လြန္ခဲ့ေသာအတိတ္ပံုရိပ္မ်ား

တီတီ၀ါ က TAG ခိုင္းေတာ့လည္း မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ အားအင္ေလးနဲ႔ ျခစ္ကုတ္ျပီး ျဖစ္ရပ္မွန္ အေၾကာင္းေလး ကိုေရးလိုက္ပါတယ္။အားနာပါးနာ နဲ႔ဖတ္ေပေတာ့ေနာ္။ :)

ဒီသီခ်င္းေလး နားေထာင္ရင္း သူမရဲ့စိတ္ အစဥ္ဟာဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ အတိတ္ကပံုရိပ္မ်ားဆီ ေတြးေတာရင္း...တစ္ေန႔~~ထုိတစ္ေန႔ကေပါ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ ခ်က္တင္ထိုင္ရင္း သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အေကာင့္ကေန သူနဲ႔စတင္ ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။ ဒီလိုရင္းႏီွးမွဳ႕ကေနတစ္ဆင့္ သံေယာဇဥ္ ရစ္တြယ္လာတယ္။ ေနာက္၆လေလာက္ အၾကာမွာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အရမ္းခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကတယ္။

"မ..ေရ..မ ကို ေမာင္ အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ။ေမာင္တုိ႔လက္ထပ္ ၾကရေအာင္ေနာ္။ေမာင့္ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို မတုိ႔ မိဘေတြဆီမွာ နားသြားေဖာက္ ခိုင္းလိုက္မယ္။ေစ့စပ္ထား ၾကရေအာင္ မရာ။ မကိုေမာင္ မခြဲႏုိင္ဘူး။"

"ေမာင္ရယ္..သိပ္လည္း မေလာပါနဲ႔။မကိုအခ်ိန္ တစ္ႏွစ္ ေလာက္ေတာ့ ေစာင့္ေပးပါေနာ္။မတို႔ အခုလုိ ၾကိဳးစားေနခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ခ်စ္ေနဖို႔ကသာ အဓိကပါ ေမာင္ရယ္။မတို႔ႏွစ္ေယာက္ သစၥာရွိေၾကးေနာ္။ေနာက္ႏွစ္ဆုိရင္ မနဲ႔ေမာင္ ေတြ႔ၿပီး အနာဂတ္အတြက္ ေဆြးေႏြးမယ္၊ လက္ထပ္မယ္။ေမာင္နဲ႔နီးစပ္ဖို႔ မ တစ္နွစ္ေလာက္ ၾကိဳးစား လိုက္မယ္ေနာ္။ေမာင့္ကိုလည္း အရမ္း ေတြ႔ခ်င္တယ္။ခဲြရမွာလည္း အရမ္းေၾကာက္တယ္။အရမ္းခ်စ္တယ္ ေမာင္ရယ္။"

သူမရဲ့ မျပည့္စံုတဲ့ဘ၀၊ သူမရဲ့မိသားစု အရာအားလံုးအတြက္ သူမၾကိဳးစားေနခ်ိန္မွာခ်စ္သူရဲ့လက္ထပ္ဖို႔ ေတာင္းဆုိမွဳ႕ကုိ သူမရင္နာနာနဲ႔ ျငင္းပယ္ခဲ့ရတယ္။သူမရင္ထဲမွာေတာ့ငိုေၾကြးေနတာ ေမာင္မသိပါဘူးေလ။

မိသားစုအခက္အခဲ၊ လုပ္ငန္းခြင္ရဲ့ အခက္ခဲ၊ လူမွဳေရး အခက္အခဲ ဒါေတြအားလံုးကို သူမခ်စ္သူရဲ့ ယုယၾကင္နာမွႈ ေတြနဲ႔အရာ အားလံုး ကိုခါးစည္းျပီး ေျဖရွင္းခဲ့တယ္။ ရင္ဆိုင္ခဲ့တယ္။ဘ၀ကို ပင္ပန္းၾကီးစြာ ျဖတ္သန္း ေနရခ်ိန္မွာ သူမအတြက္ ေမာင့္အခ်စ္သည္သာ ကိုးကိုယ္ရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ခ်စ္သူတို႔သဘာ၀ သူမစိတ္ေကာက္ရင္ ေမာင္ကေခ်ာ့၊ ေမာင္ကစိတ္ေကာက္ရင္ သူမကေခ်ာ့ႏွင့္ ခ်စ္သူဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖစ္သန္းခဲ့ ၾကတယ္ေလ။

သူမရဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ ေမာင္နဲ႔တစ္လ ခဲြနီးပါး အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားခဲ့တယ္။ ေမာင့္ဆီကလည္းဘာ အဆက္အသြယ္မွ မရခဲ့ဘူး။သူမက ဆက္သြယ္ေတာ့လည္း ေအးတိေအးစက္နဲ႔။ အရင္လုိ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ဒီလုိနဲ႔ တေန႔သူမရဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ေတြ႔ေတာ့

"ဟဲ့..ျဖဴျဖဴ နင္မင္းျမတ္ နဲ႔ျပတ္သြားျပီးလား။ သူေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲေနတာ ငါသတင္း ၾကားတယ္။ နင္တုိ႔ေတြ ဘာျဖစ္ထား ၾကတာလဲဟာ။"

"ဟာ..သယ္ရင္းကလည္း ငါတို႔ေတြဘာမွ မျဖစ္ထား ၾကပါဘူး။ငါစိတ္ပူ လုိက္တာဟာ။ငါ့ကိုအျဖစ္မွန္ ေျပာျပပါ။ဘုရား~~ဘုရား နင္ၾကားတဲ့ သတင္းက အမွန္ေတြပဲလား။´

ဘုရား..ဘုရား..ေမာင္ရယ္ ရက္စက္လုိက္တာ။သူမ ေခါင္းေပၚကို မိုးႀကိဳးအၾကိမ္ၾကိမ္ ပစ္လိုက္သလုိ ခံစားလိုက ္ရေလသည္။ ဒီသတင္း မမွန္ပါ ေစႏွင့္လို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ စိတ္ထဲမွ ဆုေတာင္း ေနရသည္။ဒီကိစၥ သူမစံုစမ္း ေပေတာ့မည္။သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အကူအညီနဲ႔ ေမာင့္ရဲ့ ေကာင္မေလး ဆုိသူႏွင့္ ဖုန္းေျပာခြင ့္ရသြားေလသည္။

"ညီမေလးနာမည္က ျဖဴျဖဴလား။အစ္မနာမည္က မၾကြယ္ၾကြယ္ပါကြယ္။"

"ဟုတ္ကဲ့မမ ၊ညီမျဖဴျဖဴပါ"သူမဆ႔ိုနင့္စြာျပန္ေျဖလိုက္သည္။"မမနဲ႔ စကားေျပာ ခြင့္ရတာ ျဖဴျဖဴ ၀မ္းသာပါတယ္မမၾကြယ္။"

"ညီမေလးရယ္ အစ္မၾကားရတာ ညီမေလးကို သနားလိုက္တာ။တကယ္ေတာ့ အစ္မနဲ႔ မင္းျမတ္နဲ႔ ကတစ္ျမိဳ႕ တည္းသားေတြပါ။ လူႀကီးခ်င္း သေဘာတူ ေစ့စပ္ေပးထား ၾကတာေလ။အစ္မတုိ႔က လင္မယား ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။အစ္မက အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားကို ခဏခဏ ခရီးထြက္ ေနရေတာ့သူနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သလို ျဖစ္သြားတာ။ အစ္မလည္းသူ႔ကို သစၥာရွိမယ္လို႔ ယံုၾကည္မိ ခဲ့တယ္ေလ။ခုေတာ့ အစ္မ ကြယ္ရာမွာ သူနဲ႔ညီမေလးတို႔ ခ်စ္ေနတာကို အစ္မအခုမွ သိလုိက္ရတယ္ ညီမေလးရယ္။ အစ္မဘာလုပ္ရမလဲ။အစ္မ မိဘေတြ မ်က္ႏွာပ်က္ ရမွာကိုစိုးတယ္ ညီမရယ္၊သူ႔ကိုဒီလို အေျခအေနထိ ေရာက္ေအာင္ အစ္မတို႔က ပ်ိဳးေထာင္ေပးထား ရတာေလ ညီမရဲ့။သူ ဒီလုိလုပ္လိမ့္မယ္ လို႔အစ္မလံုး၀ မထင္ထားဘူး ညီမေလးရယ္"

အို...သနားစရာ ေကာင္းလိုက္တဲ့ မမပါလား။ေမာင္ရယ္ ဘာလို႔ အဲေလာက္ထိရက္စက္ရတာလဲ။ခုေတာ့ အားလံုး နစ္နာရမဲ့ အျဖစ္ပါလား။သူမ၀မ္းနည္းမွဳႏွင့္ ငိုေၾကြးယံုမွတပါး ဘာမွတတ္ႏိုင္ပါ။သူမဆက္ျပီး ၾကားႏိုင္စြမ္းမရွိပါ။ သူမရင္ထဲမွာ ဗေလာင္ဆူေနျပီ။သူမ အားအငး္ခ်ိနဲ႔ ေနျပီေလ။သူမကို ကံတရားက ရက္ရက္စက္စက္ ႏိွပ္စက္ေနေလျပီ။အကယ္၍သာ သူမေရွ႕ဆက္တိုးရင္ မမၾကြယ္အဖို႔ လံုး၀ပိုနစ္နာ သြားေပမည္။ေမာင့္ကိုလည္း ဒီလုိအေျခအေနထိ ေရာက္ေအာင္ ပ်ိဳးေထာင္ထားသူ မၾကြယ္ၾကြယ္ဆုိသည့္ အမ်ိဳးသမီးကို သနားသြားေလသည္။ ဒါေၾကာင့္သူမ အေနနဲ႔ ေနာက္ဆုတ္ေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ေမာင့္ကိုလည္း လံုး၀အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေပးဖို႔ သူမဆီက ကတိေတာင္း သြားေလသည္။မိန္းမခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာ၍ သူမေမာင့္ကို လံုး၀အဆက္အသြယ္ မျပဳေတာ့ ပါေၾကာင္း ရင္နာနာနဲ႔ ကတိေပး လိုက္ရေလသည္။

သူမေနာက္ဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ ေမာင့္ကိုဖုန္းဆက္ျပီး အျဖစ္မွန္ ေတြကိုေမးသည္။သူမေနာက္မွ သိလိုက္ရသည္က ေမာင့္မွာ မည္သည့္ေစ့စပ္ထားတဲ့ မိန္းကေလးမွ မရွိေၾကာင္း ၊အခုခ်စ္သူ ဆုိတာကလည္း သူမရဲ့ေနာက္မွ ေတြ႔တာျဖစ္ေၾကာင္း၊သူမရဲ့ ဂရုစိုက္မွဳနဲ႔ ကင္းလြတ္တဲ့ ခဏတာ ကင္းေ၀းစဥ္မွာ ေတြ႔တာျဖစ္ေၾကာင္း ၊သူမ သိလုိက္ရေလသည္။ ေမာင့္ကို သူယံုသည္။ေမာင္နဲ႔ တြဲေနစဥ္ ႏွစ္ႏွစ္တာ ကာလမွာ ေမာင့္ကိုသူမ လံုး၀ယံုၾကည္သည္။ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္း ဆိုသူကလည္း လံုး၀မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ဒီအမ်ိဴးသမီး လိမ္လည္တာ ျဖစ္ေၾကာင္းျပန္လည္၍ ေျပာျပေလသည္။ဒါဆိုသူမထို အမ်ိဳးသမီး ဆိုသူ၏အေၾကာင္းကို အစအဆံုး ျပန္စံုစမ္း ရပါၿပီ။အရာရာကို အစအဆံုး ပညာသား ပါပါႏွင့္ လိမ္လည္သြားသူ မမၾကြယ္ရဲ့ လုပ္ဇာတ္ကို သိသြားရခ်ိန္ မွာေတာ့သူမဟာ မိန္းမလည္သိန္းၾကြယ္ရဲ့ မာယာေက်ာ့ကြင္း ထဲမွာလံုး၀ သက္ဆင္းမိ သြားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမေပးထားတဲ့ ကတိကို ေစာင့္ထိန္းရေပမည္။မမၾကြယ္ ဆုိသည့္ အမ်ိဳးသမီးကို သူမအေနနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ႏွဳတ္ဆက္ လုိက္ေလသည္။

လူရယ္လို႔ ၿဖစ္လာရင္ ေနာင္တစ္ေန႔ တစ္ခ်ိန္မွာ လူႀကီးလူေကာင္း တစ္ေယာက္ၿဖစ္လာေအာင္ ဘယ္လိုေနထိုင္ ၿပဳမုူေၿပာဆိုရမယ္၊ ေနထိုင္သင့္တယ္ ဆိုတာကို နားလည္သေဘာေပါက္ လက္ခံထား တဲ့အတြက္ ဒီစာနဲ႔အတူ ေနာက္ဆံုး ေၿပာခ်င္တာက မမၾကြယ္ ဘက္ကျဖဴနဲ ့ပတ္သက္ၿပီး အစစအရာရာ စိတ္ခ်ေန ေပးပါဆို တာပါပဲ။ကိုယ္ေပးထားတဲ့ ကတိကိုလည္း ကိုယ္ၿမတ္ႏိုးသလို ကိုယ့္ပါးစပ္က ထြက္လာတဲ့ စကားေတြ ကိုလည္းကိုယ္ တန္ဖိုး ထားတယ္။ဒါကလည္း ကိုယ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ျဖဴေနာက္ဆံုး လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ တခုထဲေသာ အရာပါပဲ။ အရာအားလံုး ၿပီးဆံုးသြားေပမယ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ေၿခရာ ထင္က်န္ ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေၿခရာေလး ကိုေတာ့ဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္တဲ့ အမွတ္တရ တခုအေနနဲ႔ သိမ္းထားပါ့မယ္။ ဒါကလည္း ဘာရည္ရြယ္ ခ်က္နဲ႔မွ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကိုလည္းသိ ေစခ်င္တဲ့ စိတ္သက္သက္နဲ႔ပါ။ကိုယ္ေပးခဲ့တဲ့ ကတိကို ကိုယ္တာ၀န္ ယူရဲတဲ့ စိတ္ကိုၿပတဲ့ အေနနဲ႔ အစ္မဘက္က သံသယ ကင္းေစခ်င္လို႔ပါ။ ဘာအၿငိဳး အေတးမွ မပါပဲ ရင္ထဲက အၿဖဴသက္သက္နဲ႔ အစ္မကို ေနာက္ဆံုး ႏွူတ္ဆက္ပါတယ္။ အရာအားလံုး အတြက္လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ မမၾကြယ္။

ဒီေနာက္ သူမ စဥ္းစားသည္။မမၾကြယ္ ဆုိသည့္မိန္းကေလး ဘာေၾကာင့္ သူမကို လိမ္သနည္း။သူမေနာက္ ဆုတ္ေပးဖို႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ကတည္းက သူမရဲ့ ကြဲေၾကေနတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္စံုဟာ သူမခ်စ္ခဲ့တဲ့ သူအတြက္ ပန္းခင္းလမ္း အျဖစ္ထာ၀ရ နင္းေလွ်ာက္ဖို႔ခင္း ထားမွာပါ။ေမာင္ထာ၀ရ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။ ျဖဴ႕အတြက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ရွိလာ ႏိုင္ေပမယ့္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ထပ္ခ်စ္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနပါ။ ခဲမွန္ဖူးတဲ့ စာသူငယ္လုိ ရင္တစ္ထိတ္ ထိတ္နဲ႔ပါပဲ ေမာင္ရယ္။

အတိတ္မွ အကယ့္အျဖစ္ အပ်က္တစ္ခု အားမခၽြင္းမခ်န္ ေျပာျပေပးေသာ မမျဖဴအားDreamမွ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။မမျဖဴ နဲ႔အတူ ထပ္တူခံစားရပါတယ္။

လွုပ္ရွားေသာစိတ္ႏွင့့္တည္ျငိမ္ေသာစိတ္-ဒုတိယပိုင္း

တခါတုန္းက သာတၳိျပည္မွာ အရမ္းဆင္းရဲတဲ့လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္္တဲ့။ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆင္းရဲသလဲဆိုရင္ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမွ အေပၚ၀တ္ရံု တစ္ထည္ပဲ ရွိတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေခတ္က သူတို႔ကို ”ဧကသာဋဏ” လုိ႔ေခၚတယ္တဲ့။ အဓိပၸါယ္္ ကေတာ့ ၀တ္ရုံတစ္ထည္ပဲ ရွိတဲ့ လင္မယားေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔လင္မယား ခမ်ာ တစ္ေယာက္က အျပင္ကို ကိစၥရွိလို႔သြားရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကအိမ္ထဲမွာေနရတယ္တဲ့။အဲဒီေလာက္ထိကိုဆင္းရဲတာပါ။(အခုေခတ္မွာ ဆိုဘယ္လို ေနမလဲ မသိဘူးေနာ္..ဟိဟိ) :)

တစ္ေန႔ေတာ့ အဲဒီၿမိဳ႕မွာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ တရားကိုနာဖို႔ ဖိတ္ေခၚတဲ့ အသံၾကားေတာ့ သူတို႔လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လည္း သြားခ်င္တာေပါ့ေနာ့္။ အဲဒီအခါမွာ ပုဏၰႀကီးက ပုဏၰားမကို ေမးသတဲ့။ ရွင္မ မင္းေန႔ဘက္မွာ တရားနာ သြားမလား၊ ညမွာ တရားနာ သြားမလား ၊မင္းေန႔သြားရင္ ငါညသြားမယ္”တဲ့။ ဘာေၾကာင့္ဆုိ ၀တ္ရံုက တစ္ထည္ပဲ ရွိတာကိုး။ တစ္ေယာက္ တရားနာ သြားလို႔ ၀တ္ရံု ယူသြားရင္ က်န္တစ္ေယာက္က အိမ္မွာ ေနရမွာေလ။ သူတုိ႔ဘ၀ အျဖစ္က သနားစရာေနာ္။ :(

ပုဏၰားမက သူေန႔ဘက္မွာ တရားနာ မယ္လို႔ ေျပာတာေပါ့။ ပုဏၰားႀကီးကေတာ့ ညဦးပိုင္းမွာ တရားနာဖို႔ သြားတာေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ တရားေတာ္ ေတြကို နာၾကားရတဲ့ ပုဏၰားဟာ တစ္ကုိယ္လံုး ပီတိစိတ္ေတြ ျဖာၿပီး သဒၶါတရားေတြ ထက္သန္ ေနေတာ့တယ္။ သူ႔စိတ္ထဲ မွာလည္း ရက္ေရာတဲ့ အလွဴႀကီး တစ္ခုကို လွဴလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ သူ႔မွာလည္း လွဴစရာဆိုလို႔ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ျခံဳထားတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ၀တ္ရံု တစ္ထည္ပဲရွိတယ္။သဒၶါတရား ကထက္သန္ၿပီး ပီတိစိတ္က ယိုဖိတ္ေနတယ္ ဆိုေတာ့ သူ႔စိတ္မွာ ဒီ၀တ္ရံုကို ပဲလွဴလိုက္ေတာ့ မယ္ဆိုတဲ့ အၾကံအစည္ ျဖစ္ေပၚ လာတယ္။

ဒီလုိအၾကံ ျဖစ္ေပၚျပီးေတာ့ သူဆက္ၿပီး စဥ္းစားတယ္။ ငါဒီပုဆိုးကို လွဴလိုက္ရင္ ပုဏၰားမ ျခံဳစရာရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ငါ့မွာလည္း လက္ကန္ေတာ့ တင္စရာရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုျပီး အေတြးေတြ ၀င္လာတယ္။ ဒီအေတြးေတြ ၀င္လာတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း သူ႔စိတ္ဟာ တြန္႔တိုသြားျပန္တယ္။ သူေနာက္ဆံ တင္းသြားျပီကိုး။ ငဲ့ကြက္မွဳေတြက သူ႔စိတ္မွာ ျဖစ္ေပၚေနၿပီ ဆုိေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မခ်ႏိုင္ဘူး၊ စိတ္ဟာ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ျပီး ပ်ံ႕လြင့္လွဳပ္ရွား ေနပါေတာ့တယ္။ ဒီေနာက္မွာ ၾကည္ညိဳတဲ့ သဒၶါတရားေလးက ျပန္၀င္လာျပန္တယ္။ ဒီေတာ့အို... လွဴမယ္ကြာ စိတ္ျပန္ျဖစ္ လာျပန္တယ္။ လွဴမယ္ႀကံတုိင္း အားႀကီးတဲ့ တြန္႔တုိစိတ္ ၊ငဲ့ကြက္စိတ္ ေတြကေပၚလာၿပီး တားဆီးေနတဲ့ အတြက္ ပုဏၰားရဲ့ အၾကံဟာ မျဖစ္ေျမာက္ႏိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။သဒၶါစိတ္နဲ႔ တြန္႔တိုစိတ္ဟာ လြန္ဆဲြေန တာေပါ့ေနာ္။

(တစ္ခါ တစ္ခါမွာလည္း DREAM လည္းအဲဒီလုိျဖစ္တယ္။ :) ေကာင္းတာ လုပ္တုိင္း အဖ်က္ဆိုတာ ရွိတတ္ စျမဲေလေနာ္။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္တုိင္ေတာင္ ႀကံဳခဲ့ရတာေနာ္။) :)

ဒီလိုပ်ံ႕လြင့္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ သူ႔မွာဆံုးျဖတ္ခ်က္ မက်ပဲ ညဥ့္ဦးယံ ကုန္လြန္သြား ပါေတာ့တယ္။ ညဥ့္လယ္ယံကို ေရာက္ေတာ့လည္း လွဴမယ္၊ လွဴလို႔မျဖစ္ဘူး ဆိုတဲ့ သဒၶါစိတ္နဲ႔ တြန္႔တိုစိတ္ ႏွစ္ခုဟာ လြန္ဆဲြေနခဲ့ ျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး မိုးေသာက္ယံ လည္းေရာက္လာျပီ။ အခ်ိန္လည္း ကုန္ဆံုးေတာ့မယ္။ ဒီေတာ့ပုဏၰားႀကီး စဥ္းစားတယ္။ငါ့ရဲ့ သဒၶါစိတ္နဲ႔ မစၦရိယစိတ္ ေတြဟာ ငါ့ကိုယ္တြင္းမွာ တုိက္ပဲြျဖစ္ေနတယ္။ ညဥ့္ဦးယံနဲ႔ ညဥ့္လယ္ယံလည္း ကုန္ဆံုးသြားၿပီ။ ငါ့မွာကုသိုလ္စိတ္နဲ႔ အကုသိုလ္စိတ္ လြန္ဆဲြေနတယ္။ ငါဟာတြန္႔တိုတဲ႔ အကုသိုလ္စိတ္ ကိုမ ျဖတ္ေတာက္ႏုိင္ဘူး၊ မပယ္ႏုိင္ဘူး၊ ဒါဆိုရင္ ငါဟာ အပါယ္ေပးက လြတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေတာ္ျပီကြာ... ငါလွဴမယ္ ဆိုၿပီးညဥ့္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးယံမွာ ဆံုးျဖစ္ခ်က္ကို ယတိျပတ္ခ် လိုက္ပါေတာ့တယ္။ဒီလို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ လည္းက်ေရာ ပုဏၰားဟာ သူ႔ရဲ့ ၀တ္ရံုကေလးကို ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ ေျခေတာ္ရင္းမွာ ပံုခ်ထားျပီး "ဇိတိေမ၊ဇိတိေမ၊ ဇိတိေမ"လုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္ လိုက္ပါတယ္။ ငါေအာင္ျပီ၊ ငါေအာင္ျပီ၊ ငါေအာင္ျပီ လို႔ေျပာတာပါ။

ဒီအသံကို သူ႔ေဘးမွာ တရားနာ ေရာက္ရွိေနတဲ့ ပေသနဒီ ေကာသလမင္းႀကီး ၾကားသြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ မင္းႀကီးရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ဒီပုဏၰားဟာ တစ္စံုတစ္ခုကို ေအာင္ျမင္ ဟန္တူတယ္၊ ပုဏၰားကို ေမးၾကစမ္းလို႔ မင္းခ်င္းေတြကို ခိုင္းလိုက္တယ္။ မင္းခ်င္းေတြက သူ႔ကိုေမးေတာ့ ငါ့အတြင္းစိတ္ကို ငါေအာင္ႏိုင္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္တာလို႔ သူ႔အျဖစ္ကို ျပန္ေျပာ လိုက္ပါတယ္။ မင္းခ်င္းေတြက ဘုရင္ကို အျဖစ္အပ်က္ အလံုးစံုကို ေလွ်ာက္တင္ေတာ့ ”အင္း..ပုဏၰားဟာ ျပဳႏုိင္ခဲတဲ့ အလွဴကို လွဴတာပဲ၊ ဒီပုဏၰား သနားပါတယ္၊ သူ႔ကိုအ၀တ္တစ္ထည္ ခ်ီးျမွင့္မွ ဆိုျပီး အ၀တ္ညိဳ တစ္ထည္ ကိုခ်ီးျမွင့္ပါတယ္။ မင္းႀကီးေပးတဲ့ ပုဆုိးကိုရတဲ့ အခါမွာလည္း ပုဏၰားဟာ သဒၶါစိတ္ကို တားမရ ႏုိင္ေတာ့ပဲ ျမတ္စြာဘုရားကို လွဴျပန္တယ္။ မင္းႀကီးက သူ႔ရဲ့ရဲရင့္တဲ့ သဒၶါစိတ္ကို အားက်လာတယ္၊ ေနာက္ထပ္ သူ႔ကို၀တ္ရံုႏွစ္ထည္ ခ်ီးျမွင့္ျပန္တယ္။ ပုဏၰားလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ျမတ္စြာဘုရားကို လွဴပစ္လိုက္တယ္။ ပုဏၰားရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ဘာဆုိဘာမွ တပ္မက္တဲ့ စိတ္မရွိေတာ့ဘူး ။မင္းႀကီးလည္း ပုဏၰားရဲ့ ရက္ေရာတဲ့ သဒၶါစိတ္ကုိ ႏွစ္သက္ေတာ္ မူတာနဲ႔ ပုဏၰားကုိ အ၀တ္အထည္ ႏွစ္ဆ တိုးေပးတယ္။ ပုဏၰားက လွဴလိုက္ မင္းႀကီးက ေပးလိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး သံုးဆယ့္ႏွစ္စံု ထိေရာက္လာတယ္။
(ဒါနဆိုတဲ့ ကုသိုလ္စိတ္ဟာ ေနာင္ဘ၀မွာ တင္မဟုတ္ဘဲ လက္ရွိဘ၀မွာတင္ အက်ိဳးေပးတာေနာ္။ ဘယ္လက္က တစ္ဆုပ္က်ဲ၊ ညာလက္က တစ္လွည္း၀င္ ဆုိသလိုပဲေနာ္)။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ပုဏၰားရဲ့ စိတ္ထဲမယ္ ဒီပုဏၰားဟာ ရတို္င္းလွဴေန တာပဲ၊ ကုိယ့္အတြက္ ေတာင္မခ်န္ဘူးလို႔ ကဲ့ရဲ့လြတ္ေအာင္ ဒီတစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ သူႏွင့္ပုဏၰားမ အတြက္ႏွစ္ထည္ကို ခ်န္ၿပီး က်န္တဲ့အထည္ေတြကို လွဴပစ္ျပန္ပါတယ္။ မင္းႀကီးကလည္း ခုႏွစ္ႀကိမ္ အထိေပးတယ္။ ပုဏၰားကလည္း ခုႏွစ္ႀကိမ္လံုး လွဴပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေကာသလ မင္းႀကီးဟာ နန္းေတာ္က ၀တ္လဲေတာ္ သိန္းထိုက္ကမၺာလာ ကုိမင္းခ်င္းတို႔ကို သြားယူေစၿပီး ပုဏၰားကုိ ေပးျပန္တယ္။ မင္းႀကီးလုပ္ပံုက ဒီပုဏၰား တန္ဖိုးရွိတဲ့ အထည္ရရင္ျဖင့္ လွဴပါေတာ့ မလားလုိ႔ စိတ္စမ္းသလိုပါပဲ။ ပုဏၰားရဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အဖိုးတန္ေသာ မတန္ေသာ ဘာကိုမွ ငဲ့ကြက္ျခင္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ သိန္းထိုက္ ကမၺာလာ ကိုရေတာ့ ဒီေလာက္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ေကာင္းတဲ့အထည္ကို ငါ့ကိုယ့္ေပၚမွာ တင္ဖို႔ မထိုက္တန္ပါဘူး၊ ဒါျမတ္စြာဘုရား နဲ႔သာထုိက္တန္ ပါတယ္ဆုိၿပီး ျမတ္စြာဘုရား ကိန္း၀ပ္ေတာ္မူတဲ့ ဂႏၶကုဋီတိုက္ခန္း မွာအိပ္ရာ အထက္က ဗိတန္ၾကက္ လိုက္ပါတယ္။ တစ္ထည္ကိုေတာ့ သူ႔အိမ္က ရဟန္းသံဃာမ်ား ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးရာ အရပ္မွာ အေပၚက ဗိတန္ၾကက္ပါတယ္။ ညက်ေတာ ့ေကာသလ မင္းႀကီးဟာ ျမတ္စြာဘုရား ထံပူေဇာ္ဖို ႔ၾကြလာေတာ့ ဂႏၶကုဋိတုိက္ အိပ္ရာ မ်က္ႏွာၾကက္မွာ ဗိတန္ၾကက္ထားတဲ့ အ၀တ္ကို ျမင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဒီပုဏၰားဟာ ငါၾကည္ညိဳရာ အရပ္မွာ ၾကည္ညိဳျခင္း ႐ွိတယ္လို႔ ေအာက္ေမ့ၿပီး အလြန္ႏွစ္သက္ ျပန္ပါတယ္။ မင္းႀကီးလည္း သဒၶါပီတိ အ႐ွိန္ေၾကာင့္ သဗၺစတုကၠ လို႔ေခၚတဲ့ အလွဴႀကီးကို ပုဏၰားကို ေပးပါတယ္။ (သဗၺစတုကၠ ဆုိသည္မွာ ပစၥည္းတစ္မ်ိဳးကို ေလးခုစီ ခုႏွစ္မ်ိဳး တိတိ ေပးလွဴျခင္း ကိုေခၚတယ္)

ပုဏၰားရဲ့ ဒီအလွဴဟာ ဒိ႒ဓမၼ အက်ိဳးေပးတဲ့ အလွဴပါ။ ဒီအလွဴနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာ ့ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ၾကားေတာ္မူတဲ့ ၾသ၀ါဒ တစ္ခုကလည္း အလြန္ပဲမွတ္သားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဘုရားက ဘယ္လို ေဟာသလဲ ဆုိေတာ့ ”ရဟန္းတို႔ ဒီပုဏၰားဟာ ညဥ့္ဦးယံမွာသာ ဒီလုိလွဴျခင္းကို တတ္ႏုိင္ခဲ့ရင္ အလံုးစံု တစ္ဆယ့္ေျခာက္ ခုစီျဖစ္တဲ့ ေသာဠႆက ၀တၳဳပစၥည္း တို႔ကို ဒိ႒ရမွာပဲ၊ မဇၥ်ိမ ညဥ့္လယ္ယံမွာ လွဴျဖစ္ခဲ့ရင္ ႐ွစ္ခု ခုႏွစ္လီပါတဲ့ ပစၥည္းတို႔ကို ရေပလိမ့္မည္။ လင္းအားႀကီး မိုးေသာက္ယံက်မွ သူ႔အ၀တ္ကို လွဴခဲ့လုိ႔သာ ယခုလို ေလးခုစီပါတဲ့ ပစၥည္းအလွဴ ကိုရတာ” လို႔ဆုိၿပီး ဆက္ေျပာပါတယ္။ ေကာင္းမွဳကံ၊(ေကာင္းတဲ့အလုပ္) တို႔ကိုျပဳလုပ္ တဲ့အခါ ျပဳသူဟာ သူ႔မွာပထမဆံုး ျဖစ္တဲ့စိတ္ကုိ မယုတ္မေလွ်ာ့ ေစဘဲအဲဒီစိတ္ ေပၚလာတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း။ (အခ်ိန္မဆိုင္းဘဲ) ျပဳျဖစ္ေအာင္ ျပဳရမယ္။ျပဳအပ္တယ္လို႔ မိန္႔ၾကားေတာ္ မူပါတယ္။အဲဒီဘုရားေဟာ စကားေလးက မွတ္သားစရာ ေလးပါေနာ္။

လူဟာ ကုသိုလ္စိတ္ ကေလးတစ္ခ်က္ ျဖစ္ျဖစ္ရလိုက္တဲ့ အခိုက္အတန္႔မွာ စိတ္ဟာ သမာဓိ လို႔ေခၚတဲ့ တည္ျငိမ္မွဳ ၊ျငိမ္သက္မွဳ ကိုရတယ္။ အဲဒီလုိရတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ သူ႔စိတ္မွာ ခ်မ္းသာသြားတယ္။ ဒါကိုသုခ လို႔ေခၚပါတယ္။ အဲဒီသုခ စိတ္ကေလး ျငိမ္သက္ၿပီး ျဖစ္ေပၚေနေတာ့ လူမွာ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း ဆိုတဲ့ပီတိ ျဖစ္ေပၚလာ ႏုိင္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ကုသိုလ္စိတ္ေၾကာင့္ ခ်မ္းသာမွဳေလး ရတုန္းရခိုက္မွာ ကုသိုလ္ကံကို ခ်က္ခ်င္း မျပဳလုိက္မိရင္ ပီတိကို မရေတာ့ဘူး။ စိတ္ဟာ ျပန္ျပီးေယာက္ယက္ ခတ္သြားတယ္။ ဒီလိုစိတ္ လွဳပ္ရွားၿပီး ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္ေနတာကို က်မ္းဂန္မွာ ၀ိတက္၊ ၀ိစာရလို႔ ေခၚပါတယ္။ ၾကံစည္မွဳေတြ စိတ္ကူးမွဳေတြ ျဖစ္ေပၚၿပီး စိတ္ဟာ လွဳပ္ရွား သြားတာပါပဲ။

အဲဒီလုိမ်ိဳး DREAM ကိုယ္တိုင္လည္း ျဖစ္ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္ကိုတုိင္ ေ၀ခဲြမရတဲ့ စိတ္ဒြိဟ ျဖစ္ေပၚမွဳေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက ေကာင္းမွဳျပဳသူဟာ မိမိစိတ္မွာ ပထမဆံုး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ကုသိုလ္စိတ္ ကေလးကုိ မယုတ္ေလ်ာ့ေစဘဲ ထုိခဏ၌ပင္ ျပဳျဖစ္ေအာင္ ျပဳရမယ္လုိ႔ ဆံုးမျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဘ၀မွာ အေတြ႔အႀကံဳ ရင့္က်က္ လာတာနဲ႔ အမွ် ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ ဒီၾသ၀ါဒ စကားရဲ့ မွန္ကန္မွဳကို လူတိုင္းမ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ၾကရပါတယ္ေနာ္။ တစ္စံုတစ္ခုကုိ ျပဳလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ စိတ္ထဲမွာ ကုသိုလ္စိတ္နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ႐ုတ္တရက္ ဖ်တ္ခနဲ စိတ္ကူးဥာဏ္ အၾကံအစည္ကေလး၊ သဒၶါစိတ္ကေလး ေပၚလာမ်ိဳးကို လူတိုင္း ခံစားမိဖူးမွာပါ။ သတိမရွိ၊သမာဓိမရွိတဲ့လူဟာအဲဒီလို ႐ုတ္တရက္ ေပၚလာတဲ့စိတ္ကို မိေအာင္ မဖမ္းႏိုင္ဘူး။ ပထမဆံုး ေပၚတဲ့ ကုသိုလ္စိတ္ ကေလးကို မမိဘဲ လြတ္သြား တဲ့အခါ လူဟာ ဧကသာဋက ပုဏၰားလို မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ဘဲ ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္တတ္ပါတယ္ ။DREAM ကိုယ္တိုင္လည္း ခ်ိတံုခ်တံု ျဖစ္ဖူးပါတယ္။သမာဓိ မတည္ျငိမ္ ပါဘူးေနာ္။ :)

ဘ၀ခရီးမွာ ျပတ္သားတဲ့ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္ေတြကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ခ်ႏိုင္ဖို႔ အထူးလုိအပ္ ပါတယ္။ ဒီလို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ျမန္ျမန္ ခ်ႏုိင္ၿပီး မိမိရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မွန္ကန္ဖို႔ အတြက္ကေတာ့ စိတ္ကုိ လွဳပ္႐ွား ပ်ံ႕လြင့္ျခင္း ကင္းေအာင္ အာ႐ံု တစ္ခုတည္း အေပၚမွာ စူးစူးစိုက္စိုက္ တည္ျမဲေအာင္ သမာဓိကို ေလ့က်င့္ထား အပ္ပါတယ္။

ဆရာဆန္းလြင္၏စာအုပ္မွကိုးကားပါသည္။

လွုပ္ရွားေသာစိတ္ႏွင့့္တည္ျငိမ္ေသာစိတ္

ေလာကကို စိတ္က ေဆာင္ယူတယ္။
ေလာကကို စိတ္က စီမံဖန္တီးတယ္။
ေလာကကို စိတ္က ဆဲြေဆာင္တယ္။

ကမၻာေလာကမွာ ရွိရွိသမွ် ခပ္သိမ္းကုန္ေသာ အရာတို႔ဟာ စိတၱနိယာမ အလုိသို႔သာ အစဥ္လုိက္ ေနရတယ္ လို႔ဆုိပါတယ္။ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ်လူေတြဟာ လမ္းဆံုလမ္းခြ ေတြအေပၚကို ေရာက္ သြားတတ္ ၾကပါတယ္။ လမ္းဆံုလမ္းခြေပၚကို ေရာက္တယ္ဆို တာကလည္း လမ္းတလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ ္ေလွ်ာက္လမ္း ရမယ့္ေနရာကို ေရာက္တယ္လုိ႔ ဆိုလိုပါတယ္္။ လူ႔ဘ၀မွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ဆိုတဲ့သေဘာ တစ္ခုရွိတယ္။ လူဟာ အေကာင္းအဆုိး ႀကိဳက္မႀကိဳက္ ဆုိတာက တစ္ခုခုက ိုေရြးခ်ယ္ ေနႀကရတယ္။ ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြ ႏွင့္ေရာျပြန္းတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ ဘက္ႏွစ္ဖက္ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ဖက္ဖက္ကို လူေတြက ေရြးခ်ယ္ရတယ္၊ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ဟာ ေနရာတုိင္းမွာ ရွိပါတယ္။ ေစ်း၀ယ္တဲ့အခါ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာ ေရြးခ်ယ္ရ ပါတယ္။အနားယူ အပန္းေျဖခ်ိန္မွာ ေတာင္ရုပ္ရွင္ႀကည့္ျပီး အပန္းေျဖ မလား၊ဘုရားသြားျပီး အပန္းေျဖမလား။ တစ္ခုခုကို ေရြးခ်ယ္ရ ပါလိမ့္မယ္။ ထမင္းစား ျပီးတဲ့အခါ ပါးစပ္ခ်ဥ္ေနတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္မလား၊ ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ ထန္းလ်က္ခဲ စားမလား၊ ႀကိဳက္ရာေရြးခ်ယ္ ႏိုင္ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳ ရာမွာလည္း ေရြးခ်ယ္မွဳ ရွိတာပါပဲ။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ဟာ လူသားတို႔ရဲ့ လြတ္လပ္ခြင့္ပါပဲ။ ဒီလြတ္လပ္ ခြင့္အရ ေရြးခ်ယ္ျပီး ျပဳမူ ေဆာင္ရြက္တဲ့အခါ လူသားတုိ႔ရဲ့ ဘ၀မွာ ”တာ၀န္” ဆိုတဲ့ကိစၥ ေပၚလာပါတယ္။ တစ္ခုခုကို မိမိက ႀကိဳက္လုိ႔ ေရြးခ်ယ္ ယူလိုက္ရင္ အဲဒီေရြးခ်ယ္မွဳရဲ့ ထိုက္သင့္တဲ့ တာ၀န္ကို မိမိက ယူရမွာပါပဲ။ ေစ်းမွာ ပစၥည္းတစ္ခုခုကို ကိုယ္ကႀကိဳက္လို႔ ေရြးျပီး ေစ်းဆစ္တယ္၊ေရာင္းသူက လည္းဆစ္တဲ့ေစ်းကို သေဘာတူတယ္ ဆိုရင္ပစၥည္းကို ၀ယ္သူဟာ မ၀ယ္ခ်င္ ေတာ့ဘူးဆုိၿပီး စိတ္ေျပာင္းလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ၀ယ္ကို၀ယ္ရမယ္။ ဒါဟာ သူ႔အေပၚ က်ေရာက္လာတဲ့ တာ၀န္ပဲေနာ္။ တရား႐ံုး ေတြမွာလည္း တစ္စံု တစ္ေယာက္က အတင္းအဓိမၼ ခိုင္းေစလို႔ ျပစ္မွဳတစ္ခုကို က်ဴးလြန္ရ တဲ့ တရားခံ အေပၚမွာ ျပစ္မွဳျပစ္ဒဏ္ မက်ေရာက္ ပါဘူးတ့ဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူ႔သေဘာနဲ႔ သူလြတ္လပ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ျပဳလုပ္ခဲ့တာ မဟုတ္လို႔ သူ႔မွာ တာ၀န္ဆိုတာ မရွိပါဘူးတဲ့။ ဒါကို သေဘာေပါက္ လို႔ရွိရင္ လူတေယာက္ဟာ မိမိအေပၚ တာ၀န္က် လာမဲ့ကိစၥ တစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္ရတဲ့ အခါသူ႔မွာ လြတ္လပ္ခြင့္ ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ က်ေရာက္လာမယ့္ တာ၀န္ဆိုတဲ့ ၀န္ထုပ္ကို ထမ္းေဆာင္ ရမွာမို႔လုိ႔ သူဟာဆံုးျဖတ္ဖို႔ က်ေတာ့ အလြယ္တကူ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘ၀ဆုိတာ ကလည္း ျဖတ္ခ်က္ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခုေပးေနရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဴး ဆိုေတာ့ လူေတြဟာ မိမိတာ၀န္ ယူရတဲ့ ကိစၥေတြကို အဆံုးအျဖတ္ ေပးဖို႔က်ေတာ့ တြန္႔ဆုတ္တဲ့ စိတ္ရွိပါတယ္။ ငါ့အဆံုးအျဖတ္ မွားမ်ားမွား သြားမလား၊ ငါ့အဆံုး အျဖတ္ေၾကာင့္ အက်ိဳးစီးပြား ထိခိုက္မွဳေတြ ျဖစ္ေပၚ လာမလား၊ဒီအဆံုး အျဖတ္ကို လူေတြက ျပစ္တင္ ကဲ့ရဲ့ၾကမလား စသည္အားျဖင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မေ၀ခြဲႏုိင္၊ ခ်ီတံုခ်တံုန ဲ႔ေတြးဆလာ တတ္ပါတယ္။

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေပးသူဟာ က်ေရာက္လာမယ့္ တာ၀န္အတြက္ ေနာက္ဆံ တင္းမွဳေတြ၊ ေၾကာက္ရြံမွဳေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဘာကိုေၾကာက္ သလဲဆိုေတာ့ မိမိအေပၚ တာ၀န္က်မွာ၊ အျပစ္တင္ ခံရမွာ ေၾကာက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တာ၀န္ႀကီးႀကီး ယူထားရတဲ့ လူဟာ ပိုၿပီးေၾကာက ္တတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ လူႀကီးလူေကာင္း ဆိုတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ က်ေတာ့ သတၱိ လည္းရွိတယ္၊ တာ၀န္လည္း ယူရဲတယ္။ ဆံုးျဖတ္တဲ့ ေနရာမွာ လည္းျပတ္သား ၾကတယ္။ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေတြဟာ မွန္ကန္တာ မ်ားပါတယ္။ အက်ိဳးရွိတာ မ်ားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လူႀကီး လူေကာင္း အမည္ခံ ပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ အားေလွ်ာ္စြာ စိုင္ေကာ္လို႔ ခ်ံဳေပၚေရာက္ ၾကရတယ္။ သူတို႔ကိုယ္ ္သူတို႔အရည္ အခ်င္းရွိတယ္ လို႔လည္းမ ယံုၾကည္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔လို လူေတြက တာ၀န္ေတြႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔လာရင္ တုန္လွဳပ္တဲ့ စိတ္ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔အေပၚ ၾကေရာက္လာမယ့္ အျပစ္ကို မခံရေအာင္ တာ၀န္ကို ေဘာ္လီေဘာ ပုတ္သလို ဟိုဘက္ပုတ္ထုတ္ ဒီဘက္ပုတ္ထုတ္ႏွင့္ ေခါင္းေရွာင္ေလ့ ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလာကမွာ ရဲရင့္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္၊ ျပတ္သားတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အက်ိဳးျပဳတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေပးတဲ့လူေတြကို ေခါင္းေဆာင္လို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ လုပ္တဲ့သူဟာ ျပတ္သားတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ဘာေၾကာင ့္ခ်မွတ္ႏိုင္လဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔ဟာ စိတ္တည္ျငိမ္ သူေတြျဖစ္လို႔ ပါပဲေနာ္။ သူတို႔မွာ ေနာက္ဆံ တင္းတဲ့စိတ္ ငဲ့ကြက္တဲ့ စိတ္မရွိဘူး။ မေအာင္ျမင္ရင္ အေသခံမယ္၊ေအာင္ျမင္ရင္ အမ်ား ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္ေစမယ္၊ ဆိုတဲ့ ႀကီးျမတ္တဲ့ စိတ္ပဲ ရွိတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘယ္လို အေရးအခင္းနဲ႔ ႀကံဳႀကံဳ သူတို႔ဟာ ေလျပင္းမုန္တုိင္း ၾကားမွာ တုန္ခါ တုန္လွုပ္ျခင္း မရွိတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ႀကီး ေတြလိုပဲ ျငိမ္သက္တဲ့ ကၠုေျႏၶလည္း ရွိပါတယ္။ လူေတြ စိတ္လွဳပ္ရွားတယ္၊ တုန္လွဳပ္တယ္ ဆုိတာ ဘယ္အခါ ျဖစ္တတ္ပါသလဲ၊ ကိုယ္က်ိဳးကို ငဲ့ကြက္မွဳေၾကာင့္ ကိုယ္က်ိဳး ထိခိုက္မွာ စိုးတဲ့အခါ တုန္လွဳပ္ပါတယ္။ အဲဒီလို စိတ္ရဲ့ တုန္လွဳပ္မွဳကို ဘုရားရွင္ လက္ထက္က ေဟာထားတဲ့ ပံုျပင္ေလး တပုဒ္ရွိတယ္။
ဆရာဆန္းလြင္ ၏ဒီပို႔စ္နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ဘုရားေဟာ ပံုျပင္ေလး ကလည္း ဆက္ရန္ေပါ့။ေနာ့္.. :)

ေပါက္စနသမီးေလးရဲ့အိပ္မက္

တီတီေတာ္တီတီတန္္႔တန္႔နဲ႔ဦးဦးေတာ္္ဦးဦးမိုးက်ယ္ဂ်ီးတို႔ကတပ္ခ်ိဳေတာ့ယဲ

တူမေတာ္မက္မက္ေလးကတပ္ေပးယေဒါ့မာေဘာ့။ဟင့္...ဟင့္...

တာမီးဂအထုမွလူ႔ေလာဂဂ်ီးထဲဂုိေယာက္ခါခ်ဖဲခ်ိေတးဒါဂို...

တီတီတန္႔တန္႔ဂဇြတ္ဖဲ....ဟြန္႔..ေတခ်င္ေတးပါဖူးခ်ိဳေဏမွ...

အင္း..ဗယ္တတ္ႏုိင္မာယဲ..တူ႔ခ်ီဂခ်ယံအာ၀ါးတခါယူထားျပီးဘီေလ။ေယးပီးမွ

အာ၀ါးအမ်ားဂ်ီးယမွာခ်ိဳေတာ့တက္ယေတာ့မွာေပါ့...။

ေတြးေတာယက္မခ်န္႔မီ၊ခ်န္႔ေတာယက္မေတြးမီစပီးတပ္ပီတီတီေတာ္တီတီတန္႔တန္႔ေယ။

ဟီးဟီး......... :P

ဒါနဲ႔တခုေတာ့ေျပာမယ္ေနာ္..ပို႔စ္ေလးကိုဆံုးေအာင္ဖတ္ေပးၾကပါလို႔ေနာ္။


ေလာကၾကီးမွာေလ....သတၱ၀ါတုိင္းသတၱ၀ါတုိင္းေကြးေသာလက္မဆန္႔မီ၊

ဆန္႔ေသာလက္မေကြးမီမ်က္စိတမွိတ္လ်ပ္တပ်က္အတြင္းမွာေသၾကပါတယ္။

ျဖစ္ျပီးပ်က္ၾကရတဲ့ျဖစ္တည္ပ်က္ဆိုတဲ့ေလာကဓမၼတာသခၤါရတေလးေတြပါ။

အနိစၥ၊ဒုကၡ၊အနတၱတရားသေဘာေတြကိုဘယ္လိုပဲလက္ကိုင္ထားထား၊

လူဆိုတာေသမ်ိဳးႀကီးပါပဲကြာ၊တေန႔ေသရမွာပဲလို႔ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ၊တကယ္

တန္းေသရေတာ့မယ္၊ေသရမဲ့အခ်ိန္ကိုေရာက္ရင္နဲနဲေတာ့စိုးရိမ္တုန္လွဳပ္မိပါတယ္။

ဘာလို႔လဲဆိုရင္DREAMရဲ့အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵႀကီးအေကာင္အထည္မေဖာ္ရေသးလို႔ပါ။

Dreamအျမဲတမ္းစိတ္ကူးယဥ္ျပီးပီတိျဖာရတဲ့ဆႏၵေလးရွိပါတယ္။အဲဒီဆႏၵေလးကို

ျပည့္သြားခ်င္ပါေသးတယ္။အဲဒါကေတာ့အသံမစဲပဠာန္းေဒသနာေတာ္ပြဲႀကီးကိုကိုယ္

တုိင္ကိုယ္က်ခ်ိန္႔ခ်ိန္႔သဲက်င္းပၿပီးနာယူခ်င္ပါတယ္။အကယ္၍ဒီလိုသာ၁၀ရက္ပဲေနဖို႔

အခ်ိန္ရွိေတာ့မယ္ဆိုရင္...........

၁၀ရက္အလိုမွာ-Dreamရဲ့ဒယ္ဒီနဲ႔မာမီတို႔ရဲ့ရင္ခြင္ထဲမွာေနခ်င္တယ္။ခၽြဲႏဲြ႔ခ်င္တယ္။

၉ရက္အလိုမွာ-Dreamတေယာက္ေသာသူနဲ႔တေနကုန္အခ်ိန္ျဖဳန္းခ်င္ပါတယ္။

၈ရက္အလိုမွာ-Dreamရဲ့ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵအတုိင္းပဠာန္းပြဲက်င္းပဖို႔အတြက္လုိအပ္တာ
ေတြျပင္ဆင္ပါေတာ့မယ္။

၇ရက္အလိုမွာ-ပဠာန္းေဒသနာ႐ြတ္ဖတ္ပြဲစတင္ေနပါျပီ။Dreamလည္းသံဃာေတြ

႐ြတ္ဆိုပူေဇာ္ေနတဲ့့ပဠာန္းကိုနာၾကားေနၿပီးတရားအားထုတ္ေနပါတယ္။

၆ရက္အလိုကေန၃ရက္အလုိအထိပဠာန္းပြဲမွာပဲတရားအားထုတ္ေနပါဦးမယ္။

ပဠာန္းပြဲက်င္းပရာမွာပဲဘုရားေ၀ယ်ာ၀စၥေတြလုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။

၂ရက္အလိုမွာအသံမစဲပဠာန္းတရား႐ြတ္ဆိုပူေဇာ္ပြဲၿပီးစီးေအာင္ျမင္မွဳ႕ကိုနတ္လူ

အေပါင္းကိုအမွ်ေပးေ၀၊သာဓုေခၚေနပါမယ္။ပီတိေလးေတြနဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေနမိမွာပါ။

၁ရက္အလုိမွာေတာ့မိဘ၊ေမာင္ႏွမ၊ေဆြမ်ိဳးမိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုႏွဳတ္ဆက္ခဲ့လိုက္

ပါၿပီ။အဲဒီေနာက္မွာေတာ့Dreamေလးဟာလူေလာကႀကီးထဲကေနအၿပီးအပိုင္

ထြက္ခြာသြားၿပီးၿငိမ္းခ်မ္းရာဘံုမွာထာ၀ရအိပ္စက္သြားပါၿပီ။

လူ႔ေလာကမွာေနတတ္ဖို႔ထက္ေသတတ္ဖို႔ကအေရးႀကီးပါတယ္။

အေနလွဖို႔ထက္အေသလွဖို႔လည္းလိုပါတယ္။

ဒီပို႔စ္ေလးကိုေရးေနခ်ိန္မွာDreamေလးငိုေနပါတယ္။ငါ့မိဘေတြနဲ႔ငါခဲြရေတာ့မွာလား၊

ငါခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔ငါခဲြသြားရေတာ့မွာလားဆိုတဲ့အသိႀကီးနဲ႔တုန္လွဳပ္သြားပါတယ္။

Dreamဒီပို႔စ္ေလးကိုေရးတာDreamအျမဲတမ္းစိတ္ကူးယဥ္နဲ႔က်င္းပၿပီးပီတိျဖစ္ရတဲ့

အျဖစ္ခ်င္ဆံုးတကယ့္ရင္ထဲကဆႏၵေတြပါပဲ။

Dream ရဲ့စိတ္ကူးေလးေတြကိုအေကာင္အထည္မေဖာ္ႏို္င္ေသးခင္မွာေတာ့ေသမင္း

ရယ္Dreamကိုမေခၚပါႏွင့္ဦးေနာ္။Dreamႀကိဳးစားေနတုန္းမို႔ပါ။

အခုလိုအစအဆံုးဖတ္ေပးတဲ့ဘေလာ့ကၠာဦးဦးတီတီအားလံုးတို႔အားေက်းဇူး

အထူးတင္ပါတယ္။


ကဲ...တက္ယို႔ေဒါ့ပီးတြားဘီ။တီတီတန္႔တန္ခ်ီမာအာ၀ါးအေကၽြးဂုိအသိုးဏဲ့

တြားေတာင္းယိုက္အံုးမယ္ေဏာ္။ေအာ္....ပတု႔ဂိုတက္ဂ္ယင္ေကာင္းမယဲခ်င္းခ်ား

ယိုက္အံုးမယ္။ေဟာ..ေတြ႔ၿပီ..ေတြ႔ၿပီ......

ဦးဦးဒို႔တီတီဒို႔ေယ.....ကဲတက္ယိုက္ဘီေဏာ္..ေဏာက္တညိဳးဏဲ့............

ဦးဦး7Dream
ဦးညီလင္းဆက္
ဦးဦးလစ္
ဦးစင္ေယာ္
ဦးဦးဇနိတီတီဇနိ
ဦးဦးေနာ္တီတီငယ္
ဦးဦးအဇၥ်တၱျပခန္း
ဦးဦးေျမြေပြးဘစီ
ဦးဦးေကာင္းကင္ကို
ဦးဦးအေဟေဟးရင္ျငိမ္း
ဦးဦးရဲ၀င့္သူ
ဦးဦးမင္းျမတ္ဘုန္း
ဦးဦးနဲ႔တီတီ
ဦးဦးမိုးေသာက္
ဦးဦးအေငြ႕
ဦးဦးခ်စ္ဦး
ဦးဦးအန္တီ
ဦးဦးေတေမာင္ၿငိမ္း
ဦးဦးေက်ာ္ေဇယ်
ဦးဦးကေလာက္
ဦးဦးသံလြင္
ဦးဦးလင္းဦး
ဦးဦးပ်ဴစိတ္
ဦးသုခ
ဦးဦးရက္ဇာရာ
ဦးမ်ိဳးႀကီး

တီတီသက္ဇင္
တီတီပန္းခရမ္းျပာ
တီတီကြန္း
တီတီေရႊျပည္သူ
တီတီ္နတ္
တီတီမြန္
တီတီမုဒိတာ
တီတီခင္
တီတီေဆာင္း
တီတီခ်င္းမေလး
တီတီမီးငယ္
တီတီပန္ဒိုရာ
တီတီအမရာ
တီတီမယ္လုိဒီေမာင္
တီတီစကား၀ါေျမ
တီတီခင္ပုလဲျဖဴ
တီတီေရာင္ျပန္
တီတီျမတ္ႏိုး

ေမြးေန႔အတြက္ဧည့္ခံပဲြ

Dreamရဲ့ 13ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ေမြးေန႔မွာ အရင္ဦးဆံုး Dreamရဲ့ ဒယ္ဒီနဲ႔ မာမီကို ရွစ္ခိုးကန္ေတာ့ လိုက္ပါတယ္။ လူ႔ေလာကႀကီးထဲကို ေရာက္ရွိေအာင္ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ ဒယ္ဒီနွင့္ မာမီလည္း က်န္းမာၿပီး ေပ်ာ္စြာႏိုင္ပါေစ။ ကေလးနဲ႔ အတူ အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနႏိုင္ပါေစ......

Dad !! I Love You So Much.... Kisssssssss for you

Mum!! I Love You So Much......Kisssssssss for you

အရမ္း ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ September Dreamေလးပါ။
အဟိ....ဟိဟိ...

သီခ်င္းေလး နားဆင္ရင္း

ဒါက..ေခ်ာကလက္ ခ်ီစ့္ ကိတ္တုံးေလးေတြေလ....


ဒါေလးက ေခ်ာကလက္ ေရခဲမုန္႔ေနာ္.....



Green tea ေရခဲမုန္႔လဲ ရွိေသးတယ္ေနာ္...



ဒါေလးလဲ အရမ္းအရသာ ရွိတယ္... စားၾကည့္ဦး.. :D



ဒါလည္း စားလုိ႔ ေကာင္းတာပဲ... သိလား


Juice ေလးလဲ ေသာက္သြားဦး.. :D


ဒီမွာ စေတာ္ဗယ္ရီသီးေလး လည္းျမည္း သြားဦး..ေနာ္ :D

ဟင္....ျပန္ေတာ့ မလုိ႔လား..ေနပါဦး..ႏွင္းဆီပန္းေလးနဲ႔ ဒါေလးကို အမွတ္တရ ယူသြားဦး.. ေနာ့္.. :D



သီခ်င္းေလး နားေထာင္ရင္းနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ ပါေစေနာ္...

ေရာ့..ဒီမွာ..ဒါေလးကို အမွတ္တရ အျဖစ္ ေပးလုိက္ ပါရေစဦး.......။ အိမ္ေရာက္မွ ဖြင့္ၾကည့္ေနာ္..... :D

ခုလို ၾကြေရာက္ ေပးတာကို Dreamေလးက ေက်းဇူးတင္ ပါတယ္ေနာ္... Dreamေလး အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။

ခႏၶာဥာဏ္ေရာက္ေသာကေပ်ာက္သူပဋာစာရီ

ဘယ္ေလာက္ပဲ ပုထုဇဥ္ဟာ ေလာကီ အျမင့္တန္းကို ေရာက္ေရာက္ သူ႔အျဖစ္ဟာ ျမတ္ေသာ အျဖစ္ မဟုတ္ေသးဘူး ဆိုတာသိ သင့္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ ့သူဟာ ေလာကီ ေအာင္ျမင္မွဳေတြ အေပၚမွာ ျပံဳးရႊင္ရယ္ေမာ ေနသကဲ့သို႔ ေလာကီ ဆံုးရွံဳးမွဳေတြႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အခါတုန္လွဳပ္ျခင္း မ်ားစြာန႔ဲ ပူေဆြး ငိုေၾကြးတတ္ လို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့ တြယ္ညိွတဲ့ သံေယာဇဥ္ ရမၼက္တဏွာရာဂ ေတြေၾကာင့္ အနတဂၢ သံသရာမွာ ပုထုဇဥ္တုိ႔ ငိုေၾကြးခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္ဟာ သမုဒၵရာ ေလးစင္းကေရ ထက္ေတာင္မွ ပိုျပီးပိုျပီးမ်ား ေနေသးတယ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ပဋာစာရီ သူေဌးသမီးကို ဆံုးမစဥ္က ေဟာၾကားေတာ္ မူဖူးပါတယ္။ ဘယ္လုိလဲ သိရေအာင္ ပဋာစာရီသူေဌးသမီး ရဲ့အျဖစ္သနစ္ကို စူးစမ္း ၾကည့္ၾကပါစို႔။ ပဋာစာရီဟာ သာတၳီျပည္က အလြန္အဆင္းလွတဲ့ သူေဌးသမီး ရွုမျငီးမို႔ မိဘမ်ားက သူ႔ကို ဘံုခုနစ္ဆင့္မွာ တင္ျပီး ေစာင့္ေရွာက္ ေမြးျမဴခဲ့ ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘံုခုနစ္ဆင့္မွာ ေနခဲ့ရတဲ့ ပဋာစာရီဟာ အျမတ္တရားကို မျမင္ခဲ့ရရွာပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္ မ်က္ကန္းသဖြယ္ ၾကီးက်ယ္တဲ့ အမွားေတြကို ဆက္တိုက္ ျပဳလုပ္ ခဲ့ပါတယ္။ ဘံုခုနစ္ဆင့္မွာ ေန႔စဥ္သူ႔ကို အလုပ္အေကၽြးျပဳတဲ့ ကၽြန္ေယာက်ၤားတေယာက္နဲ႔ မိုက္မွားက်ဴးလြန္တယ္။ ဒီအျဖစ္ကို မိဘေတြ သိမွာစိုးလို႔ မၾကာခင္မွာပဲ မိဘမ်ား မသိေအာင္ ဒီကၽြန္ငယ္ႏွင့္ ထြက္ေျပး ၾကတယ္။ အတိတ္ဘ၀ကံက ဘယ္ေလာက္ပဲ အက်ိဳးေပး ေကာင္းခဲ့ေသာ္လည္း ပဋာစာရီရဲ့ ပစၥဳပၸန္ကံ ႏံုခ်ာမွဳေၾကာင့္ ဘံုခုႏွစ္ဆင့္စံ သူေဌးသမီးဟာ ခ်က္ခ်င္း ဘံုေလွ်ာျပီး ျပာပံုေပၚကို ေရာက္သြားရတဲ့ အျဖစ္ကို လူသားတိုင္း ဆင္ျခင္ေစ ခ်င္ပါတယ္။ ဒီလိုကၽြန္ကို လင္လုပ္ျပီး ပဋာစာရီဟာ လင္နဲ႔အတူ ရြာတရြာမွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ ေနရရွာတယ္။ ေနာက္ကိုယ္၀န္လေစ့ လာတဲ့အခါ သူ႔စိတ္မွာ မိဘမ်ားထံ ျပန္ျပီး မီးဖြားခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပင္းထန္ လာျပန္တယ္။ ဒီအေၾကာင္း လင္ကိုေျပာေတာ့ လင္ကသေဘာ မတူဘူး။ ဒီအခါမွာ ပဋာစာရီဟာ သူလုပ္ခ်င္ တာကို ဇြတ္လုပ္တယ္။ လင္မရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ အိမ္နီးနားခ်င္း ေတြကို ေျပာျပီး သူ႔သေဘာနဲ႔ သူ႔မိဘမ်ား ရွိရာကို ထြက္သြားပါတယ္။ လင္ျပန္လာေတာ့ အေၾကာင္းစံု သိရျပီး သူ႔ေနာက္က လိုက္ပါလာတယ္။ လမ္းမွာေတြ႔ေတာ့ ေရွ႕ဆက္ မသြားဖို႔ လင္က အတန္တန္ တားတယ္။ သူကေတာ့ လက္မခံဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကမၼဇေလက လွုပ္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ နီးရာခ်ံဳထဲကို ၀င္ျပီး သားဖြားျခင္း ကိစၥျပီး စီးလုိက္ရတယ္။ ေနာက္တႀကိမ္ ကိုယ္၀န္ ရင့္မာလာ ျပန္ေတာ့လည္း ပဋာစာရီဟာ မိဘေတြဆီကို သြားခ်င္တဲ့ စိတ္အျပင္းအထန္ ျဖစ္ေပၚလာ ျပန္တယ္။ ေရွးနည္းအတူ သားငယ္ကို ခ်ီျပီး ထြက္သြား ျပန္ပါတယ္။ လင္ကေနာက္က လိုက္သြားျပီး တားလည္းမရပါဘူး။ ဒီလိုတားလို႔ မရလို႔ ေရွ႕ဆက္သြား ၾကေတာ့ မိုးသက္ေလျပင္း က်လာတယ္။ ဒီအခါမွာပဲ ပဋာစာရီရဲ့ ကိုယ္မွာ ကမၼဇေလ လွုပ္လာျပန္တယ္ ။ဒီေတာ့မွ လင္ကို မိုးလံွဳရာကို ျပပါလုိ႔ ဆိုတယ္။ ဒီကြင္း ေခါင္ေခါင္ႀကီးထဲမွာ ဘယ္မွာ မိုးလံွဳရာ ရွိပါ့မလဲ။ လင္လည္း အနီးအနားက ိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာင္ပို႔ကေလး တခုေပၚက ခ်ံဳတစ္ခ်ဳံကို ျမင္တာနဲ႔ သူ႔လက္ထဲ ပါလာတဲ့ ပဲခြပ္နဲ႔ ခုတ္ထြင္ပါတယ္။ အဆိပ္ျပင္းထန္တဲ့ ေျမြတေကာင္ဟာ ေတာင္ပို႔ထဲက ထြက္ၿပီး၊ သူ႔လင္ကို ကိုက္လိုက္တာ ပဲြခ်င္းျပီး အသက္ကုန္ ရရွာပါတယ္။ ပဋာစာရီ ခမ်ာမွာလည္း ဆင္းရဲႀကီးစြာ ခံစားရရင္းက လင္ကိုေမွ်ာ္ေန တုန္းမွာပဲ သားကိုဖြားပါတယ္။ သားႏွစ္ေယာက္ဟာ ျပင္းထန္လွတဲ့ ေလဒဏ္ မိုးဒဏ္ကို မခံႏိုင္ျဖစ္ျပီး ငိုေၾကြးရွာတယ္။ ပဋာစာရီဟာ သားႏွစ္ေယာက္ကို ရင္ခြင္ၾကားမွာထား၊ ဒူးႏွစ္ဖက္ကို ေျမမွာေထာက္ျပီး တစ္ညလံုး ဒုကၡႀကီးစြာ ခံရရွာတာေပါ့။ ေနာက္တေန႔ အာရံုတက္ခ်ိန္ ေရာက္မွ သားငယ္ကို ရင္ခြင္မွာခ်ီ၊ သားအႀကီးကို လက္ကဆဲြျပီး လင္ကိုလုိက္ ရွာရတယ္။ ေတာင္ပို႔ေပၚမွာ ေသေနတဲ့ လင္ကိုျမင္ လိုက္ရေတာ ့“အမေလး၊ ငါ့လင္ ငါ့ေၾကာင့္ ေသရပါ ေပါ့လား“လို္႔ ငိုေၾကြး ျမည္တမ္းျပီး ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ညက တစ္ညလံုး မိုးရြာထား တဲ့အတြက္ အစိရ၀တီျမစ္ေရ ေတြလည္း လွ်ံေနပါတယ္။ ပဋာစာရီဟာ ဒီျမစ္ကို သားနွစ္ေယာက္လံုးကို ခ်ီျပီးျဖတ္ မကူး၀ံ့ဘူး။ ပထမသားငယ္ကို ခ်ီျပီး တဖက္ကမ္းကို ကူးတယ္။ဟိုဘက္ကမ္းကို

ေရာက္ေတာ့ သစ္ခက္ခ်ိဳးခင္းျပီး သားငယ္ကို သိပ္ထားခဲ့တယ္။ ျပီးမွဒီဘက္ ကမ္းကို ျပန္ကူးလာတယ္။ ျပန္ကူးေနစဥ္ ျမစ္လယ္ေရာက္ေတာ့ စိတ္မခ်လို႔ သူ႔ခမ်ာ သားငယ္ရွိရာ ဘက္ကိုျပန္ ၾကည့္ျပန္ ၾကည့္ႏွင့္ေပါ့။ ဒီအခိ်န္မွာ စြန္ႀကီး တစ္ေကာင္ဟာ ေမြးကင္းစ ကေလးကို ျမင္တဲ့အခါ သားတစ္ ထင္ျပီး ထုိးသုတ္ဖို႔ ေကာင္းကင္က ဆင္းလာပါတယ္။ ပဋာစာရီဟာလည္း ျမစ္လယ္ကေန လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေျမွာက္ျပီး အားကုန္ ေအာ္ဟစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေ၀းေတာ့ စြန္က မၾကားဘူး။ သူေအာ္တာကို တဖက္ကမ္းမွာ ထားခဲ့တဲ့ သူ႔သားအႀကီးေကာင္ ကၾကားတယ္။ သူ႔မိခင္ သူ႔ကိုေခၚတယ္ ထင္ျပီး ကေလးက မိခင္ရွိရာ ေရထဲကို ဆင္းလုိက္လာတယ္။ ေရစီးသန္တဲ့ အစိုးရ၀တီ ျမစ္ထဲမွာ ဒီကေလး ေမွ်ာပါသြား ပါေတာ့တယ္။ ပဋာစာရီ ဘ၀မွာလည္း လင္လည္း ေသျပီ၊ သားႏွစ္ေယာက္လည္း ဆံုးျပီျဖစ္လို႔ ယူႀကံဳးမရ အပူလံုး ၾကြျပီး ေဆာက္တည္ရာမဲ့ တစာစာ ငိုေၾကြးသြား ေနစဥ္မွာ ေရွ႕ကလာတဲ့ ေယာက္်ား တေယာက္ကို ေတြ႔ေတာ့ သာ၀တၱိျပည္မွာ ရွိတဲ့ သူ႔မိဘမ်ား အေၾကာင္းကို ေမးတယ္။ ဒီေယာက်ၤားက ညက႐ြာတဲ့ မိုးသက္ေလျပင္း ႀကီးေၾကာင့္ သူေဌး လင္မယားနဲ႔ သားသံုးေယာက္ စလံုးဟာ အိမ္ျပိဳျပီး ဆံုးရွာျပီ၊ ထင္းပံုတစ္ခုတည္းမွာ မီးသျဂိဳလ္လုိက္ရျပီ“ လို႔ေျပာတဲ့ စကားကို ၾကားရျပန္တယ္။ ဒီတင္ ပဋာစာရီဟာ လံုးလံုးေဆာက္ တည္ရာမဲ့ ျဖစ္ျပီး သြက္သြက္ခါ ရူးသြားပါေတာ့တယ္။ သူ႔ကိုယ္က ထဘီကၽြတ္က် သြားတာကိုေတာင္ သူမသိေတာ့ပါဘူး။ ၀တ္လစ္စလစ္နဲ႔ပဲ ငိုေၾကြးရင္း ခ်ာခ်ာလည္ သြားေနပါေတာ့တယ္။ လူေတြကေတာ့ သူ႔ကို အရူးမႀကီးလို႔ ေခၚျပီး၀ိုင္း၀န္း ပုတ္ခတ္ၾကတာေပါ့။ ဒီလို ေဆာက္တည္ရာမဲ့ ၀တ္လစ္စလစ္နဲ႔ပဲ အရူးမဘ၀နဲ႔ ေယာင္လည္လည္ သြားေနတုန္း ျမတ္စြာဘုရား တရားပြဲ က်င္းပရာ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္ေရွ႕ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ပရိသတ္က ၀တ္လစ္စလစ္နဲ႔ လူၾကားထဲ ၀င္လာတဲ့ သူမကို ျမင္ေတာ့ အရူးမ မလာေစနဲ႔ လို႔ဆိုၾကတယ္။ ဒီအခါ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီအရူးမကို မတားၾကႏွင့္လို႔ မိန္႔ၾကားပါတယ္။ပဋာစာရီလည္း ၀င္လာပါတယ္။ မနီးမေ၀း ေရာက္ေတာ့ ဘုရားရွင္က `ႏွမ!သတိကို ရေစေတာ့“လို႔ မိန္႔ေတာ္မူ လိုက္ပါတယ္။ ပဋာစာရီဟာ ဘုရားရဲ့ အာႏုေဘာ္ေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း သတိရ သြားပါတယ္။ သူ႔မွာ ထမီမပါတဲ့ အျဖစ္ကို သိျပီး ရွက္စိတ္လည္း ၀င္လာပါတယ္။ ရွက္ျပီး က်ဳံက်ံဳထို္င္ လုိက္တဲ့အခါ အနီးက ေယာက်ၤားတစ္ဦးက အေပၚရံု အ၀တ္ကို ပစ္ေပးလိုက္တယ္။ ပဋာစာရီလည္း အ၀တ္ကို ၀တ္ျပီး ဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။`တပည့္ေတာ္
မ၏မီွခိုရာ ျဖစ္ေတာ္ မူပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မမွာ သားတစ္ေယာက္ကို စြန္ခ်ီသြားပါျပီ၊ က်န္သား တေယာက္က ေရထဲေမ်ာ သြားပါျပီ၊ လင္လည္း ေသဆံုးသြားပါျပီ၊ မိဘႏွင့္ ေမာင္သံုးဦး စလံုးလည္း ထင္းပံု တစ္ခုတည္း အေပၚမွာ မီးသျဂိဳလ္လုိက္ ရပါျပီဘုရား“လို႔ ေလွ်ာက္ထားတယ္။ဒီအခါ ျမတ္စြာဘုရားက ခ်စ္သမီး ပဋာစာရီ မစိုးရိမ္ပါႏွင့္၊ ေစာင့္ေရွာက္ မီွခိုိအားထား ႏိုင္သူထံကို သင္ခ်စ္သမီး ေရာက္ျပီပဲ၊ သင့္သား၊ သင့္လင္၊ သင့္မိဘ၊ သင့္ေမာင္ မ်ားလိုပဲ သံသရာ တေလ်ာက္လံုးမွာ ခ်စ္သူ ခင္သူေတြ ေသဆံုးတုန္းက သင္ငိုေၾကြး ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြဟာ သမုဒၵရာ ေလးစင္းမွာ ရွိတဲ့ေရေတြ ထက္ေတာင္မ်ား ပါေသးတယ္“လို႔ မိန္႔ေတာ္ မူလိုက္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား တရားစကားကို ၾကားလိုက္တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ ပဋာစာရီရဲ့ ရင္ထဲမွာ စိုးရိမ္ျခင္း ေသာကေတြ ေလ်ာ့နည္း က်ဆင္းသြားတယ္။ ဒီလို သူ႔ရင္ထဲက အပူမီး ေလ်ာ့က်သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမတ္စြာဘုရားက ထပ္ျပီး ေဟာေတာ္မူတယ္ ။တမလြန္ ဘ၀ကို ေရာက္သြားတဲ့ လူေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ျပီး နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း လမ္းခရီးကိုသာ သုတ္သင္သင့္တယ္။“ ဆိုၿပီးေဟာ ေတာ္မူပါတယ္။ျမတ္စြာဘုရား ရဲ့တရားအဆံုးမွာ ပဋာစာရီဟာ ေသာကကင္းေပ်ာက္ၿပီး ေသာတာပန္အျဖစ္ကို ေရာက္သြား ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ပဋာစာရီဟာ ဘုရားရွင္ ထံပါးမွာ ရဟန္းျပဳခြင့္ကို ေတာင္းပါတယ္။ ရဟန္းျပဳျပီး ေနာက္တေန႔မွာ ပဋာစာရီဟာ ေရအုိးႏွင့္ ေရကိုယူၿပီး ေျခေဆးေနစဥ္ ပထမ ေလာင္းလိုက္တဲ့ ေရဟာ နည္းနည္းသာ စီးသြားၿပီး ျပတ္သြားတယ္။ ဒုတိယ ေလာင္းလုိက္တဲ့ အခါ ေရဟာနည္းနည္း ပိုေ၀းတဲ့အထိ စီးသြားတာကို ျမင္လိုက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ေရကို အာရံုျပဳၿပီး သူဟာ အရြယ္သံုးပါးကို ပိုင္းျခား ထင္ထင္ဆင္ျခင္ ေနပါေတာ့တယ္။ ျမတ္စြာဘုရားဟာ ဒီအခ်ိန္မွာ ဂႏၶာကုဋိတို္က္ ေတာ္တြင္းမွာ ေနလ်က္ပင္ ေရာင္ျခည္ေတာ္ကို ပ်ံ႕နွ႔ံေတာ္မူၿပီး ေရွ႕႔ မွာ ကိုယ္ေတာ္ ထင္ရွားျပလ်က္ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။ “ခ်စ္သမီး ပဋာစာရီ သင္ ယခု ဆင္ျခင္တဲ့ အတို္င္း မွန္တယ္။ ခႏၶာငါးပါးတို႔ရဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကို မျမင္ဘဲႏွင့္ အႏွ္တစ္ရာ သက္ရွင္ၿပီး ေနရတာထက္ အဲဒီခႏၶာ ငါးပါးတုိ႔ရဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကို သိျမင္တဲ့သူ အေနနွင့္ တရက္တည္း အသက္ရွင္ၿပီး ေနရျခင္းက ပိုျမတ္တယ္“တဲ့။ ပဋာစာရီဟာ ဒီတရားကို ၾကားၿပီး မၾကာခင္မွာ ရဟႏၱာျဖစ္ သြားပါတယ္။

တကယ္ဆိုေတာ့ ပဋာစာရီဆိုတာ အလြန္အဆင္း လွတဲ့ မိန္းကေလးရဲ့ သူေဌးသမီး ဘံုျမင့္စံ ဘ၀ဟာ ျမတ္ေသာဘ၀ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လည္းသူဟာ မိုက္တြင္းႀကီး နက္ခဲ့တာေပါ့။ ဒီေလာက္ ၿပင္းထန္လွတဲ့ ဆင္းရဲ ဒုကၡ ပရိေဒ၀မီး လွ်ံေတြရဲ့ ဒဏ္ခ်က္ေတြကို ပဋာစာရီ ဘ၀မွာ မရွဳမလွ ခံစားခဲ့ ရတာဟာ ဘယ္သူ လုပ္တာလဲ၊ စဥ္းစား ေနစရာေတာင္ မလိုပါ။တကယ္ေတာ့ သတၱ၀ါေတြ ဒုကၡဆင္းရ ဲျဖစ္ေနၾက တာေတြဟာ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမွဳပါပဲ။ ကိုယ့္ဒုကၡ ကိုယ္ရွာတယ္ ဆိုတဲ့စကား အတိုင္းသာ ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ အႏၶ ပုထုဇဥ္ဟာ ရုပ္တရားနာမ္ တရားေတြရဲ့ ျဖစ္ပ်က္ေနမွဳ အမွန္ကိုလည္း ျမင္ႏုိင္တဲ့ ဥာဏ္မ်က္စိ မရွိဘူး။ ဒီေတာ့ ျမင္ျမင္သမွ်ကို အရွိတရား ေတြလို႔မွတ္ျပီး စြဲလမ္းၾကတယ္။ သံေယာဇဥ္ေတြ တြယ္ေနၾကတယ္။ ကိုယ္ခင္တြယ္ တက္မက္ ေနတာေတြဟာ ကိုယ့္ေရွ႕တင္ ရုတ္တရက္ ပ်က္စီးဆံုးရွဳံးၿပီး ကြယ္ေပ်ာက္သြားတာ လညး္ႀကံဳရေရာ ပုထုဇဥ္လည္း ရင္ကြဲနာက်ေရာ၊ အပူလံုးၾကြ ယူက်ံဳးမရျဖစ္ျပီး ငိုေၾကြးပူေဆြး ၾကပါေရာ။ ဒါဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာလဲ ဆုိေတာ့ ရုပ္နာမ္နွစ္ပါးခ ႏၶာငါးပါးရဲ့ အမွန္ျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာေတြကို အမွန္အတိုင္း မျမင္လို႔ေပါ့။ တလဲြထင္ တလဲြျမင္ ေနလို႔ေပါ့။ခႏၶာငါးပါး အစုအေ၀းေတြကို ငါလို႔စြဲတယ္။ ငါ့လင္ လုိ႔စြဲတယ္။ ငါ့သားလို႔ စြဲတယ္။ ငါ့မိဘလို႔ စြဲတယ္။ အဲဒီလို ထင္ရွားရွိတဲ့ ခႏၱာငါးပါးတရား (သကၠာယ) ကိုတလဲြ တမွားျမင္ေနတာ၊ ငါ၊ ငါ့လင္ လို႔မွတ္ျပီး စဲြလမ္းယံုမွား ေနတာက ဒိဠိပဲ၊ ဒီလို ထင္ရွားရွိတဲ့ တရားေတြကို လြဲမွားစြာ ထင္ျမင္မွဳ(သကၠာယဒိဠိ) ေၾကာင့္သတၱ၀ါ ေတြဟာ အနမတဂၢသံသရာ ခရီးမွာ အပူမီးေတြ ေလာင္ကၽြမ္းၿပီး ငိုႀကီးခ်က္မ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ ဆိုတာကိုပဋာစာရီအျမင္ေပါက္ခဲ့့သလိုအျမင္ေပါက္ထားသင့္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ အႏၶပုထုဇဥ္ အျဖစ္ႏွင့္ အသက္တစ္ရာ ရွင္ေနရ ေသာ္လည္း အပိုပဲ၊အခ်ည္း ႏွီးပါပဲ။ အဲဒီ ဘ၀ဟာ မိုက္တြင္း နက္ေနဆဲ ဘ၀သာ ျဖစ္ေသးလို႔ မျမတ္ပါဘူး။

ဆရာဆန္းလြင္၏စာအုပ္မွမီွျငမ္းပါသည္။

ရယ္ေမာစရာဟာသကမၻာ

အခုတေလာအရွဳပ္ေတြလုပ္..အဲ..အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနတာနဲ႔
ပို႔စ္အသစ္ေတာင္မတင္ျဖစ္ဘူး။ဒါေၾကာင့္DREAMဆီလာလည္
တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းလာလည္ရင္းနဲ႔ပို႔စ္အသစ္မရွိေတာ့
ပ်င္းမွာေပါ့ေနာ္..ဒါေၾကာင့္ေလာေလာဆယ္မပ်င္းရေလေအာင္
ဟာသေလးေျပာျပမယ္ေနာ္...ဖတ္ရင္းနဲ႔သိပ္လည္းမရယ္နဲ႔ဦးေနာ္.. :P
ဟာသေလးကဒီလုိ.....

For Everyone LoL

This is what happens when the caller is chinese and
the call center operator is chinese immigrated to US.

Caller: Hello, can I speak to Annie Wan?
Operator: Yes, you can speak to me.

Caller: No, I want to speak to Annie Wan!
Operator: Yes I understand you want to speak to anyone.
You can speak to me. Who is this?

Caller: I'm Sam Wan. And I need to talk to Annie Wan!
It's urgent.
Operator: I know you are someone and you want to talk
to anyone! But what's this urgent matter about?

Caller: Well... just tell my sister Annie Wan that our brother
Noe Wan was involved in an accident. Noe Wan got injured and
now Noe Wan is being sent to the hospital. Right now, Avery Wan
is on his way to the hospital.
Operator: Look, if no one was injured and no one was sent
to the hospital, then the accident isn't an urgent matter!
You may find this hilarious but I don't have time for this!

Caller: You are so rude! Who are you?
Operator: I'm Saw Ree.

Caller: Yes! You should be sorry. Now give me your name!!
Operator: That's what I said. I'm Saw Ree

ကဲဒီမွာေနာက္တခု

Wife: 'You always carry my photo in your wallet. Why?'

Hubby: 'When there is a problem, no matter how impossible,
I look at your picture and the problem disappears.'

Wife: 'You see how miraculous and powerful I am for you!'

Hubby: 'Yes! I see your picture and ask myself what other
problem can there be greater than this one?'

က်န္ေသးတယ္ေနာ္

Wife For Whisky

A drunk walked into a bar crying. One of the other
men in the bar asked him what Happened.

"I did a terrible thing," sniffed the drunk,
"Just a few hours ago I sold my Wife to someone
for a bottle of Southern Comfort."

"That is awful," said the other guy, "And now
that she is gone you want her back Right?"

"Right!" said the drunk, still crying.

"You're sorry you sold her because you realized,
too late, that you still loved Her?"

"Oh, No, who the hell wants to love her," said the
drunk. "I want her back Because I'm thirsty again!"

Son & Mom

Son: ' Mom, when I was on the bus with Dad
this morning,he told me to give up my seat to a lady.'

Mom: 'Well, you have done the right thing.'

Son: 'But mom, I was sitting on daddy's lap.'

ကဲ..ရယ္ရလား..ေျပာ..မရယ္ရရင္ကလိလာထိုးမွာေနာ္...ဟြန္း... :P