔ႀကံဳေနရတဲ့ ေသာကစာရင္း မ်ားကေတာ့
၁။ဘ၀၏ အဓိပၸာယ္ကို မသိေသာ ေသာက
၂။အနာဂတ္ကို မသိေသာ ေသာက
၃။ေသျခင္းကို စိုးရိမ္ေသာ ေသာက
၄။အမွန္ကို ေရြးခ်ယ္ရေသာ ေသာက(မိမိေရြးခ်ယ္မႈသည္ မွန္ပါ့မလား။ ေရြးေကာေရြးခ်ယ္ ႏိုင္ပါ့မလား)
၅။အျခားသူတို႔ႏွင့္ အတူရေသာ ေသာက(အားလံုးသည္ မိမိအား”အျခားသူ” ဟုျမင္ၾကကုန္၏။ မိမိကိုယ္ ႏိႈက္ကပင္ အျခားသူ ျဖစ္ေနတတ္သည္။)
၆။တာ၀န္၀တၱရားတို႔ႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ ေသာက
၇။ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္ ေစတနာ ထားရွိရန္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသာ ေသာက (သူမ်ားကို ကူညီရန္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသာ ေသာက)
၈။အျခားသူတို႔က မိမိအား ခ်စ္ခင္ျမတ္ ႏိုးမႈကို မရရွိေသာ ေသာက။
၉။အမ်ားျပည္သူ တို႔ႏွင့္ဆိုင္ေသာ ေသာက၊ (လူမူေရး၊ တရားမမွ်တမႈ ၊ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈ ၊လူမ်ိဴးေရး မုန္းတီးမႈ စသည္တို႔……)
၁၀။ရည္မွန္းခ်က္ ေသာက။(မိမိျဖစ္ ခ်င္သလို ျဖစ္ေနသလား၊ အျခားသူက ျဖစ္ေစခ်င္သလို မိမိျဖစ္ ေနသလား)
၁၁။လူ႔အသိုင္း အ၀ုိင္းအတြင္း မိမိဂုဏ္ျဒပ္ နွင့္ဆုိင္ေသာ ေသာက(လူတန္းစား၊ ဇာတိ၊ အဆင့္အတန္း စသည္တုိ႔)
၁၂။ေငြေၾကးေသာက(ဘ၀ဧ။္ လုိအပ္ခ်က္တုိ႔ကို မိမိတို႔ ရွိေနသလား။ ဘ၀ဧ။္ လုိအပ္ခ်က္တို႔မွာ အေျခအေန အားေလ်ာ္စြာ ျဖစ္မည္။)
၁၃။ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ ေသာက( မိမိ လုပ္ခ်င္တာ ကိုလုပ္ဖုိ႔ မိမိ၌ အခ်ိန္ရွိရဲ့လား )
၁၄။ ကာမဂုဏ္ ေသာက
၁၅။အလုပ္ေသာက (မွန္ကန္သည့္ အလုပ္ကို မိမိ လုပ္ေနရသလား။ လုပ္အပ္လို႔သာ လုပ္ေနရသည့္ သေဘာလား၊) ႏွင့္
၁၆။ က်န္းမာေရး ေသာက တို႔ျဖစ္ၾကပါတယ္။
ေမာင္စူးစမ္း စာအုပ္မွ မွီျငမ္းပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့..ေက်းဇူးပါပဲေနာ္။

Tuesday, April 28, 2009

ေတြ႔ခ်င္တဲ့ဆယ္ေယာက္

အန္ကယ္လ္ကာႀကီးက မက္မက္ေရ သမီးကို ေတြ႔ဖူးခ်င္ဆုံး ဆယ္ေယာက္မွာ ထည့္ေရးထားတယ္။ ဆုိဒ္ကို လာလည္ဦးတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့ ဦးကာ.. လာလည္မယ္...ကိုယ္ကလည္း မက္မက္အျပင္ ဘယ္သူမ်ား ပါေသးတာလဲလို႔ စပ္စပ္စုစု သြားဖတ္လိုက္ပါတယ္။ဦးကာေနာ္လို႔ မက္မက္ကို ေတြ႔ရင္ေတာ့ မုန္႔မုန္႔၀ယ္ ေကၽြးရမယ္ေနာ္လို႔ ...အဟား....ေျပာလုိ႔ မွမၾကာ... မက္မက္ကုိလည္း တက္ခ္ပါတယ္တဲ့။ ေရးေပးပါတဲ့။ ဟင္... ဦးကာႀကီးကလည္း ဘယ္မွာ တက္ဂ္ထားတာလဲ မက္မက္ေတာ့ မေတြ႔ပါဘူးလုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ့ အခု ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ ေျပာေနတယ္ေလတဲ့၊ အခုပဲ တက္ဂ္လုိက္ပါတယ္။ ေရးေပးရမယ္တဲ့။ ဟင့္..ဦးကာႀကီးကလည္း ဇြတ္။ စတိုင္အသစ္နဲ႔ မလုိင္အႏွစ္.. အဲ..ေလ.. မွားလို႔... စတိုင္အသစ္နဲ႔ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာပဲ တက္ခ္လုိက္ေၾကာင္း ေျပာတာတဲ့။ ဟတ္ဟတ္.. ရယ္ရတာပဲ။

အင္းေလ... ေျပာမနာ ဆုိမနာ ကိုယ့္ဦးေလး ဆိုေတာ့လည္း ေရးေပးပါ့မယ္လို႔ ကတိေပးလုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ မက္မက္ကလည္း စဥ္းစားရပါၿပီ။ ကိုယ္ကေတြ႔ဖူးခ်င္တဲ့ ဦးဦးတီတီေတြက အမ်ားႀကီး။ တကယ္ဆို ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မက္မက္ဆီ လာလည္တဲ့ အစ္ကုိ အစ္မ အားလံုးကို ေတြ႔ဖူးခ်င္တာပါ။ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔က ဆယ္ေယာက္ပဲ ေရးရမယ္ဆုိလုိ႔ ဆယ္ေယာက္ပဲ ေရးလုိက္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆုိရင္ စိတ္ရွိတုိင္းသာ ေရးလုိက္ရရင္ေတာ့ ဘေလာ့မ်က္နွာ သံုးေလးခုေလာက္ နာမည္လင့္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနမွာ ျမင္ေယာင္ေသး။ တစ္ခ်ိဳ႕ဘေလာ့ကာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႔ဖူးေပမယ့္ မေတြ႔ဖူးေသးတဲ့ ဘေလာ့ကာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။

အဟား... ဒီေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အတိုင္း ဆယ္ေယာက္ကိုပဲ ထည့္ေရးလုိက္ပါတယ္။မက္မက္ကုိ ေတြ႔ဖူးခ်င္တဲ့ ဦးကာႀကီး ၊တီတီ၀ါနဲ႔ တီတီပယဲ တို႔နဲ႔က်ိန္းေသ ေတြ႔ရမယ့္လူဆုိေတာ့ မက္မက္ေရးမယ့္ ဆယ္ေယာက္ထဲမွာ ထည့္မေရး ေတာ့ဘူးေနာ္။ တကယ္ေတာ့ မက္မက္ဘေလာ့ကို လာလည္သူ မည္သူ႔ကုိမဆို မက္မက္က တကယ္ေတြ႔ခ်င္တာပါ။ ေတြ႔ခ်င္တဲ့ ဆႏၵကလည္း ျပင္းျပပါတယ္။ကံတရားက ေတြ႔ဆံုဖုိ႔ အခြင့္အေရး ေပးခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေပါ့ေလေနာ့္။

၁။စလံုးမေရလုိ႔ အျမဲေခၚတတ္တဲ့ ေလးစားၾကည္ညိဳ စရာေကာင္းၿပီး အေမးအေျဖေတြကုိ ဒုိင္ခံေျဖေပးတဲ့ ဘုန္းဘုန္းဦးေကာ၀ိဒ(ျမိတ္)
၂။ သစၥာေရစင္ အျမဲတိုက္ ေကၽြးေပးတဲ့ ဦး၀င္းျမင့္နဲ႔တီတီေမဟန္
၃။မက္မက္ေလးကို ေမြးဖြားေပးလုိက္တဲ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ၿပီး စိတ္မဆိုးတတ္တဲ့ ဦးေနာ္နဲ႔ ခ်စ္စရာမယ္မယ္
၄။ျမန္မာ့သမုိင္းေၾကာင္းမ်ားကို လူငယ္ေတြ သိေအာင္ဗဟုသုတေတြ မွ်ေ၀ေပးတဲ့ တီတီဇင္
၅။မက္မက္ေလးေရလို႔ အျမဲေခၚၿပီး ၀လြန္းလို႔ မနက္ျဖန္ေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔ အစာေလွ်ာ့စား မယ္လို႔ေျပာတဲ့ BMI 27.1တီတီေဆာင္း
၅။ ဒရင္းေလးေရ တီတီကလည္း ခ်စ္ပါတယ္၊ သတိရပါတယ္လို႔ ေျပာတတ္တဲ့ မက္မက္ကလည္း ခ်စ္တဲ့ တီတီေမ
၆။ခ်စ္မက္ေရလုိ႔ အျမဲေခၚၿပီး အာ၀ါးေပးတဲ့ တီတီငြန္
၇။မက္မက္ ခြိဳက္တရန္ ေက်ာင္၀္ေကးေ၀ၚလုိ႔ေျပာတဲ့ တီတီတင္ခ်ာ
၈။မက္မက္လိုခ်င္တာကို အျမဲကူညီေပးတတ္တဲ့ မသင္းေမ ေယာက်ၤား ဦးဦးပန္းဂ်ဂါး
၉။အေၾကြးဆပ္ ရမွာစိုးလုိ႔ အျမဲတမ္း ပုန္းေနရၿပီး လူေတြ႔မခံရဲတဲ့ ဦးအိမ္
၁၀။ဇာတ္မင္းသားေတြ ထမင္းငတ္ မွာစိုးလို႔ ဇာတ္မင္းသား မလုပ္စားတဲ့ ဇာတ္မင္းသား ဦးဦးဖုိးစိန္

ဟူးးးးးးးး ဆယ္ေယာက္ေတာ့ ျပည့္သြားၿပီ။ ဦးဦးကာႀကီးလဲ ေက်နပ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီဆယ္ေယာက္အျပင္ကို တစ္ျခားအစ္ကို ၊အစ္မ ဘေလာ့ကာ ေတြကိုလည္း ေတြ႔ဖူးခ်င္ ပါတယ္လို႔ ေရးသားရင္း....... အား၀ါးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး အေျမွာက္တစ္သိန္း... ခစ္ခစ္... ဟုတ္ကဲ့..ေက်းဇူးပါပဲေနာ္။ :P